Gdzie zniknął Jimson?

Brzmi sensacyjnie, tyle że sam autor rozbroił to jednym zdaniem, a przy okazji pokazał swoje poczucie humoru. Nie. To był tylko dobry sposób na kontrowersje. Po czym dorzucił szczerze, że Byłem prawdopodobnie trochę zbyt młody, aby moralizować w tym numerze. Tyle w temacie. Legenda kontra słowa samego zainteresowanego i wygrywają słowa. Bo widzicie, im głośniej robiło się o tym słupskim gościu i im pewniej przyklejano mu koronę króla podziemia, tym większy cel malował sobie na plecach. A w Elblągu rósł już właśnie młody raper, który tę koronę postanowił mu zrzucić z głowy. Ten młody raper nazywał się Tomasz Lewandowski, A świat znał go jako VNM. I działał wtedy w ekipie 834.

Mało tego, chwilę później na swoim blogu wprost naśmiewał się z młodego kolegi. I zaznaczam tutaj, że to ponoć, bo tego wpisu nikt już nie widział na oczy. Po prostu zginął gdzieś w czeluściach sieci, więc traktujmy to, wiecie, z przymrużeniem oka. Wersja druga przenosi nas do 2007 roku i numeru CHWWD. Jestem raperem, co masz do moich wpisów? Składu Projekt Nasuch i tutaj jest smaczek, o którym mało kto pamięta, bo w tym kawałku w VNM-a faktycznie leciały jakieś tam zaczepki, tyle że ani jedna jakaś specjalnie mocna nie wyszła spod pióra naszego bohatera. Głównie rzucał je jego kolega z ekipy Orzeł i mimo to elbląski MC uderzył akurat w tego większego, bo bardziej rozpoznawalnego rywala. Widać przez te dwa lata nosił w sobie tę pierwszą odmowę i po prostu czekał na Ej, Tomuś!

Ej, Tomuś! Czyli albo skrzywdzony debiutant kontra arogancki gwiazdor, albo cierpliwy strateg, który sam zastawił sidła. Wybierzcie sobie sami, prawda leży pewnie gdzieś po środku, ale wiecie, obaj mają w tej opowieści swój interes i swoją perspektywę. Sama wymiana ciosów poszła szybko i konkretnie, więc rozłóżmy ją po kolei, żeby nikt się tutaj nie pogubił. Otwiera się numerem VNM-a 50. Lady Venom.

Ląduje w sieci w niecałą dobę, co samo w sobie mówi z jaką pewnością siebie Jimson wszedł w ten konflikt. Potem robi się tłoczno, bo dorzuca się orzeł ze swoim voodoo, leci czas się wieszać, następnie VNM wraca z Jimson, Król Kundli. A chwilę później wykłada na stół swój najcięższy oręż, czyli sto gwoździ do twojej trumny. Zanim jednak dojdziemy do wielkiego finału, kilka smaczków, które robią z tej wojny prawdziwy serial. Pierwszy to wojna producentów, dość absurdalna i genialna zarazem. Otóż beat do dissu Jimsona zrobił Bober, czyli człowiek od beatów ekipy 834, a więc producent z obozu VNM-a.

Rewanż był lustrzany, bo pod najostrzejszego dissa VNM-a podkład dostarczył Michał, wieloletni producent naszego bohatera. Panowie dosłownie odbili sobie nawzajem beatmakerów. Przy okazji prostujemy pewien mit, bo krąży opinia, że to właśnie Ten diss poróżnił Bobera z VNM-em i to jest nieprawda, bo już w styczniu 2007 producent pisał na forum, że jego bitów nie uświadczymy na nadchodzącej stolówce Elblążanina, więc drogi rozeszły się wcześniej. Były też momenty, przy których dobra zabawa robi się niewygodna i nie ma co tego zamiatać pod dywan. Padły bowiem wersje o matce VNM-a nawiązujące do poronienia i część internetu podniosła larum, że to już cios poniżej paca. Znaleźli się jednak obrońcy takiego zdania argumentujące, że przecież w bitewnej konwencji dozwolona jest każda zniewaga.

Ale osobiście uważam, że to już tak dość śliski grunt. I jeszcze wyraźniej te granice widać przy innym wersie o bliźnie VNM-a, pamiątce po operacji, gdzie nawet komentator życzliwy Jimsonowi przyznał, że w tym momencie granica dobrego smaku została przekroczona. I słusznie, bo śmianie się z czyjejś choroby to już nie jest riposta, tylko chyba po prostu przesada. Na szczęście większość tej wojny to kopalnia beki, a nie jadu. Do legendy przeszły trzy rzeczy. Nagrany telefon VNM-a do Bobera. Wątek golenia jaj i tak zwana szafa Jimsona, czyli opowieść o tym, jak nasz bohater po zbyt intensywnej sesji zielskim załatwił potrzebę w szafie.

Cała siła tego kawałka bierze się z metody prostej w opisie, morderczej w wykonaniu. Nasz bohater bierze tekst przeciwnika i odbija go wers po wersie, dokładając do każdej riposty coś od siebie, przez co diss przypomina raczej chirurgiczną sekcję zwłok niż zwykłą pyskówkę. Zamiast walić na oślep energią, jak to robił swego czasu Tedezonarem , on zadaje precyzyjne cięcia i dokładnie tam, gdzie rywal ma najsłabsze miejsca. I robi to na chłodno przez 7 minut, aż nie zostaje co zbierać. Rozłóżmy więc kilka ciekawych patentów, bo w nich siedzi cała robota. Zacznijmy od gry słów, która trafia w dwa cele naraz. VNM nagrał jednego z dissów na bicie Michała, czyli producenta Jimsona i wypadł tam kiepsko, więc słup Szczanin kwituje to tak.

Michała rymuje się z mi hała, a hała to po prostu tandeta i badziewie. Jednym wersem wypunktował i to, czyj beat rywal wziął i jakość jego zwrotki. Potem przychodzi jego popis, który domyka temat jego ksywki. Venom znaczy jad, w celu antidotum zastrzygda, a Jimson to bieluń, śmiertelna trucizna. I teraz tak, Venom to po angielsku jad, a na jad istnieje antidotum, ale bieluń, czyli Jimson weed, to trucizna, na którą odtrutki nie ma, jak już wiecie, więc wziął dwie ksywki i udowodnił nimi, że jest po prostu groźniejszy od przeciwnika. Mój faworyt trójwarstwowy to cios z wilkiem. Upycha tutaj trzy zniewagi naraz. Po pierwsze, przedrostek Lil, czyli mały, to przy tych do 170 cm wzrostu VNM-a.

Po drugie, w słowie Kim, siedzi pytanie kim jesteś, a odpowiedź brzmi nikim. Po trzecie, skoro w poprzednim dissie VNM ochrzcił go królem Kundli, to teraz on odbija piłeczkę, bo Lil Kim nosiła ksywkę Queen Bitch, czyli królowa suka. Trzy przesłanki w jednej linijce. Idąc dalej, VNM chwalił się niko... Nawiązując do sieci komórkowej, która robiła głośną promocję z podwójnym doładowaniem konta. Jimson przebija to bez zajęknięcia. I tutaj klucz, bo Rocco Siffredi to jeden z najsłynniejszych włoskich aktorów porno, więc wers działa na dwóch poziomach naraz. Po pierwsze, potrójne rymy biją podwójne rymy rywala. Po drugie, no cóż, przy nazwisku Siffrediego wyładować potrójnie nabiera znaczenia, którego chyba nie muszę tłumaczyć.