Partia Pracy zaostrza politykę migracyjną. „To dopiero początek”

można powiedzieć w cudzysłowie politycznego, trzęsienia ziemi w momencie, kiedy faktycznie w Wielkiej Brytanii prowadzą objawy partia Reform UK, we Francji Zjednoczenie Narodowe, Marine Le Pen, czy w Niemczech HFD, no to wówczas mielibyśmy do czynienia na pewno z tego typu polityką na zasadzie takiej, no przecież Bytończycy Brytyjczycy wprowadzili, to działa, dlaczego my nie mamy spróbować tego, nawet w jeszcze bardziej zaostrzonej formie. To jeszcze przejdziemy do polityki międzynarodowej i tej związanej z sytuacją za naszą wschodnią granicą, ale ostatnio w Guardianie bodajże pojawił się taki artykuł, że Wielka Brytania jest największym wrogiem Rosji, że ona jakby przejmuje pewną rolę, czy pewną taką... schedę po Stanach Zjednoczonych, jak w Wielkiej Brytanii oceniana jest wojna rosyjsko-ukraińska i w tym kontekście to szersze ujęcie pilnowania pewnego, jak rozumiem, pokoju w naszej części świata przez Wielką Brytanię.

W tej chwili dla Brytyjczyków to jest po prostu kolejne starcie z Rosją i warto pamiętać, że dla Wielkiej Brytanii, w przeciwieństwie na przykład do Francji i Niemiec, Rosja nie jest potencjalnym partnerem, czy wręcz sojusznikiem czasami, a jest po prostu rywalem, z którym Brytyjczycy potykają się od dłuższego czasu. Od zasadzie wielkiej gry w Azji Środkowej w XIX wieku oba kraje ze sobą rywalizują, społeczności wywiadowcze tych państw ze sobą rywalizują, więc nie jest to nic nadzwyczajnego. Natomiast jeśli chodzi o przejmowanie pałeczkę Stanów Zjednoczonych, to nie jest do końca prawda, dlatego że Amerykanie prowadzą W tej chwili politykę nieizolacjonistyczną i nie wycofują się bynajmniej ze wspierania Ukrainy w wojnie z Rosją, a politykę Jacksonowską. Nawzajem prezydentem Jackson w latach trzydziestych dziewiętnastego wieku, w którym po prostu twardo realizują swoje interesy, jednocześnie oczekując od swoich partnerów tego, że będą partycypowali w tym wysiłku.