29.10.2026 Uwierz w Muzykę - Michał Napiórkowski

Artystki, która zaczynała od takich lżejszych, wolniejszych, bardziej melancholijnych, folkowych utworów. Sięgała i po country, i po americanę, no ale też Z tego co zauważyłem, obserwując jej wcześniejsze wydawnictwa, nie ukrywam, wszystkich nie słuchałem, nieodparcie towarzyszy jej poczucie humoru, wystarczy spojrzeć na niektóre okładki i zdjęcia, no nie jest to artystka, która stara się być bardzo poważna Po prostu nie jest to osoba egzaltowana, tak można powiedzieć, a ten jej nowy album zatytułowany również, być może z humorem, ale ja go nie potrafię odczytać, Gentle in the Halls at the Walt Whitman Mall, to również taki zbiór bardzo dynamicznych utworów w porównaniu z poprzednimi płytami, gdzie zdarzało jej się również sięgać po brzmienia lat 80.

Te wszystkie syntezatory i specyficzne perkusje teraz odnosi się bardziej do muzyki pop-punkowej czy punkowej po prostu. Gentle in the Halls. Chodzi chyba o uspokajanie jakiegoś konia. The Walt Whitman Molto, jak się dowiedziałem z internetu, jedno z centrów handlowych gdzieś na wschodzie Stanów Zjednoczonych. To by trzeba było już artystkę Dopytać się, cóż znaczy pokrętny tytuł jej nowego wydawnictwa, my skupiamy się na dźwiękach. Hello Again, Jim to tytuł kolejnej kompozycji Caroline Rose.

Wielkie dzięki i do zobaczenia! I'm shaking the dream. I'm shaking the dream. I'm shaking the dream.

I'm shaking the dream. Piosenka na pianinie

Ta bardziej energetyczna część audycji właśnie się zakończyła, choć pod koniec jeszcze wrócimy do nieco żwawszych tempi, cieplejszych barw, no ale teraz czas na muzykę psychodeliczną. Psychodeliczny pop w wykonaniu grupy The Olivia Tremor Control. Grupy, która właśnie wydała trzeci i już ostatni album, który podsumowuje to, co tworzono od końca lat 80., kiedy ta grupa zawiązała się w stanie Louisiana, ale kojarzona jest z inną miejscowością, z Athens w stanie Georgia. To miasto wybitne, jeżeli chodzi o muzykę, prawdziwe zagłębie fantastycznych artystów. Wystarczy wspomnieć, że właśnie z Athens pochodzi grupa R.E.M. Pochodzi grupa The B-52s, ale też te mniej znane szerszej publiczności, alternatywne formacje jak Pylon czy np.

Off Montreal. To wszystko ta jedna miejscowość, w której pod koniec lat 80. pojawili się muzycy związani z grupą The Olivia Tremor Control. No i ten zespół Cóż można powiedzieć więcej, działał albo nie działał, bo rozpadał się kilkukrotnie. W 2000 roku zakończyła się kariera tak naprawdę tej formacji, ten złoty okres. Potem jeszcze był jeden powrót i kolejny w 2009, podczas którego, na dobre można powiedzieć, zaistnieli w szerszej świadomości fanów muzyki psychodelicznej. Zespół The Olivia Tremor Control U swojego zarania przede wszystkim inspirował się, a jakże, eksperymentami The Beatles psychodelicznymi, tym psychodelicznym okresem formacji The Beach Boys, kiedy Brian Wilson za sprawą narkotyków zaczął tworzyć coraz dziwniejszą muzykę i to gdzieś słychać po niektórych utworach.

No ale ten album, wydany już niejako pośmiertnie, The Same Place, to taki zbiór 70 minut muzyki, niemalże, 27 ścieżek dźwiękowych z różnych okresów. Nie opisano dokładnie, który utwór powstał w którym roku, a więc można się tylko domyślić, że na przykład ten, The Spinning Continues, to wydaje mi się Rok 2009, 10, a więc początek tego nowego, ale też i ostatniego rozdziału w historii grupy The Olivia Tremor Control.

Dziękuje za oglądanie! Jak na psychodeliczną grupę przystało, ostatnia minuta wybrzmiała bardzo dziwacznymi dźwiękami, takimi, które pewnie gdyby panowie mieli producenta, myślącego o karierze zespołu czy menadżera, to pewnie by ten fragment został wycięty na potrzeby radia, ale to grupa, która raczej nigdy nie myślała tymi kategoriami. The Olivia Tremor Control, zespół, który wydał ostatnio swoją płytę The Same Place, Gdy się reaktywowali w 2009 roku i zaczęli pracować nad tym właśnie albumem, no to niestety 3 lata później zmarł Bill Doss, jeden z tej trójki podstawowej muzyków tworzących ten właśnie zespół.

Wielkie dzięki i do zobaczenia! I got the windows down when you said goodbye Laughing like we've never known each other I drove my car into city lights A piece of me died that night

She cannot lose, she cannot lose with it. She is my muse, she is my muse that makes me a musician. Whoa, heaven is calling and missing an angel. Whoa, she shake me up like her wrist full of bangles. She got a set of horns, and this one a set of ears. And that one a set of wings. They're dancing in here. She can advance her career, cause they pray for classes in here. Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnym odcinku!

