18.05.2026 Sowa przed północą - Marta Wróblewska

Kiedy mieszkałam w Poznaniu z dziećmi, w teatrze, nie miałam tam pianina. Co prawda stało jedno na korytarzu, ale ogólnodostępne. Brakowało mi instrumentu. Nie tylko mnie, córka Ola też gra. Już jako sześciolatka komponowała. Sprzedałam złote pierścionki od mamy, tylko kamienie zostawiłam. I za to kupiłam elektryczną klawiaturę, żeby coś tam mieć własnego. I teraz ten smutek Stanisławy Celińskiej przełożymy na muzykę. Najpierw smuteczku mój, a potem obfitość. Obie kompozycje z płyty Atramentowa.

Smuteczku mój Dawna już przyjaźnię z Tobą się Kłopotów my chrój i zmartwię bez liku Wciąż powierzam Ci i mniej mi źle Smuteczku mój, serdeczny powiernik Ta przyjaźń już trwa I świadkuję jej Często w chwili złej Na ustach słona łza I tak ze mną będzie

I zawsze i wszędzie, że ślicznie się przędzie życie me w donacji mo. Tak nieustannie się zdarzało, gdy mnie szczęście choćby małe, choć na chwilę chciało wziąć na chod. Tyś oczywiście chor przecinał osobiście Smuteczku mój, smuteczku mój, smuteczku mój

Smuteczku mój, z nadzieją i radością zmieszałeś się, przeinaczyłeś je. Nie dałeś się mi nacieszyć miłością, wciąż odmieniasz los. Smoteczku mój, wiem za co ciebie lubię Choć w oku mym przez ciebie lśni łza Może za to, że życie znasz i mnie Ty jeden znasz, ty mnie znasz, to cna