Lisicki: Żurek miał rozliczać PiS, a sam stał się problemem Tuska
Paweł Lisicki ocenia, że Waldemar Żurek dostał od Donalda Tuska politycznie efektowne, ale realnie niewykonalne zadanie. Miał przynieść rozliczenia PiS, tymczasem – jak mówi publicysta – cały projekt był od początku oparty na „sprzedawaniu powietrza”.
To o tym mówimy, ale też powiedzmy trochę o tym, co jest tematem okładki najnowszego tygodnika do rzeczy, czyli co się stało z Donaldem Trumpem, bo mamy ultimatum, ale chyba mamy takie powszechne przekonanie, że interwencja w Iraku nie idzie tak, jakby to sobie wymarzył czy zaplanował Donald Trump te kilkadziesiąt dni temu. Tutaj rzecz dotyczy nie tylko kwestii, nazwijmy to, czy ta interwencja przebiega tak, jak on sobie zaplanował. Tylko przede wszystkim pytania, czy on sobie w ogóle cokolwiek zaplanował. Bo może coś nie iść po naszej myśli, jeśli mamy jakiś plan do zrealizowania, mamy środki, żeby ten cel osiągnąć, no i się potem okazuje, że żeśmy się przeliczyli, prawda?
No jednak ten tekst był pisany jeszcze zanim wczoraj na przykład Donald Trump ogłosił, że Irańczycy, że on może wzywać do całkowitego zniszczenia Iranu, bo Irańczycy są zwierzętami. No przepraszam, to są tak haniebne i obrzydliwe słowa, Jeśli padają z ust polityka, przywódcy, który w ten sposób uzasadnia to, że zamierza na masową skalę zabijać cywilów, bo oni są w jego oczach zwierzętami, to się po prostu nie mieści w ogóle w ramach jakkolwiek rozumianej cywilizacji. Te okrzykiwanie, że on będzie wszystko wysadzał, że zniszczy jednego dnia, zniesie z powierzchni ziemi. To są wypowiedzi wskazujące, moim zdaniem, na jakieś już chyba problemy dalej idące niż tylko kwestia braku, że tak powiem, politycznego zrozumienia sytuacji.
Jedna jest, nazwijmy to, medyczna i teraz oczywiście ja nie jestem specjalistą, ale wiele dziwnych zachowań Donalda Trumpa, jakby to powiedzieć, w tę stronę by zmierzało. Na przykład nieustanne eksponowanie siebie, podkreślanie swojej roli, wręcz takie maniakalne wskazywanie na siebie, na swoją wielkość i doniosłość. To jest tak skrajna forma narcyzmu, że wydaje mi się, że to wykracza poza Politycy mają, czy wielu polityków ma to do siebie, że są strasznymi egotykami, prawda, że wszystko im się wydaje, że się skupia wokół nich, ciągle opowiadają o sobie, o swoich wielkich osiągnięciach i tak dalej. To jest dosyć nieznośne w życiu prywatnym, ale politycy często tacy są i jakaś grupa ludzi dzięki temu na nich głosuje, bo myślą, że jak ktoś o sobie mówi, że jest wspaniałym przywódcą, to taki jest.
To jest jakby przypadłość naszej natury. Otóż problem, wydaje mi się, z Donaldem Trumpem jest taki, że on przekracza takie, nazwijmy to, dosyć powszechne samochwalstwo typowe dla polityków i idzie dalej, prawda? Ale zawsze to przekracza, znaczy zawsze był, zwłaszcza dla Europejczyków, trochę groteskowy, trochę śmieszny, trochę nawet z niedowierzaniem. Ale z drugiej strony w tej chwili w naszej rozmowie z nami robimy z nadal Trumpa czarnego luda, jak się patrzy na jego prezydenturę, jak pan redaktor rozmawia co tydzień z Wojciechem Cejrowskim, to też można to inaczej spojrzeć jednak na przywódcę, który ma swoje przywary, które zwłaszcza z naszej perspektywy mogą być śmieszne dla Amerykanina, może są mniej rażące, no ale bilans... Bo ja wiem, aborcja na przykład, inne można pokazywać jest dodatni, przynajmniej dla konserwatysty, jak to jest ten obraz i całościowy rachunek Donalda Trumpa.
