HIP-HOPOWE ONE DIRECTION | SZPRYCER, TACONAFIDE (TACO HEMINGWAY SPECIAL, PART 3)

Generyczny bardziej. Też. Nie, ale dla mnie pisanie na tej płycie jest praktycznie w całości żenujące, kurwa, bo ja wypisałem sobie naprawdę 62 wersy, nie? Każde jest oparte na jakimś porównaniu. Albo oni siebie porównują, albo coś. I to się zaczyna tak, wiesz, Fifi Kuba to Metalika, to Republika, Fifi Lisek, co wlazł do Kórnika, widzę przyszłość jak Stanley Kubrick, młody Elvis, Kevin Spacey, młody lekarz, młody youtuber, młody Arsene Wenger, serce biegł David Guetta, młody coś tam, młody ktoś tam, znowu, kurwa, młody dobry raper by choć raz zrobili, młody raper nagrał dobrą płytę, no to oni, wiesz... To jest pisanie, kurwa, gorsze jak u Diho Rangutana, który na takich porównaniach robił, bo tam przynajmniej było z czego zaśmiać, nie?

Albo nawet jakoś przekminione, nie? No, serce bije jak David Guetta, robię sztukę jak Bogusław Baksik, coś tam wiozę pierwszą klasą jak Rudolf Kastner, no okej, dobra, tu jest podwójne dno, no to niech im będzie, nie? Ale czuję się Teresectomikę, stworzę historię jak komiks jakiś tam, tyle złota wyglądam jak Midas, śpiewam wciąż to samo Fifi Katarynka. O ja pierdolę, przyciągam złe jak magneto, pieniądz długi jak manutę, pragnę wolnego weekendu jak kuchar, to jest banalne, to jest kurwa żenujące pisać, no ja rozumiem, że to ma być popowe, każdy ma to zrozumieć, ale mi by było wstyd takie rzeczy napisać, to jest zero przekminy. Siadasz i piszesz taką płytę kurwa jak Taconafide, znaczy Taco Hemingway mówił, że Szprycer nagrał w tydzień, no to to napisał, nagrał chyba w dzień, no bo to brzmi jak freestyle i takie wersje można walić z głowy jeden za drugim, nie?