ERICK I PARISH ROBIĄ DOLARY | EPMD - STRICTLY BUSINESS
Patronite: https://patronite.pl/brakkulturypodcastDonejty: https://tipply.pl/@horrypazKoszulki Brak Kultury: https://pretext-rec.pl/shop/brak-kultury-x-pretext/Postaw kawkę a omówimy Twój singiel: https://buycoffee.to/rapmatterspodcastSPIS TREŚCI: https://docs.google.com/spreadsheets/d/1kjXqjA13Py7pTb_SUhFt_YhIeBLm02K4GhjI9sdxcOs/edit?gid=0#gid=0Dobre artykuły znajdziecie na: https://brakkultury.pl/Autor grafiki: https://www.instagram.com/man1eq/Oprawa graficzna: https://www.instagram.com/szarnowski/Intro: Michał Tomasik (Audiosynteza.pl)horrypaz na Instagramie: https://www.instagram.com/horrypaz/Grupa na FB: https://www.facebook.com/groups/RapMATTersPodcast/Fanpage: https://www.facebook.com/rapmatterspodcast/Instagram: https://www.instagram.com/rapmatterspodcast/Twitter: https://twitter.com/MateuszOsiak_Discord BK: https://discord.gg/AsSk3Z68vt
Podcast o rapie. Siemanko, z tej strony Hory Pazimat, czyli Rap Matters Podcast. Witamy w odcinku, w którym będziemy omawiali album Strictly Business Erika i Parysia Making Dollars, w skrócie EPMD. Jest to pierwsza płyta od lat 80., którą będziemy omawiali, a o tych 80. często mówiliśmy w taki pejoratywny sposób, że omawiając raperów z 90., mówiliśmy, że rapuje jak w 80., nie potrafi rapować. Są oczywiście albumy z 80., które starzeją się dobrze, I wydaje mi się, że to jest jeden z nich. Grubo, kontrowersyjnie. Wiesz co, ja tak sobie myślałem co powiedzieć o tej płycie i tak naprawdę to co mi do głowy przychodzi to jest takie
Taka recenzja, z której się często śmiejemy i bardzo nie lubimy, czyli powiedziałbym, że fajne buja i tyle wystarczy tej płycie. Siada. Siada, no tak, bo im dłużej zacznę myśleć o tych kawałkach i bardziej słuchać, no to wiesz, w pierwszym kawałku dobra, funky break, disco break, takie uptempo, Więc myślisz już na pierwszym kawałku, no dobra, no tam wiesz, później się premier pojawił i Q-tip było fajniej. Na drugim kawałku sobie myślisz, no kurde, już przecież Cool G Rap rymował trochę lepiej. Na trzecim myślisz, kurwa, no przecież już Rakim tak dobrze, tak dobrze rymował, a oni tak dalej nawijają, nie? I nie można przy tej płycie do tego tak podchodzić i tylko umieścić ją tak w tamtym czasie i oczywiście na dzisiaj się nie broni większość rzeczy, tych, którzy robią raperzy,
Wyluzowany rap ziomków, którzy czasami oczywiście mówią o tym, że mają broń przy sobie i generalnie to są hustlerami, będą zarabiali pieniądze, ale nie jest to podane w taki sposób in your face chamski, tylko se możesz... To jest podane w taki sposób bardzo party rap, nie? Że wiesz, że jeden puszcza bity, a drugi stoi z mikrofonem, jest imprezka i oni mogą nawierć, a ty żydów strzelać, ale to jest wszystko takie pozytywne. Ale właśnie to, co mówiłeś, te sample, nie wiem, z Zappa na przykład, albo używanie wokali w taki sposób, jak jest te Eyeshot the Sheriff w pierwszym kawałku, to było chyba też, mi się wydaje, domena zachodniego wybrzeża. W Nowym Jorku Nawet jak robili funky rzeczy, to raczej samplowali jazz niż faktycznie funkowe czy disco rzeczy.
