#7 - Dziki w Jeżynach

I to jest koniec. Rozumiem, że wybuchów śmiechu nie wywołałem. Nie wiem, czy opowiedziałem ten dowcip doskonale. Macie jakiś zarys tego, jak wygląda moje opowiadanie żartów. Ale uwaga, teraz jakby zwieńczenie tej historii. Przez chwilę nikt się nie śmieje z tego żartu, bo on był opowiedziany równie umiejętnie, jak ta moja historia. Ale nagle jeden z ziomków wybucha śmiechem i wszyscy do niego dołączają. A ten chłopaczek, o którym wam opowiadałem, który trochę był poza tym obrysem grupy, tak patrzy na nas i mówi, w ogóle nie macie charakterów. Gdyby ten facet się nie zaśmiał, to byście w ogóle się nie śmiali. A teraz, żeby się jemu podlizać, to się śmiejecie wszyscy. I mnie zatkało totalnie.

Jezu, przepraszam za ten mój głos. Nie powinienem przepraszać. No jest taki mój głos dzisiaj. Ciągle walczymy z tymi chorobskami, to jest niezwykłe, że to, co moja córka na nas sprowadziła ostatnio, to nie jest nic bardzo nieprzyjemnego, ale niestety jest to bardzo długotrwałe, więc... A w poniedziałek najbliższy mam szczepienie, które i tak już przesunąłem. Moja żona się zaczyna bać, zasypywana jest przez internet takimi wiadomościami, stroszeniem trochę i mówię, no wiesz co, no faktycznie może to być problem, bo moja żona ma jakieś choroby autoimmunologiczne, nad którymi ma kontrolę, a ja mam dosyć dużo alergii, o czym wam opowiadałem ostatnio, więc trochę jesteśmy w grupie ryzyka i mówię do mojej żony, słuchaj, wiesz co,