Pielgrzymi Radia Wnet, którzy są razem z nami, albo my razem z nimi, dzięki nim jesteśmy tutaj w Byblos. Jeszcze nie dotarli z Cedru w podróż z przygodami, ale też pewno z przygodami, ale niewielkimi z Bejrutu do Damaszku. Nie wiem, czy to było trzy tygodnie temu. ruszył Mikołaj Murkociński. Teraz słyszymy ulicę w Bejrucie, na której stoi Mikołaj Murkociński i o tej drodze opowie. Co po drodze się zdarzyło i jak można z Bejrutu dojechać do Damaszku i co w tym Damaszku można zobaczyć. Tak, rzeczywiście, co prawda nie stoję w tym momencie na drodze w Bejrucie, siedzę sobie przy drodze, bo są godziny szczytu, wszyscy wracają do domów, ale tak, jeżeli mówimy o drodze do Damaszku, dużo mówiliśmy o tej drodze do Damaszku, ale faktycznie nigdy nie powiedzieliśmy konkretnie o tym, jak ta droga wygląda.
Dobrze, świetnie. To w takim razie już zbliżamy się do końca naszego spaceru po Bejrucie. Przypomnę, że zatrzymaliśmy się w dzielnicy Hamra w zachodnim Bejrucie. Dzielnica Hamra, która powstała dopiero po latach czterdziestych tak w zasadzie. Wcześniej tam się znajdowały różne spacery. gaje, różne sady pomarańczowe oraz przede wszystkim znajdował się tam uniwersytet, nadal się znajduje uniwersytet amerykański, czyli ten drugi największy uniwersytet w Bejrucie, anglojęzyczny, założony przez protestanckich misjonarzy. Drugim tym uniwersytetem jest Uniwersytet Świętego Józefa, założony przez jezuitów i on jest francuskojęzyczny. Natomiast tak, jeżeli jesteśmy na Hamrze, koniecznie trzeba Uniwersytet Amerykański odwiedzić, tym bardziej, że studiowało tam sporo uchodźców polskich, o których już mówiliśmy w ramach naszych libańskich audycji.
Koniecznie trzeba tam się udać, ponieważ gdy Liban przechodził ten swój najlepszy okres, to były lata 60. i 70., to właśnie wtedy ten obszar był takim miejscem, gdzie ci architekci wszyscy eksperymentowali w różny sposób. I powstały tam fantastyczne budynki, wspaniałe budynki, niezwykle ciekawe, o bardzo dziwnych czasami fasadach, które są niezwykłymi przykładami tego modernizmu lat 60., którego my nie znamy w Polsce, ponieważ u nas nie było tych pieniędzy, nie było tej wolności. Ale dlaczego to jest jeszcze ciekawe dla Polaków? Dlatego, że tam również tworzył niejaki nasz wspomniany przeze mnie już Karol Szajer, który był jednym z ojców tego bejruckiego modernizmu, który przybył do Libanu jako uchodźca w latach 40., który tworzył w Polsce jeszcze w latach 30.
Większość tych budynków zaprojektowanych przez Szajera można dzisiaj oglądać w Katowicach, nieopodal Spodka. To jest, o już zapomniałem jakaż to jest ulica, w każdym razie on po wojnie tutaj zamieszkał w Bejrucie wraz z Libańczykami, stworzył biuro architektoniczne i zbudował wiele takich budynków, które do dzisiaj pozostają symbolami tego Bejrutu ze złotych czasów. kiedy rzeczywiście Bejrut zasługiwał na miano Szwajcarii Wschodu. Teraz to raczej już nie jest prawda, ale powstały takie, no chociażby takie budynki jak Hotel Carlton, który niestety już nie istnieje, ale także budynek Shell.
To jest budynek z kolei, który nadal można oglądać. Zresztą tuż obok były skał gołębich i wiele, wiele innych. Tak więc tutaj, proszę Państwa, zakończmy może spacer po Bejrucie, ale można by... Jeszcze jedno pytanie. Postawmy przynajmniej nogę na tych dzielnicach, do których się nie wchodzi. Do tych dzielnicach, których się... Tak, dużo jest takich dzielnic, ponieważ mówiąc o Bejrucie, trzeba podkreślić, że od czasów wojny domowej to miasto zostało podzielone. Jednym słowem, jest mało dzielnic, w których mieszkają i chrześcijanie, i muzułmanie, czy też i muzułmanie, i druzowie, czy też sunnici i szyici. wjeżdża się do jednej dzielnicy i jesteśmy w zupełnie innym świecie.
I takimi dzielnicami, do których raczej się nie zagląda, no chyba, że jadąc z lotniska do dzielnicy szyjskiej, czyli Harek, Dahye, to są dzielnice, które regularnie są bombardowane przez lotnictwo, czy też drony izraelskie, to są te dzielnice, które są bastionem szyjskiego ugrupowania Hezbollah i jak się tam przejeżdża, tamtędy zresztą, tamtędy przejeżdżał Ojciec Święty, który który zresztą był witany przez harcerzy właśnie szyickich, harcerzy Hezbollachów. W każdym razie, jeżeli Państwo śledzili ten przejazd pierwszego dnia z lotniska do Pałacu Prezydenckiego, można było zobaczyć niektóre budynki, które zostały niedawno w zeszłym roku zniszczone. Natomiast bliżej centrum jest inna taka dzielnica, ona jest taka biedniejsza, ale warto, jeżeli są Państwo fanami Bejrutu, jeżeli są Państwo w Bejrucie już po raz któryś,
I już znają Państwo te najbardziej znane dzielnice, to warto się udać do dzielnicy Baszura i do dzielnicy Buszra. To są dzielnice, które znajdują się tuż koło centrum, które niedawno, które kilkadziesiąt lat temu były całkiem eleganckie. Tam również arystokracja bejrucka i burżuazja bejrucka budowała swoje wille. No ale później w czasie wojny doszło do kompletnej pauperyzacji tych dzielnic i dzisiaj raczej tam się nie zagląda. Ale co to oznacza? Oznacza to, że nie ma tamtej presji deweloperskiej, o której mówiłem w kontekście chociażby Ashrafi. W związku z czym, jeżeli chcemy zobaczyć inne przykłady wspaniałej architektury libańskiej, te piękne wille o trzech łukach i o czerwonych dachówkach, chociaż często są one zniszczone, są one spalone,
Powiedział Mikołaj Murkociński, który jest w Bejrusie. Za chwilę przędzi do samochodu i przyjedzie do Byblostu. Go przywitamy. Mikołaju bardzo serdecznie dziękuję za opowieść. I o drodze, i o samym Bejrucie. A my zgodnie z obietnicą posłuchamy teraz na prawie, to jest już prawie finał naszych audycji z Libanu. Posłuchamy słów Ojca Świętego Leona XIV z Zatoki św. Jerzego. Myślę o Waszej prostej i autentycznej wierze, zakorzenionej w Waszych rodzinach i karmionej przez chrześcijańskie szkoły. Myślę o nieustannej pracy parafii, zgromadzeń i ruchów odpowiadających na pytania i potrzeby ludzi.
Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Relacja Radia Wnet z Libanu