Raport o książkach – Douglas Stuart „John syn Johna”

Porozmawiajmy o twojej najnowszej powieści, Johnie, synu Johna. Twoje dwie poprzednie książki były osadzone w Glasgow, twoim rodzinnym mieście. Teraz po raz pierwszy zdecydowałeś się umieścić akcję gdzie indziej, na zewnętrznych hybrydach. Archipelagu składającym się z około 200 wysp u północno-zachodniego wybrzeża Szkocji. Muszę się przyznać, że zanim przeczytałam twoją książkę, żyłam w przekonaniu, że Szkocja to raczej mały kraj, a potem zaczęłam czytać tę powieść i okazało się, że twój bohater, Cal, właściwie ma na imię John, ale wszyscy mówią na niego Cal. Dlaczego? Część tej historii. W każdym razie na samym początku powieści Cal wyrusza w podróż z Edynburga do swojego rodzinnego miasteczka na hybrydach.

Więc żyć w takim miejscu, być częścią takiej wspólnoty, która nie uznaje twojego istnienia, To musi być jak życie na wygnaniu. I wracam tu do cytatu, który umieściłeś na początku swojej książki, że mieszkańcy wysp na całym świecie rodzą się, by zostać wygnańcami. Uwielbiam to zdanie, bo wydaje mi się, że wychodzi daleko poza kryteria geograficzne, poza prosty podział na wyspę i stały ląd. Bycie na wygnaniu to bycie kimś, To nie ma miejsca, by wyrazić to, kim jest. I zanim pójdziemy głębiej w opowieść o Johnie, synu Johna, chciałabym zapytać o twoje własne doświadczenie.

Już sam tytuł John syn Johna sugeruje model ojcostwa, w którym syn przynależy do ojca, w którym syn jest w pewnym sensie przez ojca posiadany. Motyw rodzicielstwa, relacji, rodzić dziecko, wraca w Twoich powieściach. W Shaggy Bane mieliśmy niezwykłą, skomplikowaną, łamiącą serca, ale przepiękną relację syna z matką. W Johnie synu Johna opisujesz relację ojca z synem. W obu przypadkach, jeśli szukać podobieństw, I matka w Shaggy Bane i ojciec w Johnie, synu Johna, są bardzo trudnymi rodzicami. Bardzo daleko im do ideału.

To jest mój punkt wyjścia do empatycznego myślenia o rodzicach. Nie traktuję ich najpierw jako rodziców, tylko przede wszystkim jako ludzi. Pytam, jak doszli do tego momentu? Co ich zraniło? Co ich rozczarowało? Czy są tymi, kim naprawdę chcieli być? W Johnie, synu Johna, ogromna część opowieści dotyczy obowiązku i tego, jak wypełnienie obowiązku wobec rodziców i dziadków może uniemożliwić ci życie własnym życiem i bycie sobą. John wypełnił swój obowiązek, wychował syna, został w tej społeczności, uchodzi za porządnego człowieka, a jednak stał się kimś zupełnie innym niż zamierzał być. Jedna z moich ulubionych kwestii w całej książce pada z ust babki Ellie pod koniec powieści.