07.01.2026 Uwierz w Muzykę - Michał Napiórkowski

Stereogam zaś na miejscu pierwszym. No i na przykład Mojo na drugim biegunie, też ważny, interesujący magazyn muzyczny z tradycjami. Zawarł w tej grupie najlepszych krążków również Get In Killed, ale dopiero na miejscu 32, więc nie jest tak, że wszyscy zachwycają się dziełem Camerona Wintera. i jego kolegów. No cóż, Gęsi Gęgają bardzo ładnie, czwarty studyjny krążek, to również dzieło Kenny'ego Bitsa, nie zapominajmy, że ten album brzmi po prostu świeżo, intrygująco, choć sam głos Camerona Wintera, jak już nieraz podkreślałem, taki beczący, nie wszystkim może przypaść do gustu, zwłaszcza w jakimś większym wymiarze czasowym.

Ja również robiłem sobie przerwy od tego artysty właśnie ze względu na jego specyficzny tembr. A teraz sięgam po debiut grupy brytyjskiej, bo gejs to Amerykanie, Midnight Rodeo, tak nazywa się ten zespół, którego płyta, tak jak i Get In Killed, była. naszą płytą tygodnia, a więc trzymamy rękę na pulsie, słuchamy Chaos Ira i utworu, który jest dosyć krótki, ja wolę dłuższe, spokojniejsze piosenki z repertuaru tej formacji, no ale dziś trochę ograniczony czasowo wybieram te krótsze kompozycje.

Vanity is the curse of culture, the cyanite of the soul. Take the tightrope delicately around ego, don't let either side take hold. What is it to have artistic credibility? For am I not just a man? I seek to take aim at commentary, I speak so therefore I understand. Take heart, take heart, destroy, destroy. How do you heal a tortured heart?

muzyka francuska grupa The Big Idea. Polecam cały krążek Half a Dozen, jazda na rollercoasterze. Tak myślę, można porównać słuchanie tego albumu Sextetu z Paryża. A teraz Wet Leg, zespół brytyjski, który swoją drugą płytą tak naprawdę mnie rozczarował, ale miałem bardzo duże oczekiwania wobec Moisturizer. I o ile ta płyta zebrała niezłe recenzje, no to po debiucie z 2022 roku Wet Leg, czyli niemiennym krążku, liczyłem, że zespół nagra coś jeszcze ciekawszego.

No nie udało się, ale trzeba przyznać, że dobór singli był bardzo dobry, bo to chyba najlepsze, najbardziej wpadające w ucho, a chyba o to chodzi głównie w Wet Leg, utwory na tym właśnie krążku. Rian i Hester, czyli te dwie dziewczyny, które zwracają uwagę na froncie zespołu, robią co mogą, ale wydaje mi się, że na tym krążku jest jednak trochę mielizn. Niemniej jednak Chess This Fists to jeden z większych przebojów minionego roku.

Czas na najstarszego uczestnika zabawy pod hasłem podsumowanie roku. To Robert Finlay, Amerykanin, który już od ładnych paru lat ma szczęście do współpracowników, bo sam swoją karierę Nie umiał za bardzo przekuć na jakiś większy sukces przed laty, no ale zaczęli zajmować się nim inni, a na ostatniej płycie zatytułowanej Alleluja, Don't Let The Devil Fool You, Współpracuje z Danem Aberbachem, a więc człowiekiem, który w zasadzie po kogo sięgnie, po czyją twórczość sięgnie, czy własną, czy innych artystów, to jednak wyciąga ją na światło dzienne. Pomagała mu w tej przygodzie, podczas realizacji płyty Robertowi Finlayowi i jego córka Christy Johnson, która również znalazła się na okładce.

Tell me what's the depth of your deepness Let me dive into the deep end No life support, don't need it Under your water I'm breathing Just flow with the way we speaking I'm here for the weather of all seasons We doing backstroke all evening Up all night for no reason I'm tasting all of your seeds Waving all of your sheets Snow with all of my streams Conscious pool and air creeks Ocean all of my teas Go on the floor if you please Sound like all my orgies All the, all the, all the It's all the, all the myths Cause you slip back into all these sheets