11.09.2025 Piórnik - Michał Napiórkowski
Głównym bohaterem dzisiejszej audycji będzie John Wright, kiedyś Nomeansno, obecnie tworzący projekt Dead Bob
Dzięki za oglądanie! Too much, no escaping Too much, you've been framed Too much, got to lock him Too much, do it again Oh no, Bruno, too much is done and done Oh no, Bruno Oh no, Bruno, too much is done and done Oh no, Bruno 777-844-AR You celebrate me Go, go
Och nie, to znowu hałasy w audycji Piórnik, jak co czwartek po wakacyjnej przerwie. Zapraszam Michał Napiórkowski przed mikrofonem, a za nami Acid Drinkers z płyty z coverami nazwanej Fish Dick sprzed ponad 30 lat. Ale to nie Titus, lica i załoga, którzy w dobrym zdrowiu wrócili znów po latach przerwy do... grania będą bohaterami tej audycji, ale inne, zagraniczne zespoły, a przede wszystkim John Wright, który w tej chwili gra jeszcze za naszą zachodnią granicą, ale jutro przekroczy Odrę, aby zaatakować Zgorzelec. Kim jest John Wright? Kiedyś wraz z bratem Robem założył zespół No Me Snow.
twórczości zespołu Dead Bob, ale nie oszukujmy się, oni w zanadrzu mają utwory Naomi Snow, a też i własne utwory za sprawą Johna Wrighta, perkusisty, wokalisty, okazjonalnego klawiszowca. Brzmią czasem jak nieodżałowana kanadyjska grupa, którą teraz usłyszymy. a którą swego czasu wydawało Alternative Tentacles, wciąż działająca firma Jello Biafry z Dead Kennedys i pomyślałem, że zajrzymy do katalogu Jello Biafry, do twórczości kapel, które kiedyś istniały, już nie istnieją albo istnieją, ale bardzo w marginalny sposób. No Means No teraz z najbardziej znanej płyty Wrong, z charakterystyczną krową. Myślę, że podczas polskich koncertów i nie tylko, kilku co najmniej fanów pojawi się w tego typu t-shirtach.
Gęsta, intensywna muzyka i przede wszystkim bardzo głośna. Podczas koncertów No Me Snow przez lata byli zmorą nagłośnieniowców. Nie tylko u siebie w Kanadzie czy w Stanach Zjednoczonych, ale i Europejczycy wspominali, że nagłośnianie zespołu No Me Snow było prawdziwym koszmarem. To wszystko można przeczytać w autobiografii. tego zespołu, czy też w biografii raczej stworzonej przez jednego autora, a rozmówców było wielu. Oczywiście na czele Rob i John Wright. A zespół Dead Bob to grupa, która pewnie też będzie sporo hałasować. Skąd w ogóle ta nazwa? Fani wiedzą, że to przecież jedna z piosenek No Me Snow, tak się nazywa.
To jest również postać narysowana i wykorzystywana wielokrotnie ze świata No Me Snow. Taki przygłupi chyba, być może symbolizujący mieszkańców Stanów Zjednoczonych człowiek, który powiesił się na sznurze, ale wciąż żyje, uśmiecha się i macha jeszcze ręką bezczelnie. Taki jest głupi. Sam zespół w odróżnieniu od Nomi Snow to już nie tylko męska rzecz, bo w tym kwintecie Dead Bob gra jedna kobieta, Christy Lee Odette, która śpiewa, ale okazuje się, że przede wszystkim z zawodu jest trębaczką, a nawet wykładowczynią gry na trąbce w Vancouver Academy of Music. No i gra również zespołem Wrong, tyle że bez literki W z przodu, ale to jest chyba jasne, że w pewien sposób jest to wyraz hołdu dla zespołu No Miss No i ich najbardziej znanej płyty.
In the morning I walk beneath the shining sun My steps reverberate in beat With the mothers of humanity Those murmurs fill my ears But the voice of God I cannot hear As I walk along that busy street Although there's nothing left to seek The streaks of the tears up from my cheeks are Dying, dying A place for everyone to take Genuine, original faith In the lies you tell to me A reasonable proximity Unbend your head to me In your power I can breathe Your life and happiness It's just like all the rest It's
Być może niektórym Kanada kojarzy się z postaciami Teresa i Filipa, ale Kanada ma swojego Dead Boba i to już od kilkudziesięciu lat. Najpierw jako postać zespołu Numis, teraz już jako samodzielny twór. Pod tą nazwą, z jedną płytą, której słuchamy w tej chwili, wydaną dwa lata temu, na niej dwa utwory braci Wright, a więc poniekąd można powiedzieć, że to nie wydane nigdy, nie opracowane przez nich do końca utwory Naomi Snow, które usłyszymy na tym polskim koncercie, jednym z trzech. Ale tam również Some Buddies, utwór, który ukazał się na płycie winylowej, na singlu, który pochodzi wprost z repertuaru Nie znaczy nie.
Muzyczni bracia Nomi Snow, czyli victims family, przynajmniej kiedyś w XX wieku tak to brzmiało. Tu już bardzo współczesna produkcja z zeszłego roku kapeli, która przecież również tak jak i Nomi Snow trafiła do stajni Jello Biaffi Alternative Tentacles. No ale wcześniej, jeszcze w latach osiemdziesiątych, wydawana była przez słynne Mordam Records, gdzie na przykład debiutowali Fate No More, wydawało się również holenderskie The X i wiele innych. To jeszcze z płyty Germ w takim razie jeden utwór, czyli z klasycznego krążka z roku 1992. Kompozycja tytułowa.
Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Głównym bohaterem dzisiejszej audycji będzie John Wright, kiedyś Nomeansno, obecnie tworzący projekt Dead Bob