17 września 1939. Dwa oblicza agresji

Ale to są skutki. Na razie mówimy o przyczynie. Dlaczego napadli na nas 17 września? Wcale nie dlatego, że się umówili z Hitlerem, co jest oczywiście prawdą i wszyscy o tym wiedzą, alianci też. Nawet my, tylko u nas rzeczywiście to się rozeszło w wąskim gronie. I wszyscy zanosili wzrok do nieba, wierzyli czy nie, masoni czy chrześcijanie, wszystko jedno, oby się to nie stało. No niestety się stało. Zaskoczeniem wielkim nie było, aczkolwiek było zgrozą, było burzeniem potwornym. No i jednym podstawowym, który się w pamiętnikach przewija. Nie wiedzą Ruscy, co sobie na łeb ściągają. I to jest bardzo dobra konkluzja. Przypomina to również pamiętniki pułkownika Mieczysława Mitkiewicza, szarżedafer wojskowego przy rządzie kowieńskim, przypomnę.

Otóż gdyby nawet tak uderzono, to jasne, żeby przerwano front przynajmniej do przedmieścia Rury, a wiemy co to jest za głębia Rury, stamtąd Rury pochodzą. I wtedy natychmiastowy odwrót wojsk z frontu zachodniego, żeby łatać tam i bronić tego. Powtórka z pierwszej wojska. Tak, tylko w odwrotną stronę. Wtedy Rosjanie zaatakowali i uratowali Paryż. Teraz oni uratowaliby Warszawę, gdyby zechcieli. Zamiast tego nad Niemcami posypał się deszcz ulotek, co Niemców czeka, jak i tak dalej, zbuntujcie się przeciwko Hitlerowi. To było namawianie psa do niejedzenia mięsa. To się nazywało Dziwna Wojna. Dziwna Wojna to będzie później. No tak, ale to było takie preludium.