Dzień Sybiraka. „To nie jest cyfra, to jest człowiek”

I to był hymn Sybiraków, a z nami na łączach dyrektor Muzeum Pamięci Sybiru, pan Wojciech Śleszyński. Dzień dobry. Dzień dobry. Dziś chyba najważniejszy dzień dla państwa muzeum. Jakie są plany, czy jakieś obchody są organizowane dziś 17 września w muzeum? Najważniejszy dzień, myślę, że dla wszystkich Sybiraków, bo to Międzynarodowy Dzień Sybiraka, dla nas, dla Muzeum Pamięci Sybiru, najważniejszej placówki Mianowicie w całym świecie, która zajmuje się deportacjami sowieckimi na wschód, ale także carskimi. Także rocznica piąta, piąta otwarcia muzeum. Także setki tysięcy osób już przewinęły się przez Muzeum Pamięci Sybiru, które warto przypomnieć w 2024 roku było najlepszym muzeum w Europie.

Jedyne muzeum raz do roku dostaje tylko taki tytuł. Jest to najstarsza i najbardziej prestiżowa nagroda dla muzeów. 11 września, dzisiaj o 12, wszystkich serdecznie zapraszamy. Oficjalne uroczystości przed Muzeum Pamięci Sybiru, przed pomnikiem bohaterskim Matkom Sybielaczkom, ale my te uroczystości zaczęliśmy już tydzień temu. Najpierw wykładem noblisty, noblisty, który przyjechał do nas z Nowej Zelandii, I zgodził się dla wykładu. Dlaczego? Dlatego, że ma powiązania także sybirackie i jego żona była córką Sybiraczki. Później występy. Bardzo emocjonujący spektakl przygotowany przez studentów Wyższej Szkoły Teatralnej w Białymstoku.

Sztambuch Syberyjski. Wczoraj chociażby otwarcie portalu. Portalu, na którym możemy znaleźć dokumenty sowieckie w Sejmie. RP, odbyła się pierwsza prezentacja tego portalu. Dokumenty, które tak naprawdę wydaje się, że w tym czasie, kiedy Rosja prowadzi wojnę z Ukrainą, kiedy nie ma żadnej możliwości prowadzenia badań naukowych, my dzięki własnym kontaktom, dzięki stworzeniu komisji historycznej polsko-kazachstańskiej, polsko-uzbeckiej, polsko-kilgijskiej ściągamy tysiące do niedawna tajnych dokumentów. Warto pamiętać, że prawie połowa tych, która pojechała na Syberię, my mówimy na Sybir, trafiła nie faktycznie na Syberię, a do Azji Środkowej.

Czy jakaś jest cały czas relacja z tymi Sybirakami? którzy w 2026 roku jeszcze tutaj z nami są i te wspomnienia mają. Jak to wygląda? Panie redaktorze, szanowni państwo, my ślicznie współpracujemy ze Związkiem Sybiraków. Wspominałem wcześniej, że wczoraj w Sejmie RP otwieraliśmy portal i na tym otwarciu właśnie był prezes Główny Związku Sybiraków, który przyjechał specjalnie z Gdańska, pan Kordian Borejko. Dzisiaj nie wyobrażamy sobie, Że o 12 przed Muzeum Pamięci Sybiru nie będzie Sybiraków. Ale co jest ważne? Kontakt z Sybirakami jest dla nas najważniejszy. Ale my już współpracujemy z drugim, trzecim pokoleniem osób dotkniętych także tą traumą, dotkniętych także tym doświadczeniem, często rozrzuconych po całym świecie.

Zapraszam Państwa na stronę Muzeum Pamięci Sybiru, sybir.białysto.pl, gdzie mamy specjalny portal. Gdzie są relacje osób, zarówno samych Sybiraków, jak i drugiego i trzeciego pokolenia. Bo w tej chwili postpamięć, czyli tak jak zachowaliśmy tą pamięć w różnych częściach świata, zaczyna być równie istotna jak same wspomnienia Sybiraków. Nie możemy o tym zapomnieć. Ciągle musimy pracować i przede wszystkim naszym partnerom z innych krajów pokazywać to nasze doświadczenie. Jaki jest cel końcowy albo cel przyświecający ten najbliższy, który panu dyrektorowi przyświeca, jeśli chodzi o działalność muzeum?

Jakie są zadania do zrobienia? Kiedy otwieraliśmy muzeum, kiedy byłem powoływany do dyrektora 10 lat temu, tak jak z panem redaktorem, była grupa redaktorów. Jak ma wyglądać ten muzeum? Powiedziałem, że ten muzeum nie będzie muzeum lokalnym. Będzie muzeum europejskim, będzie muzeum światowym. No wiadomo, dzienkarze troszkę się już umychnęli, bo każdy nowy dyrektor tak zazwyczaj mówi o placówce. Ale w tym przypadku widzimy, że to jest realizowane. Mamy najważniejsze nagrody europejskie. Żadne muzeum w Polsce nie ma tylu nagród europejskich, co Muzeum Pamięci Sybiru. O tym warto pamiętać, szczególnie my, mieszkańcy Białegostoku, bo czasami wyjeżdżamy gdzieś daleko za granicę, nie zdając sobie sprawy, jakie muzeum mamy tutaj.

Otwierając w ten sposób Muzeum Pamięci Sybiru. Dlaczego Katarzyna Herman? Dlatego, że jeśli chodzi o audiobooki, zapraszamy najbardziej znanych białostoczan. Aktorów, którzy już robili karierę, którego twarze są znane, a oni czytają nasze wspomnienia. Jest to już drugi projekt i ten projekt będzie kontynuowany. Bardzo serdecznie dziękuję za rozmowę. Pan dyrektor Muzeum Pamięci Sybiru prof. Wojciech Śleszyński był naszym gościem. Do usłyszenia. Dziękuję bardzo. Proszę Państwa, jeżeli ktoś jeszcze nie był w Muzeum Pamięci Sybiru, zapraszam. Godzina 9.36, to my posłuchamy fragmentu tego audiobooku.