No bo ja często tak o tym mówię, że nie lubię jak oni na tych breakach, że jak mówię o przestarzałych beatach, to właśnie myślę o takich, gdzie są breaki całe prekusyjne wrzucone, a właśnie tak rok, dwa lata później zaczęli te breaki ciąć i to już jest ten rodzaj hip-hopu, który ja najbardziej lubię, nie mówię czy lepszy, czy gorszy, ale mi osobiście, który bardziej pasuje, no i tutaj są te breaki w wyższym tempie i to jest troszkę, no już się faktycznie tak beatów nie robi, nie? W taki sposób samplując bębny tego się raczej nie robi. I nie robiło się tego też w późniejszych dziewięćdziesiątych, nie? Tylko się cięło te sample, a tutaj jest... Tutaj te breaki pasują, no bo właśnie... Pasują do ich flow, które jest proste, ale się trzyma tego uptempo, jest ładnie podzielone, gdzie ma na werbel zaakcentować.
No to idzie wybaczyć w 1989 roku, no też nie róbmy jaj, wiesz, że każdy musiał, wiesz, rozkminiać o co chodzi. To przede wszystkim ten rap, mimo że jest tutaj trochę tej ulicy, gangsterki, przewózki takie, no to jednak była zabawa i to słychać, że to miało być pozytywne i to miało być rytmiczne, skoczne i to się udało jak najbardziej. Na przykład w Let The Funk Flow są takie, bo generalnie te kawałki też jak ktoś nie słuchał to często są 5-6 zwrotek to norma. I czasami trwają po 5 minut i to generalnie nie przeszkadza, bo to jakoś tak pozytywnie leci, że se leci i okej, fajnie, spoko. Natomiast tam są wersy typowe dla nich typu And if you don't like me and you're yelling boo, there is nothing wrong with me, it's something wrong with you.
To strasznie mocny punchline, ale w tym samym kawałku jest też To mess with the two is to mess with hot water, we like to hang, torture than slaughter. Więc z jednej strony torturowanie i wieszanie, z drugiej strony Jak mnie nie lubisz, to buczysz. Tak, ale też mieli nawet w tym kawałku Let The Funk Flow swoją drogą bardzo fajny sample, nie? Jakby parę lat później ktoś go zrobił, to by na pewno fajniej go ugryzł, ale no takie typowe właśnie dla osiemdziesiątych lat. Blast off and off you go, usually take off fast, but now it's taken to take off slow. I would say bon voyage, but I'm not leaving, I don't wanna go, but the girls keep screaming, nie? I to jest takie bardzo typowe dla osiemdziesiątych lat, w porównaniu z tym właśnie jak jest w pierwszym kawałku taki
To Parish nawinął taki typowy punchline dla rapera, który myśli, że jest braga raperów i ma fajne punchline. I all due respect, when I say mic check, like let a sucker slide once, then I break his neck, so when I say jump, you reply how high, because I'm taking no prisoners, you don't wanna play hero and die. To jest taki... Zobaczysz, ja ci pokażę. To było tego typu punchline'y i właśnie tego typu, że o, jak zaczynam nawijać, to wszystkie dziewczyny tańczą, yo, sprawdź to, wiesz, tego typu, ale to, kurde, no, to tak, tak, no i to jest fajne, nie? Przede wszystkim nie ma tu jakiegoś cringe'u. Jakieś takiego, wiesz, napompowania bardzo ulicznego, gangsterskiego. Wszystko jest pozytywne. Nawet jeśli są te punchline'y, to są pozytywne, nie?
Myślę, że by się nikt nie obraził, jak Paris w co drugim kawałku mówi, że coś tam Sucker MC, wiesz, coming to me. To jest zabawne, nie? Mimo wszystko. Moje rymy są tak silne jak Mike Tyson. Mam licencję na bycie MC, a jak biorę za mikrofon, gdzie jest pieniądz, fuck it, wszyscy się mnie boją, no to... It's My Thing, coś takiego, Paris Nowino, nie? No kurde, fajne, słodkie. A jeszcze w tym Let The Funk Flow jest Eric, tak bardzo hip-hopowo, bardzo taki, że wiesz, kładę chuja na rock, kładę chuja na klasykę, na rapuzykę, to było The Loud Guitar Plays and Scream Has To Stop, Let's Get It Straight for 98, coś tam, nie? Wiesz, już gitar nie będzie i darcze japy, będzie kurwa czyste rymowanie.
