Mentionsy Mentionsy
Rap MATTers
Rap MATTers

ERICK I PARISH ROBIĄ DOLARY | EPMD - STRICTLY BUSINESS

04.09.2026 ·21 min 23 s · 16 rozdziałów

Patronite: https://patronite.pl/brakkulturypodcastDonejty: https://tipply.pl/@horrypazKoszulki Brak Kultury: https://pretext-rec.pl/shop/brak-kultury-x-pretext/Postaw kawkę a omówimy Twój singiel: https://buycoffee.to/rapmatterspodcastSPIS TREŚCI: https://docs.google.com/spreadsheets/d/1kjXqjA13Py7pTb_SUhFt_YhIeBLm02K4GhjI9sdxcOs/edit?gid=0#gid=0Dobre artykuły znajdziecie na: https://brakkultury.pl/Autor grafiki: https://www.instagram.com/man1eq/Oprawa graficzna: https://www.instagram.com/szarnowski/Intro: Michał Tomasik (Audiosynteza.pl)horrypaz na Instagramie: https://www.instagram.com/horrypaz/Grupa na FB: https://www.facebook.com/groups/RapMATTersPodcast/Fanpage: https://www.facebook.com/rapmatterspodcast/Instagram: https://www.instagram.com/rapmatterspodcast/Twitter: https://twitter.com/MateuszOsiak_Discord BK: https://discord.gg/AsSk3Z68vt

0:09 · Wprowadzenie do albumu EPMD 1

Podcast o rapie. Siemanko, z tej strony Hory Pazimat, czyli Rap Matters Podcast. Witamy w odcinku, w którym będziemy omawiali album Strictly Business Erika i Parysia Making Dollars, w skrócie EPMD. Jest to pierwsza płyta od lat 80., którą będziemy omawiali, a o tych 80. często mówiliśmy w taki pejoratywny sposób, że omawiając raperów z 90., mówiliśmy, że rapuje jak w 80., nie potrafi rapować. Są oczywiście albumy z 80., które starzeją się dobrze, I wydaje mi się, że to jest jeden z nich. Grubo, kontrowersyjnie. Wiesz co, ja tak sobie myślałem co powiedzieć o tej płycie i tak naprawdę to co mi do głowy przychodzi to jest takie

0:45 · Krytyka albumu 1

Taka recenzja, z której się często śmiejemy i bardzo nie lubimy, czyli powiedziałbym, że fajne buja i tyle wystarczy tej płycie. Siada. Siada, no tak, bo im dłużej zacznę myśleć o tych kawałkach i bardziej słuchać, no to wiesz, w pierwszym kawałku dobra, funky break, disco break, takie uptempo, Więc myślisz już na pierwszym kawałku, no dobra, no tam wiesz, później się premier pojawił i Q-tip było fajniej. Na drugim kawałku sobie myślisz, no kurde, już przecież Cool G Rap rymował trochę lepiej. Na trzecim myślisz, kurwa, no przecież już Rakim tak dobrze, tak dobrze rymował, a oni tak dalej nawijają, nie? I nie można przy tej płycie do tego tak podchodzić i tylko umieścić ją tak w tamtym czasie i oczywiście na dzisiaj się nie broni większość rzeczy, tych, którzy robią raperzy,

1:58 · Analiza stylów Erika i Parysia 2

Jakiś kosmos. Natomiast te bity mi się podobają, w sensie no bujają, tak? Wiadomo, że już się takich nie robi i tak dalej, ale podobają mi się sample, podoba mi się jak czasami bass tutaj gra i w ogóle ten, tak jak mówisz, funkowy styl, no to też było coś chyba takiego... No nie wiem, czy w opozycji, ale trochę kontrastowało z tym, co zwykle robił Nowy Jork już wtedy i na pewno później, nie? Bo później ten Nowy Jork często był bardzo mroczny, już w czasach, nie wiem, Mobb Deepów, ale wcześniej też, no przecież czy Rakim, ale przede wszystkim Public Enemy, czy nie Curtis Blouse, tylko KRS-One z Boogie Down Production, to było takie bardzo agresywne wszystko, nie? A tutaj jednak jest takie...

Wyluzowany rap ziomków, którzy czasami oczywiście mówią o tym, że mają broń przy sobie i generalnie to są hustlerami, będą zarabiali pieniądze, ale nie jest to podane w taki sposób in your face chamski, tylko se możesz... To jest podane w taki sposób bardzo party rap, nie? Że wiesz, że jeden puszcza bity, a drugi stoi z mikrofonem, jest imprezka i oni mogą nawierć, a ty żydów strzelać, ale to jest wszystko takie pozytywne. Ale właśnie to, co mówiłeś, te sample, nie wiem, z Zappa na przykład, albo używanie wokali w taki sposób, jak jest te Eyeshot the Sheriff w pierwszym kawałku, to było chyba też, mi się wydaje, domena zachodniego wybrzeża. W Nowym Jorku Nawet jak robili funky rzeczy, to raczej samplowali jazz niż faktycznie funkowe czy disco rzeczy.

