17.03.2026 Uwierz w Muzykę - Michał Napiórkowski

A teraz artystka, której pozycji już w zasadzie w żaden sposób ruszyć się nie da. Ona zresztą płyt solowych złych nie nagrywa. Ta najnowsza jest dopiero trzecią. Kim Gordon, no bo przecież przed laty była podporą formacji Sonic Youth, która do dziś jest jednym z najważniejszych gitarowych zespołów wszechczasów. Nie tyle ze względu na sprzedaż, dziś być może najbardziej istotny czynnik, ale przede wszystkim na wpływ na inne zespoły. Sonic Youth miało przepotężny wpływ właśnie na przede wszystkim amerykańskie, ale też i do Polski te echa docierały zespołu Sonic Youth przed laty. No i dziś Kim Gordon jako spijając sławę swojego zespołu, w którym występowała przed laty,

Wokalistka, basistka, gitarzystka, producentka, ale także związana ze sztukami wizualnymi, a również swego czasu wybiegiem ceniony prestiżowy Harper's Bazaar, czyli magazyn modowy nazwają ikoną kontrkultury. A to nie byle jakie wyróżnienie ze strony tegoż magazynu. Inni również rozpływają się w zachwytach nad całym dorobkiem Kim Gordon, a jak jest z nową płytą Play Me, która ukazała się w miniony piątek. Generalnie, gdy zerkamy na metacritic.com, czyli serwis No to okazuje się, że 80 punktów na 100 to bardzo dobra ocena.

Niemniej jednak The Wire, pewien magazyn, również ceniony, dał zaledwie 50 punktów na 100 twierdząc, że o ile faktycznie najlepsze fragmenty tej płyty To jedne z lepszych dokonań Kim Gordon w ogóle, ale cała płyta raczej jest dla fanatyków Kim Gordon. Gordon Heads, tak zostali nazwani ci, którzy bezkrytycznie podchodzą do twórczości amerykańskiej artystki. Ja chyba też do nich należę. Słuchamy dwóch kolejnych utworów, kolejnych krótkich, bo takie przeważają na płycie Play Me.

Ze wszystkich ról Kim Gordon nie wymieniłem tej mniej znanej, ale jednak istotnej. Sam zresztą w swojej biblioteczce posiadam książkę napisaną przez Kim Gordon, dziewczyna z zespołu, a przecież popełniła również ta amerykańska artystka szereg esejów. Play me, puść mnie, zagraj mnie. Kim Gordon tytułem swojej płyty Mówi po prostu, że to płyta do grania i słuchania i rzeczywiście najbardziej komunikatywny krążek solowy tej amerykańskiej artystki już jest dostępny, a my słuchamy go na 95 i 9. Jest już również płyta sprzed lat, do której chciałbym teraz...

Poglądami, które Jan Makaj i koledzy mieli przede wszystkim na względzie. Fugazi, Steve Albini czy wcześniej Kim Gordon ładny kącik boomerski nam się zrobił tutaj na 95,9, a to w końcu Names mentioned. Konsekwentnie działa, wydaje raz na jakiś czas płyty. Markus i Michał Arczer wydają kolejne nagrania. W minionym roku, pod koniec 2025 roku miałem okazję grać taką kompilację ze szczególnymi wersjami znanych utworów, ale też z tak zwanymi rarytasami, nagraniami, które nigdy się nie ukazały.

Być może nie jeszcze usłyszymy na naszej antenie, ale teraz czas na... Artystka ze Stanów Zjednoczonych, nazywa się Angie Mile, to w zasadzie jej pseudonim, bo na imię ma Angie Mile, owszem, ale na nazwisko Chita Ambo. Tak jest, korzenie afrykańskie, nie da się tego ukryć, choć urodziła się w Bostonie, tam też mieszka. No ale tych odniesień do czarnej muzyki i twórczości w zasadzie nie ma, bo Jim Aile przede wszystkim tworzy muzykę folkową w tym anglosaskim rozumieniu. Na płycie You Are Free To Go w nowym wydawnictwie tej amerykańskiej artystki usłyszymy utwór Ready Or Not. To nawiązanie oczywiście do przeboju zespołu The Fugees z 1996 roku, ale bardzo, że tak powiem, ograniczone, odnoszące się wyłącznie do tytułu piosenki, która i tak była już inspirowana zupełnie innym nagraniem filadelfijskiej solowej grupy The Delfonics, Ready or Not, Here I Come, Can't Hide From Love.