Poker irańsko-amerykański, premier Wielkiej Brytanii w opałach

Kończymy tę część serwisu międzynarodowego informacją, od której zaczynaliśmy wczorajszy program, czyli kolejne echa afery Epsteina w Wielkiej Brytanii. Przypomnijmy... że według najnowszych rewelacji prasowych kandydatura Petera Mendelssohna na stanowisko ambasadora Zjednoczonego Królestwa w Stanach Zjednoczonych miała zostać zakwestionowana przez organy prowadzące postępowanie sprawdzające. Coś, o czym mieli nie zostać poinformowani członkowie rządu, łącznie z samym premierem Kirem Starmerem. Mandelson utrzymywał w... Przyszły w przeszłości intensywne kontakty z Jeffreyem Epsteinem. Istnieją także podejrzenia, że dzielił się z nim poufnymi informacjami rządowymi. Ostatecznie Mendelssohn został zmuszony do ustąpienia we wrześniu 2025 roku, ale to sprawy nie zakończyło.

Wczoraj po południu premier Keir Starmer, który mianował Mendelssohna na ambasadora w Waszyngtonie, tłumaczył się przed parlamentarzystami w Izbie Gmin. Nie powinienem był mianować Petera Mandelsona. Biorę odpowiedzialność za tę decyzję i jeszcze raz przepraszam. To nie do wiary, że przez ten cały czas urzędnicy Ministerstwa Spraw Zagranicznych uznali za stosowne zatajać te informacje przed najważniejszymi ministrami. Keir Starmer istotnie utrzymuje, że nic nie wiedział, choć coraz mniej osób w to tak naprawdę wierzy. Szefowa partii konserwatywnej, Kemi Badenoch, oskarżyła premiera o zrzucanie winy na członków swojego najbliższego otoczenia. Posłuchajmy.

Każdy popełnia błędy. To, jak stawiamy im czoła, świadczy o charakterze przywódcy. Zamiast wziąć odpowiedzialność za swoje decyzje, premier zrzucił ją na barki swoich pracowników i urzędników. Rzeczywiście w kontekście tych najnowszych rewelacji stanowisko stracił Oliver Robbins, podsekretarz stanu w brytyjskim ministerstwie spraw zagranicznych. Dzisiaj Robbins zeznaje przed parlamentarną komisją do spraw zagranicznych i już można powiedzieć, że może on dodatkowo pogrążyć premiera. Robbins stwierdził m.in., że decyzja o nominowaniu Mendelssohna na stanowisko ambasadorskie było osobistą decyzją premiera Starmera, czy też, jak to ujął, były nasiski z wyższych szczebli, aby do tej nominacji doszło. Nie jest to pierwszy taki zarzut wobec Kyra Starmera i mnożą się wezwania, aby ten zrezygnował ze stanowiska.