3:39 · Sample i styl albumu 1

I taki rodzaj bębnów też, taki rodzaj breaków, raczej bym go szukał na zachodzie niż na wschodzie. I to jest faktycznie zupełnie inne, może nie zupełnie, ale jednak inne niż ten rap, który jak myślimy o Nowym Jorku na przełomie 80-tych i 90-tych, to jest to jakoś tam inne. Inne i też takie jednak przechodzące z tego, z tych początków hip-hopu, które takie były bardzo wesołe powiedzmy, tańczące, imprezowe, do tej złotej ery, która się gdzieś tam w tych czasach już rodziła, nie? Bo potem ten styl będzie eksploatowany i ulepszany przede wszystkim przez wielu raperów. Przede wszystkim przez producentów, bo rapowo jeszcze trochę zostało, ale

4:51 · Technika rymowania 2

To jest takie bardzo okej, takie bardzo naturalne to, jak oni to rapują, mimo że... Chyba można powiedzieć, że nie rapują za dobrze, przynajmniej jeśli chodzi o takie... Szczególnie u Sermona, Erika Sermona, jeśli chodzi o takie dykcyjne, flowowe rzeczy, on nie rapuje za dobrze. No bo on miał problem z dykcją generalnie, nie? I to słychać w paru momentach na tej płycie, że gdzieś tam się zaseplenił i zresztą przyznawał się do tego i też mówił, że przez to, że się seplenił, no to musiał rapować w taki sposób wolny i trudno mu było znaleźć ziomka, który by nawijał podobnie, bo oni tutaj jednak trochę się uzupełniają, nie? W sensie słychać, który jest który, bo wydaje mi się, że Parrish rapuje lepiej i są kawałki, gdzie zjadł tego Erica Sermona i tekstowo i flowowo. Nie jest taki, nie wiem, sztywny, a...

Ale jednak są podobni, nie? Też nie jest tak, że jeden rapuje szybko, a drugi wolno i łączą się. No najgorzej, znaczy największy problem Erica Sermona moim zdaniem jest taki, że on był słabszy technicznie, nie pod kątem pisania rymów, tylko Delivery. W sensie jakby nie umiał do końca... Tak, tak, będzie komentarz. Nie umiał do końca jakby wypluć tych słów, żeby się zmieścić w takcie i ucinał końcówki albo brakowało oddechu i tak jakby się uczył, a... Nie wiem, czy tak było, ale Parish brzmi na tego bardziej doświadczonego, który już wie, od czego jest beat, wie, w którym miejscu trzeba, mimo że Parish bardzo często rapuje o tym, że on umie nawinąć obok beatu i wrócić na beat, to ani razu tego nie robi. Zawsze się trzyma sztywno beatu. A takie rzeczy właśnie robi Sermon częściej, ale wydaje mi się, że to wynika z nieumiejętności wyczucia tego beatu, niż z tego, że on faktycznie chciało w beatem albo przyspieszeniem polecieć.

6:37 · Teksty i punchline'y 1

No i czasami próbują nawarstwiać rymy, nie? To nie jest jeszcze, znaczy to nie jest i nigdy nie było rapowanie Rakima na przykład, ale no gdzieś tam czasami starają się tę technikę, którą później to będzie chyba nazywane dopiero techniką. Znaczy dobra, bo Pain in Full wyszło wcześniej, nie? Ale tak jakby no gdzieś tam coś się dzieje już z tymi rymami, to nie jest już takie rapowanie na typowe czasowniki, na... W ostatnim słowie i tyle. Chociaż no tak, bo to już często jest, nie? Flowing, knowing i tego typu rzeczy. No, cause I'm in action, there's no time for maxing or relaxing, just reacting and subtracting Osaka MC, who mouth keeps on yapping and flapping, I lose my cool when I start slapping and smacking. No okej, ale to są fragmenty, ale faktycznie jak jest to nawarstwianie, to są często jednosylabowe, ale no...