To już wtedy było old schoolowe, ale rozumiem, kawałek nie skipuje go. Podobał mi się, jak na boisku byłem, jak leciało, to wczutka fajna. Ogólnie nie ma co skipować. Jakbym już miał cokolwiek, to Get Off The Bandwagon może jest taki słabszy, ale... Ale czemu? Tam jest taki nowocześniejszy beat, mi się wydaje, nie? Bo jest... To, co często mówiłem, że jest signature move Sermona, czyli ten plumkający bas, to on już się tu pojawia. Te bębny są takie... Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnym odcinku.
Tak, tak, dokładnie. Słychać ten bas jest chyba najfajniejszy, jeśli chodzi o produkcję na tej płycie, nie? I zawsze mi się ten bas kojarzył właśnie, że Erick Sello, ale to jest ciekawe co mówisz, to sobie doczytam, bo raczej właśnie mi się wydawało, że Erick robił. Może takie głosy tylko czytałem, nie doszukałem się dalej. Jest taka książka Check the Technique i to we wstępie do tego rozdziału, bo tam są te liner notes, które w zasadzie nie są ciekawe ani trochę. Bo tam, a to zrobiłem bit z tego, a to zrobiłem bit z tego i w ogóle te liner notes z tej książki to w większości tak, tak, no to buja na koncertach, no to spoko. No tu ktoś przyniósł płytę, to zrobiłem bit, no takie kurde ten, ale te wstępy, te wstępy na temat jak te płyty powstawały, niedługie, ale jednak bardzo pełne informacji są spoko na pewno.
Bo znajdował sample, tak? W sensie, no kurczę, był... no. Albo na przykład słuchał sobie pewnie w domu i mówił, kurde, to fajne i wiesz, i leciał do producenta i producent to robił. Ale no to wiesz, bardzo fajne czasy, ciekawe pod tym względem i takie bardzo DIY, nie? Nie, ale to zajebiste, bo właśnie też, tak jak mówiłem wcześniej, jak Track Cold Quest, podpisywaliście razem, po prostu robimy razem rap, nie? I czy ty naciśniesz w tym miejscu, a ja w tym, czy ty przyniosłeś płytę, a ja ją pociąłem, no to jest nasz beat, nie? To jest zajebiste, nie? Było, bo już raczej tak nie ma. Teraz już wszyscy są zakredytowani oddzielnie, już ten zrobił to, ten piarnął w studio i to nagrali niechcący i też jest w zaiksie już przy tym, nie? No, tam jak mówiłeś o tym doświadczeniu, to obaj mieli 20 lat, jak ta płyta wyszła, tylko że nagrywali wcześniej i też tak jakby, bo to najpierw był singiel, potem podpisali, potem coś tam, tak jakby to sporo trwało, ale podobno wykorzystali wszystko to, co mieli, bo mieli mało hajsu na studio, więc jak wchodzili, to robili i wszystko jest na tym albumie.
Ale też Parish nawija tutaj, że on zagrał już ponad setkę koncertów, nie? A wiesz, mieli 20 lat i byli przed pierwszą, no ale to właśnie te koncerty polegały na tym, co mówiłem, jest domówka, jest DJ i on brał mikrofon i właśnie to, co mówisz, często chcieli ukraść jego rymy, te, które on rzucał, bo to było ważne, nie? DJ grał imprezę, to zaglądali jakie ma płyty, żeby na swoje też zagrać, no to jak był obok ten nieistotny MC i rzucał te rymy, to inni MC skradli te rymy i dawali je na swoich imprezach, bo patrzyli, które rymy działają, jak ludzie reagują, nie? No tutaj to Pariż przede wszystkim jako DJ działał na tych imprezach i podobno był bardzo rozchwytywanym wtedy. A przy okazji też grał w futbol amerykański i nawet jakąś tam, powiedzmy, karierkę robił i trochę tego albumu powstało w przerwach, jak wracał na chatę gdzieś tam z koleżą, gdzie się dostał.
Wracali, robił hip-hop i sobie jechał dalej rzucać piłkę. To po co ta pozerka, jak nawija od pierwszego numeru, że z Uzi biega i będzie strzelał na wszystkich, nie? Na końcu się okazuje, że to Uzi i to piłka, nie? I I SHOT THE SHERIFF. To też w ogóle bardzo nieoczywisty początek albumu, nie? Że kurde, odpalasz sobie płytę hip-hop, a tutaj ci leci... To jest podobno cover Claptona, ale ja to kojarzę jako piosenkę Boba Marleya przede wszystkim, nie? You sniff blow, hell no. No tak, albo... To zajebiste było, nawet gdzieś sobie wypisałem, nie? Może tam rodzice go pocisną, nie? Jak będzie. O, no, tak, tak, tak. And my parents find out, then they start riffing.
