Prawdziwy powód rozpadu TRZECIEGO WYMIARU

Peja w innym kawałku, o którym już wcześniej wspomniałem na tej samej płycie. Pogoda dla bogaczy. Dostał ciężki beat w rytmice na trzy i sam z siebie zaczął rapować trzy razy szybciej niż zwykle. Nullo skomentował w obu przypadkach. Było to dla nas miłe zaskoczenie. Kiedy weterani polskiego rapu spontanicznie przejmują twój flow, to nie jest komplement, to jest koronacja. A jak wygląda sprzedaż? Początkowy nakład rozszedł się w 18 tysiącach sztuk. Z czasem, z reedycjami, w sensie z tą reedycją od Step Records w 2012, łączna sprzedaż przekroczyła podobno ponad 60 tysięcy, co dało podwójną platynę. I tu mała uwaga, bo w źródłach krążą różne liczby. W jednym 18, w innym 35, w jeszcze innym 60.

Tyle, że pod tą dyplomacją krył się nieco gorszy obraz, bo padły też słowa, które rzucają na to inne światy. W polskim pseudo-show biznesu muzycznym jest tak, że tak naprawdę nawet sprzedając tych płyt bardzo dużo wcześniej, będąc w innych wytwórniach, Złote płyty, które nigdy nie zostały odebrane, sprzedaż, z której nie zobaczyli kasy i jeszcze jedno zdanie z tego samego wywiadu, które jest nieco bardziej gorzkie. Byliśmy w pewnych miejscach, gdzie nigdy nie chcieliśmy być. Musieliśmy uciekać i naszym ratunkiem stał się Labyrinth Records. Musieliśmy uciekać? To nie jest słownictwo kogoś, kto odchodzi z zadowoleniem. To jest słownictwo kogoś, kto się ratuje.

I tak oto, po dwóch płytach, trzeci wymiar staje na rozdrożu. Wolni od wytwórni. Wolni od oczekiwań mediów. Wolni od łatki styla. Chłopaki stanęli przed pytaniem, które brzmi prosto, ale odpowiedź na nie zdecydowanie do prostych nie należy. Mianowicie... Co dalej? Bo jedno to odejście z wytwórni w geście niezależności, a drugie to utrzymać się na powierzchni, kiedy nagle musisz ogarnąć wszystko sam. Od nagrania przez dystrybucję, przez grafiki, aż po logistykę koncertów. I tutaj rodzi się Labirint Records. Nie tylko wytwórnia, cała infrastruktura niezależności. Sklep internetowy, linia odzieżowa z moro i koszulkami. I z logiem dystrybutora promocja. Idąc dalej, dodawali... Brzmi jak marzenie, prawda?

I właśnie pod szyldem Labyrinth Records w 2009 ukazują się Złodzieje Czasu. Ich trzecia płyta i jednocześnie pierwszy album wydany całkowicie na własnych zasadach. Dwupłytowy krążek. Pierwszą część wyprodukował DJ Creon, drugą DJ Kato. I to nie był przypadkowy dobór. Poszliśmy w bardzo klasyczny klimat. W dobie, kiedy było dużo nowoczesnych rzeczy, my postanowiliśmy, że to będzie klasyczna płyta. Stąd tych dwóch beatmakerów, jako że są jakimiś ikonami w naszej części Polski. Mieli też luksus, o którym większość polskich raperów może tylko pomarzyć. Ani Creon, ani Kato nie robili w tym samym czasie żadnych innych projektów, więc mogli się poświęcić na tej płycie w stu procentach. A różnica między dwoma stronami? Sami to fajnie opisali.