7:55 · Sample i styl w kawałkach 1

To strasznie mocny punchline, ale w tym samym kawałku jest też To mess with the two is to mess with hot water, we like to hang, torture than slaughter. Więc z jednej strony torturowanie i wieszanie, z drugiej strony Jak mnie nie lubisz, to buczysz. Tak, ale też mieli nawet w tym kawałku Let The Funk Flow swoją drogą bardzo fajny sample, nie? Jakby parę lat później ktoś go zrobił, to by na pewno fajniej go ugryzł, ale no takie typowe właśnie dla osiemdziesiątych lat. Blast off and off you go, usually take off fast, but now it's taken to take off slow. I would say bon voyage, but I'm not leaving, I don't wanna go, but the girls keep screaming, nie? I to jest takie bardzo typowe dla osiemdziesiątych lat, w porównaniu z tym właśnie jak jest w pierwszym kawałku taki

10:45 · Produkcja i styl Erika 1

Zajebiste, nie? Kozak. Jasne. Co tam jeszcze? Steve Martin jest bardzo fajny dęciak, nie? W ogóle też śmiesznie... Trochę upierdliwy, że tak długo, ale bardzo fajny. Ale zrobili sobie kawałek o tańcu Steve'a Martina w jakimś tam filmie. Bardzo dziwny ten tańc. Nie wiem, czy odpalałeś, ale... Nie, nie. Polecam bardzo. I kurde, nie da się też chyba przecenić roli... DJ'a Kayla Bossa, który tutaj robi scratcha na całym tym albumie i ten kawałek z jego ksywką? Bardzo dobry, kurde. To takie typowe pokazywanie DJ'skich skilli na tamten okres. Nie? Ty pewnie powiesz, że nie lubisz takich rzeczy. Nie, bo to jest takie bardzo Afrika Bambatowe, bardzo elektro, takie...

11:25 · Analiza kawałków 1

Albo wiesz, kochasz, albo nienawidzisz. I ja mam w jednym kawałku zajebiste, a w drugim sobie myślę, kurwa, znowu to samo. Ale tutaj już był początek tej jego stylówy i ja bym nie skipował, mi się podoba. Kurde, ciekawe czy jego stylówy, bo to tak się mówi, że to Sermon robił te bity, ale Parrish twierdzi, że on robił większość z nich. Eric mu tam jakieś dawał sample, płyty. Generalnie siedzieli... We both put our minds together and it was a collaboration.

13:11 · Collaboration i produkcja 2

Współpracowali, nie? Czyli nie za przeciw. No, ale z drugiej strony tam tak jakby to są dwie wypowiedzi z jednej książki, gdzie tak jakby każdy mówi swoje i tam właśnie Parish mówi, że kurde większość myśli, że to Eric te bity robił, ale to nie jest tak. Ja zrobiłem większość produkcji, a on pisał rymę, nie? No to jest ciekawe. I że zrobił jeden kawałek na drugim albumie tylko. I że ogólnie I'm not bitter about people thinking Eric did most of it, not at all. Czyli tam złej krwi akurat wtedy nie było, no bo oni się gdzieś tam rozpadli chyba w międzyczasie, nie? Dwa razy nawet. Ale no. Nie no, bo wiesz, tak mówię o tej... jego stylówie, no bo słyszysz, na tej płycie basy są chyba najfajniejszym elementem, bo nawet i te funkowe właśnie z ZAP-a... Znaczy nie z ZAP-y, tylko z zespołu ZAP, nie?

Tak, tak, dokładnie. Słychać ten bas jest chyba najfajniejszy, jeśli chodzi o produkcję na tej płycie, nie? I zawsze mi się ten bas kojarzył właśnie, że Erick Sello, ale to jest ciekawe co mówisz, to sobie doczytam, bo raczej właśnie mi się wydawało, że Erick robił. Może takie głosy tylko czytałem, nie doszukałem się dalej. Jest taka książka Check the Technique i to we wstępie do tego rozdziału, bo tam są te liner notes, które w zasadzie nie są ciekawe ani trochę. Bo tam, a to zrobiłem bit z tego, a to zrobiłem bit z tego i w ogóle te liner notes z tej książki to w większości tak, tak, no to buja na koncertach, no to spoko. No tu ktoś przyniósł płytę, to zrobiłem bit, no takie kurde ten, ale te wstępy, te wstępy na temat jak te płyty powstawały, niedługie, ale jednak bardzo pełne informacji są spoko na pewno.

15:11 · Sample i styl Erika 1

I też wydaje mi się, że w ogóle, kurde, Znowu, nie wiem jak to tam na timeline dokładnie szło, ale generalnie to było tak, że był raper i był producent i to były zwykle dwie różne osoby, nie? A tutaj mamy raperów, producentów razem. I to też gdzieś tam w którejś z recenzji czytałem, że to było tak jakby wprowadzenie do tego, że ta sama osoba rapowała, co robiła bity. Pewnie ktoś tam wcześniej było, gdzie sobie tam sam ktoś... No bo też było tak właśnie z Rakimem i Ericiem Bee, no to też właśnie czytałem gdzieś, już nie przypomnę sobie dokładnie, ale że Rakim też dużo za produkcję tam odpowiadał. No właśnie, ciekawe, co to znaczy odpowiadać za produkcję, nie? No właśnie, no. Bo to też często w tamtych latach znaczyło to, że ktoś miał, nie wiem, płyty u wujka i je przynosił, więc był odpowiedzialny za produkcję, bo... Tak jak Vienio robił płytę na skandalu, nie?

