Historia telewizji w PRL - Nieregularnik literacki - 19.10.2025 r.

I też zresztą w Polsce pracował. Ale co jest niesamowite, że w latach osiemdziesiątych wielu działaczy Solidarności na przykład zostało, czy opozycji pozostało gdzieś za granicą. Jedni wrócili, inni nie. Właśnie z powodów politycznych. A tutaj mamy przypadek jedynej osoby kojarzonej z reżimem, która też... powodów politycznych została za granicą. I to właśnie Jerzy Antczak. Tak jest. I potem upada Szczepański późnym latem 1980 roku i zaczyna się taka karuzele na tych stanowiskach, bo tam są postacie, których telewidzowie z pewnością nie pamiętają takich nazwisk jak Zdzisław Balicki, Józef Berski, to może prędzej, Władysław Lorenc, też chyba gdzieś to...

Tak, aczkolwiek Lawrence, później też ważny urzędnik, urząd do spraw wyznań, przypomnę, no i on zapisał się, rzeczywiście tamci nie zdążyli jakoś pozostać w pamięci niczyjej. Tygodnie, miesiące tamci byli. Tak, tak, tak. Natomiast Lawrence owszem, dlatego, że on występował w telewizji, on nie tylko kierował telewizją, radiokomitetem. Słynny program Proste Pytania, potem w formie książkowej zresztą też. Tak, tak. I to była no wyjątkowo zupełnie obrzydliwa rzecz, program, w którym no w sposób absolutnie podły. Tak, tak, tak. Atakował oczywiście Solidarność, mówił o całe, cała ta jakby dogmatyczność

W związku z czym Lawrence czekał, czekał i się doczekał. I akurat właśnie stan wojenny to był ten idealny dla niego moment. On wtedy kwitł. Zresztą później nawet opowiadał, że jeszcze dwunastego wiedział doskonale co się wydarzy. Podobno, tak on twierdził, że wiedział i niczego po sobie nie dał poznać. Wszystkie spotkania. Był podobno wtajemniczony. Natomiast był dumny z siebie, jak potrafił dochować tej tajemnicy. A później twierdził właśnie w jednej z tych pogadanek, zaraz po stanie wojennym, że teraz jeżeli nadamy słowu Solidarność inne znaczenie, które będzie nas łączyć, to przeżyjemy najpiękniejszy rok w dziejach Polski.

Tak, tak, tak. Natomiast był człowiekiem kolejnym, znienawidzonym przez całe rzesze telewidzów i właśnie jego postawiono wtedy w roku 1989 na czele radiokomitetu. No i to był oczywiście policzek, absolutnie policzek dla telewidzów, przede wszystkim dla Solidarności, wtedy jeszcze zdelegalizowanej, ale Jednym słowem, no Jerzy Urban, no kogoś takiego tam dać. On potem twierdził, że on się nie nadawał na to stanowisko, że nic mu się nie udało, że bał się w ogóle, może nie to, że się bał, ale wolał nie wychodzić ze swojego gabinetu, ponieważ mogli mu ręki nie podać.