Jeśli pan redaktor śledzi nasze rozmowy z Wojciechem Cejrowski, to by pan zauważył, że my się często nie zgadzamy. Czasami bardzo ostro nawet. Akurat w ocenie Donalda Trumpa od ostatniego czasu się w ogóle nie zgadzamy. Ja po prostu uważam, odcedzamy teraz kwestię psychologii, po prostu uważam, że Donald Trump zdradził swoich wyborców. Ja byłem od samego, znaczy w czasie kampanii wyborczej... Uważałem, że, krótko mówiąc, wierzyłem w obietnice, które Donald Trump składał. Obietnice dotyczące zarówno kwestii, o których teraz Pan wspomniał, czyli kwestie polityki, Czyli tego walki z wołkizmem, czy powstrzymania wołkizmu. Czyli migracji chociażby. Tak, czyli migracji i pod tym względem on słowa dotrzymał. Ale przypomnę, że najważniejszym albo równie ważnym elementem jego obietnicy było stwierdzenie, nie będę wszczynał żadnych nowych wojen.
Przecież on to wyraźnie mówił. Może już wszyscy zapomnieli, ale naprawdę Donald Trump obiecywał w ciągu 24 godzin zakończyć wojnę na Ukrainie. Nikt mu tego teraz nie przypomina. Lewica regularnie mu przypomina, a on twierdzi bardziej skomplikowane niż mi się to wydawało, mówiąc z taką szczerością. Mogę uznać, że coś jest bardziej skomplikowane niż mu się wydawało i to jeszcze o niczym złym nie świadczy, ale z pewnością stwierdzenie nie będę wszczynał żadnych wojen I jeśli to porównamy z tym, co robi w Iranie i to robi drugi raz, bo przypomnę, że przecież pierwsza tura, że tak powiem, bo jedna, miała miejsce w czerwcu zeszłego roku. I robi to drugi raz i robi to wyraźnie. Wszystkie znaki na niebie i na ziemi wskazują na to, że robi to po prostu ze względu na Izraela.
On nie tylko mówił, że nie będzie wstrzymał nowych wojen, ale przecież główne hasło całej kampanii Trumpa brzmiało tak. America first. Ameryka na pierwszym miejscu. Tymczasem on prowadzi politykę Izraela na pierwszym miejscu, czyli zdradził swoich wyborców. Zdradził swoje obietnice, zachowuje się nie jak prezydent suwerennego państwa, ale jak narzędzie w ręku Benjamina Netanyahu. No to co to jest i jak ja mogę go inaczej oceniać? Trzeba w takiej sytuacji przyznać się do błędu, uznać, że tak powiem Donald Trump zawiódł i oceniać jego działania zgodnie z tym, co robi obecnie, a nie zgodnie z naszymi oczekiwaniami i nadziejami na to, które mieliśmy ileś czasu temu. To skoro tak pan redaktor powiedział o polityku nie do końca samodzielnym, to trochę mi się skojarzyło, przyszedł mi na myśl po prostu, niestotny zawąt premier Donald Tusk, to na koniec mamy trzy minuty trochę o polskiej polityce krajowej.