17:39 · Koncerty i kariera 2

Ale też Parish nawija tutaj, że on zagrał już ponad setkę koncertów, nie? A wiesz, mieli 20 lat i byli przed pierwszą, no ale to właśnie te koncerty polegały na tym, co mówiłem, jest domówka, jest DJ i on brał mikrofon i właśnie to, co mówisz, często chcieli ukraść jego rymy, te, które on rzucał, bo to było ważne, nie? DJ grał imprezę, to zaglądali jakie ma płyty, żeby na swoje też zagrać, no to jak był obok ten nieistotny MC i rzucał te rymy, to inni MC skradli te rymy i dawali je na swoich imprezach, bo patrzyli, które rymy działają, jak ludzie reagują, nie? No tutaj to Pariż przede wszystkim jako DJ działał na tych imprezach i podobno był bardzo rozchwytywanym wtedy. A przy okazji też grał w futbol amerykański i nawet jakąś tam, powiedzmy, karierkę robił i trochę tego albumu powstało w przerwach, jak wracał na chatę gdzieś tam z koleżą, gdzie się dostał.

Wracali, robił hip-hop i sobie jechał dalej rzucać piłkę. To po co ta pozerka, jak nawija od pierwszego numeru, że z Uzi biega i będzie strzelał na wszystkich, nie? Na końcu się okazuje, że to Uzi i to piłka, nie? I I SHOT THE SHERIFF. To też w ogóle bardzo nieoczywisty początek albumu, nie? Że kurde, odpalasz sobie płytę hip-hop, a tutaj ci leci... To jest podobno cover Claptona, ale ja to kojarzę jako piosenkę Boba Marleya przede wszystkim, nie? You sniff blow, hell no. No tak, albo... To zajebiste było, nawet gdzieś sobie wypisałem, nie? Może tam rodzice go pocisną, nie? Jak będzie. O, no, tak, tak, tak. And my parents find out, then they start riffing.

18:33 · Analiza kawałków 1

Ale to właśnie to co mówię, pozytywne i urocze często, nie? Też mi się bardzo podobał sample, taki mindfuck miałem strasznie z tym, ze Steve Miller band Fly Like an Eagle, nie? Tam była wstawka. Bardzo fajny kawałek, polecam każdemu, nie? No i jest też w It's My Thing, tak? To jest to, co było na J.U.Z. później, to tak mi się bardzo kojarzy z tym. O właśnie, ja miałem, może na czacie ktoś wie, albo jak ktoś ogląda ten film, jakiś Polak miał na tym samplu kawałek, na chuj sampled go nie ma. Może mi ktoś podpowie, bo chodzi mi to po łbie ciągle, nie? I to jest to samo, co był J.Z. i Foxy Brown i kawałek się nazywał Ain't No N-word, tak? Ain't no n-word. Łatwo sobie to znaleźć. To jest sample z The Holder and Family's Seven Minutes of Funk.

19:41 · Ocena albumu 1

Ale tak, nie ma tam żadnych Polaków. Chory twierdzi, że ktoś miał i ja nie kocham. Na bank. Na bank. Pewnie jakiś Carvon albo inny białostocki raper. Carvon jest z Ostrołęki. Dobra. Oceny? Takie 7,5. No ja daję 8,5 nawet, biorąc pod uwagę oczywiście, kiedy to wychodziło. Dobra, dzięki wielkie widzowie, że dotrwaliście do końca. Za chwilę odniesiemy się do czatu i na razie. Kurde, no, bo ty powiedziałeś, że biorąc pod uwagę, kiedy to wychodziło, ja chciałem powiedzieć, że na dzisiaj to tak 6, a na wtedy to właśnie też bym dał 8,5-9, ale dobra, niech będzie. Tyle od nas. W tym miejscu podziękowania dla patronów, czyli Nędzarza, Szymona, Maćka, Tomasza, Dominika, Krzysztofa, Kiwiego, Semantycznego Paganiniego, Grzegorza, Mateusza, Jakuba, Bartosza, Bartłomieja, Szymona, Mateusza, Tadeusza, Daniela, Dżerego, Jacka, Grzegorza i Mateusza.

Pokazano wszystkie 18 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.