Faceci też tańczą

Połowę wakacji musiałem poświęcić na jakiś wyjazd, gdzie szlifowaliśmy ten taneczny kunszt, żeby później pojechać gdzieś za granicę i pokazać polską kulturę. I zastanawiam się, czy to ma wpływ na moje dzisiejsze życie, tym, kim dzisiaj jestem, co sobą reprezentuję i chciałbym to zderzyć z twoimi doświadczeniami, bo ty w tym siedzisz cały czas, obserwujesz tancerzy, tancerki, jesteś teraz w takim okresie swojego życia, gdzie zaczynają się Konkursy taneczne i siedzisz w jury. To już nie ty jesteś oceniany, tylko ty oceniasz. No ale wracając do mojego pierwszego pytania, do wpływu tańca na człowieka w dorosłym życiu, kiedy tańczył sobie całe dzieciństwo. Ja myślę, że trafiłeś na po prostu... Czuły punkt. Czuły punkt, ale kwintesencję całości tańca w życiu tancerza, bo ja, jak miałem 8 lat, spotkałem pierwszy raz moją mistrzynię z jogi, ale też z tańca, na którą spojrzałem, posłuchałem, co mówi przez mikrofon, w jaki sposób się porusza, jak wygląda i sobie pomyślałem, hm, ja bym chciał kiedyś taki właśnie być.

No wiesz, to tak jakbyśmy po prostu rozmawiali o disco polo i o muzyce trochę bardziej zaangażowanej, ale ja nie chcę mówić, że disco polo jest złe, czy też taniec. Wszystko jest potrzebne. I to wszystko jest potrzebne. Ile osób, tyle wyborów, tyle chęci. Ważne, że jest gdzie tańczyć, gdzie uprawiać ten sport, to wracając do tego kształtowania się osobowości, kiedy ustaliliśmy już, że wy mieliście łatwiej. Miałem trudniej i może dlatego we mnie to ciągle tak siedzi, że trochę wstyd mi jest o tym rozmawiać. Dlatego właśnie dzisiaj ciebie zaprosiłem, bo może się otworzę jakoś bardziej na ten temat i myślę, że miało to ogromny wpływ i na twój rozwój i na mój rozwój i zastanawiam się, czy w ogóle zająłbym się sportem, gdyby nie taniec. Myślałeś o tym będąc dzieckiem, czy przerwałbyś kiedykolwiek swoją sportową karierę?

On super inspiruje. Oczywiście tancerz musi być dość inteligentny, żeby to zrozumieć. To nie może być tylko ruchowiec. On musi mieć mózg. A nie jest tak, że taniec ten mózg uruchamia i chcesz więcej? Nie, są tak zwane kalafiory. To są odtwórcy, czyli są świetnie przygotowani fizycznie, genialni tanecznie, technicznie wspaniali, ale pod kopułą nie ma nic. I wtedy ten tancerz jest odtwórcą, czyli on się nadaje właśnie do form komercyjnych. Pięknie wygląda, po prostu tańczy, ale żebyś sam siebie stworzył coś, co będzie wyjątkowe, co będzie niepowtarzalne, co oczaruje widza, Na scenie jest to bardzo ciężko, bo do tego przychodzi intelekt, doświadczenie życiowe i też odwaga przedstawienia tego doświadczenia na scenie. To wracając do pytania, co ostatnio tańczyliście, jaki problem staraliście się pokazać w choreografii?

Siłownia, tak, ale też w określonym zakresie, bo tak jak ty mówisz, straciłeś przez robienie picka zakres ruchu i nie mogłeś wyprostować ręki. Dokładnie, dokładnie to jest tak. Wracałeś do tego momentu, w którym już mogłeś tę rękę wyprostować? Zajęło mi to parę miesięcy. Dzięki Bogu rzeczywiście ten trening, ja wiem jak go skomponować. Dzięki cudownym studiom i Państwu profesorom, którzy mnie uczyli na studiach, bardzo rzetelnie to zrobili. I w szybki sposób doszedłem z powrotem do formy. Choć powiem Ci szczerze, że kiedy już zakończę swoją karierę, tak za 10 lat, mam nadzieję, to już się wydarzy. A dlaczego myślisz o końcu kariery? Co to w ogóle znaczy koniec kariery? Przecież tańczy się przez całe życie. Tańczy się przez całe życie i ten tańc zawsze będę mieć w sercu, ale jak patrzę na szczególnie ludzi w Polsce, ok?