Ferdynand Ossendowski - pisarz, którego chciano wymazać

On też został powieści historyczne jak Lisowszczycy i jak ktoś lubi ten typ wypowiedzi, powieści historyczne ala Sienkiewicz, no będzie zachwycony. Moim zdaniem Lisowszczycy czy Zagończyk dorównują poziomowi powieści historycznych Sienkiewicza czy Krachowieckiego chociażby. I on rzeczywiście posługuje się takim językiem lekko archaicznym. On dopiero piątą swoją powieść wydał w języku polskim. Był poliglotą, on w ogóle władał kilkoma językami. Na przykład znał język chiński, proszę sobie wyobrazić, więc spokojnie pisał. Po polsku.

Nie znosił Lenina, nie znosił Dzierżyńskiego i nigdy się z tym nie krył. Nigdy się właśnie z tym nie krył, nie starał się przypodobać, odkupić, stać sowieckim pisarzem, miał swoją fantazję, właśnie zagończyka można powiedzieć, człowieka pochodzącego z Kresów. Bo urodził się w Lucynie na Łotwie. Potem rodzina przeniosła się do Kamieńca Podolskiego, a stamtąd do Petersburga. Ale tę fantazję ułańską, kresową miał takiego właśnie Zagończyka. A przede wszystkim miał kręgosłup moralny bardzo mocny i pozostał mu wierny, tak? Tym wartościom, które zawsze głosił.