Powiedzmy, wraca ona po świętach, z jednej strony, który jest energetyczny, Z drugiej strony konkurencyjna, ale już zacytuję, tygodnik Newsweek na okładkę daje hasło Tusk hamuje Żurka i opisuje kłopoty ministra sprawiedliwości, a w tle mamy frondę, możliwą, potencjalną, ewentualną frondę w PiS-ie Mateusza Morawieckiego i spotkanie tego ostatniego z Władysławem Kosiakiem-Kamyszem. Debata miejscami bardzo ostra, duże różnice. Ale też miejscami poszukiwanie wspólnej przestrzeni i taka wizja, że być może ta nasza scena powinna się bardzo przekonfiguruje przed kampanią wyborczą w roku 27. Znaczy może zaczynając od Żurka, bo tu mam pewne poczucie schadenfreude, ale wynikające z tego, że dawno już, to znaczy na samym początku, kiedy pierwszy raz usłyszałem o tym, że Donald Tusk wpadł na genialny pomysł
A problem polega na tym, w tej całej opowieści Donalda Tuska od początku, że on sprzedaje ludziom powietrze, to znaczy sprzedaje coś, czego nie ma. Sprzedaje opowieść o potwornych, niebotycznych przekrętach, które miały miejsce za czasów PiSu, nie mając na to żadnych realnych dowodów. Po prostu opowiada to i nasysa tę grupę, która pragnie być zaspokojona, żądza zemsty, ma być zaspokojona. Ta żądza zemsty nie bierze się z tego, że mamy do czynienia z jakimiś nieprawdopodobnymi przestępstwami, ale mamy do czynienia z urażoną ambicją. Ci, którzy byli panami III RP, nie mogli pogodzić się z tym, że doszła do władzy inna partia. Ich ambicja została urażona i ona się, że tak powiem, emocjonalnie przejechała w tym, że potrzebują teraz zemsty.
No i ktoś ma tę zemstę, ktoś ma to zrobić, ale kto ma to zrobić, jak nie ma podstaw do tego prawnych, tak? No i zamienił, prawda, z ryniek siekierkę na kijek, albo inaczej, prawda, z deszczu pod rynnę, z pana Bodna zrobił się pan Żurek. Jej efekt jest taki, że pan Żurek też nic nie może zrobić, no bo jak ma coś zrobić, jak nie ma żadnych dowodów winy, prawda? No to mimo, żeby on tam, nie wiem, co wymyślał i jakichś tam prokuratorów nagromadził, to i tak pozostaje w tej samej sytuacji kompletnej niemożności. I co to sprawia? To sprawia, że otoczenie się frustruje, bo im obiecano głowy PiS-owców, głów nie ma. No to znowu jest ktoś winny. No i teraz Tusk, który jest tutaj mistrzem, natychmiast wywęszył tę sytuację, że on przecież musi się jakoś...
No inaczej, przecież on nie może błędu popełnić, prawda? No to kto jest winny? No oczywiście jest winny Żurek, bo obiecał, że on wszystkich posadza. A zaraz się okazuje, że i pana Żurka Donald Tusk się pozbędzie. To nie będzie takie proste, bo musi znaleźć rzeką kolejnego wykonawcę tej wielkiej idei wsadzania PiS-owców do więzienia, a z tym jest chyba coraz trudniej, bo co sprytniejsi już wiedzą, że to jest wszystko jeden wielki humbug. Więc tylko, że tak powiem, używając naszego języka z poprzedniej części dyskusji, tylko wariaci się tam mogą w to miejsce wpakować i przez chwilę nacieszyć się tym, że ktoś do nich mówi, panie ministrze, tak, bo to rozumiem, że niektórych wciąż bardzo podnieca i porusza. No i jeszcze limuzyna, więc jest... No i limuzyna, i sekretarki, i tak dalej, no naprawdę, można żyć pełną, przynajmniej można żyć złudzeniem wielkości, o tak.
Pokazano wszystkie 11 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Paweł Lisicki ocenia, że Waldemar Żurek dostał od Donalda Tuska politycznie efektowne, ale realnie niewykonalne zadanie. Miał przynieść rozliczenia PiS, tymczasem – jak mówi publicysta – cały projekt był od początku oparty na „sprzedawaniu powietrza”.