Ale to właśnie to co mówię, pozytywne i urocze często, nie? Też mi się bardzo podobał sample, taki mindfuck miałem strasznie z tym, ze Steve Miller band Fly Like an Eagle, nie? Tam była wstawka. Bardzo fajny kawałek, polecam każdemu, nie? No i jest też w It's My Thing, tak? To jest to, co było na J.U.Z. później, to tak mi się bardzo kojarzy z tym. O właśnie, ja miałem, może na czacie ktoś wie, albo jak ktoś ogląda ten film, jakiś Polak miał na tym samplu kawałek, na chuj sampled go nie ma. Może mi ktoś podpowie, bo chodzi mi to po łbie ciągle, nie? I to jest to samo, co był J.Z. i Foxy Brown i kawałek się nazywał Ain't No N-word, tak? Ain't no n-word. Łatwo sobie to znaleźć. To jest sample z The Holder and Family's Seven Minutes of Funk.
Pokazano wszystkie 14 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podróżnicy omawiają album Strictly Business Erika i Parysia, oceniając go jako fajną buję, choć nieco kontrowersyjną.
Podróżnicy krytycznie oceniają album, podkreślając, że starzeje się dobrze, choć nie jest idealne.
Podróżnicy porównują styl Erika i Parysia, podkreślając, że obaj starzeją się dobrze, choć Pariś ma lepsze bity.
Podróżnicy analizują samples i styl albumu, podkreślając, że jest on bardziej party-rapem niż tradycyjnym hip-hopem.
Podróżnicy omawiają technikę rymowania, notując, że Sermon ma większy problem z dykcją niż Parish.
Podróżnicy analizują teksty i punchline'y, podkreślając, że są one pozytywne i zabawne.
Podróżnicy omawiają sample i styl w kawałkach, notując, że są one typowe dla lat osiemdziesiątych.
Podróżnicy analizują kawałki Let The Funk Flow i Let the Funk Flow, podkreślając, że są one pozytywne i zabawne.
Podróżnicy omawiają styl produkcji Erika i jego wpływ na album.
Podróżnicy analizują kawałki z albumu, notując, że są one pozytywne i zabawne.
Podróżnicy omawiają collaboration i produkcję na albumie, notując, że jest to ciekawa kombinacja raperów i producentów.
Podróżnicy analizują sample i styl Erika, notując, że basy są najfajniejszym elementem.
Podróżnicy opowiadają o historii albumu, notując, że był to wynikiem współpracy raperów i producentów.
Podróżnicy opowiadają o koncertach i karierze Erika i Parysia, notując, że byli bardzo aktywni na scenie.
Podróżnicy analizują kawałki z albumu, notując, że są one pozytywne i zabawne.
Podróżnicy podają oceny albumu, notując, że jest on dobrym przykładem hip-hopu z lat osiemdziesiątych.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Patronite: https://patronite.pl/brakkulturypodcastDonejty: https://tipply.pl/@horrypazKoszulki Brak Kultury: https://pretext-rec.pl/shop/brak-kultury-x-pretext/Postaw kawkę a omówimy Twój singiel: https://buycoffee.to/rapmatterspodcastSPIS TREŚCI: https://docs.google.com/spreadsheets/d/1kjXqjA13Py7pTb_SUhFt_YhIeBLm02K4GhjI9sdxcOs/edit?gid=0#gid=0Dobre artykuły znajdziecie na: https://brakkultury.pl/Autor grafiki: https://www.instagram.com/man1eq/Oprawa graficzna: https://www.instagram.com/szarnowski/Intro: Michał Tomasik (Audiosynteza.pl)horrypaz na Instagramie: https://www.instagram.com/horrypaz/Grupa na FB: https://www.facebook.com/groups/RapMATTersPodcast/Fanpage: https://www.facebook.com/rapmatterspodcast/Instagram: https://www.instagram.com/rapmatterspodcast/Twitter: https://twitter.com/MateuszOsiak_Discord BK: https://discord.gg/AsSk3Z68vt