Tadeusz Różewicz i Bóg. Czy poeta rzeczywiście był ateistą?

Mnie się przypomina taki cytat kurzu w pustej świątyni, czy w ogóle pustej świątyni, która pojawia się w tych wierszach w tej twórczości Tadeusza Różewicza, czy samotność po Bogu i bolesna pustka. Ta pusta świątynia to To smuci. To jest bardzo częsty obraz. To nie w jednym wierszu. Jest pusta świątynia, jest kościół, w którym nie ma Boga. Jest jedna bardzo interesująca historia związana z Kościołem Mariackim. Jest to wiersz, którego zresztą on nie wsadził do żadnego, nie włożył do żadnego swojego tomiku wierszy, to potem

Tadeusz Drewnowski z rękopisów wyciągnął Tadeuszowi ten wiersz, mianowicie wiersz o Kościele Mariackim. Otóż on idzie rynkiem, to jest jeszcze wiersz z lat 40., kiedy Różewicz jest w Krakowie, studiuje historię sztuki, idzie rynkiem, I on też o tym opowiadał. Nie tylko jest taki wiersz, ale też opowiada, jak powstał ten wiersz. On jest na rynku, patrzy na Kościół Mariacki i widzi ruinę. Jak wiemy, Kraków nie został zburzony, prawda? Kościół Mariacki nie ucierpiał w czasie II wojny światowej.

Ale ta wizja, że mu się kościół zawalił, Zwłaszcza, że osobiście dla niego Kościół się zawalił. To jest zresztą motyw takiego, motyw, który się często w jego wierszach pojawia, kiedy on jakby czuje obecność Boga, kiedy on Ma jakieś przeżycia, które ja bym nazwał, jeśli nie mistycznymi, to paramistycznymi, ale które mimo swojej głębi nie potrafią jego zmienić. Istnieje w religii takie pojęcie metanoia, czyli nawrócenie.