Dużo psychodelicznych dźwięków, trochę muzyki elektronicznej, to również jest zawarte w twórczości tego O Sally, my dear, it's you I'd be kissing. Oh Sally my dear It's you I'd be kissing She smiled and replied You don't know what you're missing Oh Sally my dear

O Sally, my dear, I wish I could bed you. She smiled and replied, Then you'd say I'd misled you. If all you Dzień dobry.

If the young men could sing like blackbirds and thrushes, If the young men could sing like blackbirds and thrushes, How many young girls would go beating their bushes? If all you young men were fish in the water If all you young men were fish in the water How many young girls would undress and dive after

But the young men are given to friskin' and foolin' But the young men are given to friskin' and foolin' So I'll leave them alone and depend to my skin No Human Tongue Can Tell to tytuł solowej pierwszej płyty Radio Pitt z grupy Lancome z Irlandii. A na zakończenie przenosimy się do Senegalu.

Made in Senegal to najnowsza płyta formacji Orkestra Baobab. To prawdziwa ikona i bez wahania mogę użyć tego słowa legenda afrykańskiej muzyki. Założeni, ten zespół założony został w 1970 roku Roku jako jedna z formacji związana z pewnym klubem w Dakarze, tak zwany house band. No ale od tego czasu sporo się zmieniło przez te 50 lat. Mnóstwo koncertów, mnóstwo płyt, oczywiście też zmiany w składzie, bo nie jest to grupa The Rolling Stones. A ten najnowszy album to takie przypomnienie właśnie o tej spuściźnie i dziedzictwie grupy. Jednym z takich utworów jest właśnie Ten zatytułowany 50 lat grupy Baobab. Posłuchajmy dwóch kompozycji z krążka Made in Senegal, a my słyszymy się po 11, gdy będę miał okazję porozmawiać z Patrycją Wybrańczyk, perkusistką grupy Ninja Episkopat.

Ciekaw jestem, jak zostaniecie odebrani, choć oczywiście już jesteście znani z tego, że lubicie hałas. Gdyby wyciągnąć z każdej z tych trzech płyt Ninja Episkopat, no bo była jeszcze debiutancka epka God Save the Queer z 2020 roku, i gdyby tak z każdej z tych płyt wyciągnąć próbki czy sample i porównać je ze sobą, no to mam wrażenie, że okazałoby się, że z płyty na płytę jest coraz gęściej, coraz głośniej. Ocieracie się o ekstremum zarezerwowany dla nojzu, dla metalu, dla brutalnej awangardy. Taki sobie kierunek wybraliście, kierunek muzycznej apokalipsy? Myślę, że tak. Też dużo teraz na tej trzeciej płycie daje to, że mamy w zespole Krzysztofa Hadrycha, który bardzo też inspiruje się muzyką metalową, ale też ma spore konotacje z muzyką jazzową i gdzieś te wszystkie takie fascynacje znajdują ujście w naszej muzyce i we wspólnym graniu.

Ale zdecydowanie teraz obieramy już bardziej mroczniejszy kierunek, aczkolwiek niewykluczone, że na kolejnych płytach ten kierunek ulegnie delikatnej zmianie, ale myślę, że taki instrumentalny core i styl wspólnej gry będzie podobny. No taka muzyka wyrastająca z jazzu, ale właśnie zmierzająca do, jak już mówiłem, apokalipsy. To rzecz znana, chociażby to co robił Shabaka Hutchings z zespołem The Comet Is Coming. No to są właśnie tego typu dźwięki. Czy was to w jakiś sposób ukierunkowało, żeby grać właśnie aż tak mocno, co dla niektórych, zwłaszcza starszych fanów jazzu, może być no dosyć sporym wyzwaniem? Tak, zdecydowanie. Myślę, że na początku, kiedy tworzył się ten zespół i tworzył się pomysł na brzmienie, takie zespoły właśnie jak The Comet Is Coming były zdecydowanie właśnie w tym gronie rzeczy, które nas bardzo inspirowały.

Także tutaj też ciekawe podejście do materiału, zupełnie The bell of shame rings, halloween is hell to pay. Wielkie dzięki i do zobaczenia!

Piosenka na pianinie. The bell of shame rings hollow when there's hell to pay. Word born. The bell of shame rings hollow when there's hell to pay. Ding dong. The bell of shame rings hollow when there's hell to pay. Word born. The bell of shame rings hollow when there's hell to pay.

Więc można mówić, że Gang Śródmieście to była taka super grupa. A teraz inne super zespoły, które pojawią się już w przyszłym tygodniu w Olsztynie. To taka niespodzianka, nieplanowany konkurs. Będę miał dla was za chwilę zaproszenie na wydarzenie, które odbędzie się w przyszły piątek 6 listopada. W zajezdni trolejbusowej pojawią się trzy formacje. V, czyli grupa, w której śpiewa Tuja Szmaragd wraz z nową płytą Protisty. Fertile Hump, czyli trio z Warszawy, w której to grupie Magda Kramer i Tomek Szkiela współpracują z Michałem Zawadzkim, muzykiem z Olsztyna, a także tegoroczny debiutant, który inspirowany takimi zespołami jak Type of Negative, The Cult czy Paradise Lost pojawi się pierwszy raz w Olsztynie.

Piosenka na pianinie. And the children dance in celebration of the end of the season.

A majestic figure emerges from the smoke to invite us all to his kingdom of hell. In every hand the staff Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnym odcinku.