Ludzkie dramaty na wojennych frontach. Rozmowa z Magdaleną Foremską

To miałam po roku taki moment, później też pojechałam na Ukrainy, Bucza, Irpien już tuż po wyjściu tam wojsk rosyjskich, też burjackich czy czeczeńskich, tam była cała mieszanka i pamiętam, że już miałam taki naprawdę moment potem kryzysowy, gdzie głównie relacjonowałam z daleka i na co dzień przecież nie spędzałam czasu z tymi ludźmi i miałam jakieś poczucie, że W ogóle dostawałam takich stanów lękowych i że to już jest dla mnie za dużo i nie chcę cały czas po prostu w tych tragediach ludzkich, że już nie daję rady i u mnie to był rok. Jednak z perspektywy to jest zupełnie inna sytuacja niż praca na co dzień i te wszystkie widoki i jak państwo sobie z tym radzicie? Wie pani tak, z jednej strony my mamy przygotowanie psychologiczne, mamy dostęp do pomocy psychologicznej.