02.06.2026 Uwierz w Muzykę - Michał Napiórkowski

To dzwoni Kopenhaga, Ice Age z nową płytą. Czekaliśmy pięć lat na kolejne wydawnictwo Duńczyków. Poprzednie Secret Shelter ukazało się w 2021 roku, później w pandemii zespół wydał taki zestaw mniej znanych nagrań czy też nieopublikowanych jeszcze wcześniej piosenek. No i teraz zbierali te nowe, bardzo dobre jak już mówiłem i co podkreślam, kawałki w jeden pakiet zatytułowany For Love of Grace and the A teraz już duet walijczyków, również znanych z naszej anteny. Nazywają się The Bug Club. Właśnie wydali nowy album, a na nim mnóstwo bardzo krótkich piosenek. Gdy tak spojrzysz na przykład na ich profil na Bandcampie, można pomyśleć, że to jakaś formacja crust punkowa, czy też w ogóle punkowa.

Oni owszem nieco z punk rockiem mają wspólnego, ale jak sami przyznają ich muzycznymi patronami, przynajmniej na początku działalności, czyli 10 lat temu, były zespoły ze Seattle. 18 utworów znalazło się na nowej płycie The Buck Club, czyli Every Single Muscle. No i większość trwa mniej więcej półtorej minuty, dwie i pół minuty. To jest już niemalże max. Uwierz w Muzykę, Michał Napiórkowski.

I krótko i na temat. Polecam płytę, jeżeli ktoś lubi takie niezbyt rozbudowane formy. Garażowy rock zespołu The Back Club chwyta za serce, ale też każe wystukiwać rytm nogą. A teraz już belgijscy weterani, formacja Ginzu, działająca od końca minionego stulecia. To już takie poważne granie. Z przemyślanymi aranżacjami, z pełnym brzmieniem, a panowie również wyglądają jakby chodzili do drogich miejsc, do barberów, którzy ich strzygą, mają ładne okulary. To wszystko sprawia, że zespół Ginzu wygląda i brzmi jak bardzo poważny zespół w odróżnieniu od uroczego duetu The Bug Club.

No ale fanów jak najbardziej posiadają. Pytanie czy w Polsce? Piosenka na pianinie.

Artystka, która zaczynała bardzo wcześnie, bo już jak podają różne źródła, pierwsze wiersze powstawały gdy miała 8 lat, a gdy miała lat kilkanaście jej mentorem, współpracownikiem tak naprawdę był sam Saul Williams. Amerykański raper, który właśnie sztukę władania słowem łączył z alternatywnym hip-hopem. Teraz również otacza się wartościowymi, znakomitymi muzykami. Michelle Andegiocello, amerykańska artystka wielokrotnie nominowana do nagrody Grammy, odpowiada za produkcję nowego albumu Monet. A więc trzeba przyznać, że umie dobierać sobie współpracowników, no i też pewnie dlatego ten jej drugi album z muzyką, The Color of Rain, brzmi tak dobrze.

Ależ soczyście i precyzyjnie brzmią te nagrania z wiodącą partią trąbki, bo na tym instrumencie gra Yaz Ahmed, jedna z bardziej elektryzujących postaci współczesnego jazzu. Artystka o ciekawych muzycznych korzeniach, bo jej ojciec pochodził z Bahrainu, a więc małego arabskiego kraju leżącego nad Zatoką Perską. Matka zaś już była Brytyjką. Stąd też i Jas Achmed osiadła w Londynie i tam zdobyła potrzebną do grania jazzu wiedzę. No ale to, co robi z jazzem, to jest już inna sprawa. Jazzowi puryści pewnie będą się zrzymać, że to nie do końca jazz. Zwłaszcza, że w tym akurat nagraniu, na nowej płycie Jas Achmed Shinrin Yoku, perkusista, żywy perkusista, konkretnie Josh Blackmore, pojawia się tylko w tej kompozycji, jednej z czterech, które znalazły się na płycie.

Yaz Ahmed sama programuje, tworzy podkłady, bity, zakwasza to elektroniką, bo jej muzyka, pogłosowana przeważnie, to także część psychodelicznej jazzowej Anglii. Tych muzyków tam jest całkiem sporo, którzy lubią w tym kierunku iść. No ale wracając do samej Yaz Ahmed, być może kojarzą ją fani grupy Radiohead. Bo jej trąbka, czy też fluggerhorn, czyli taki rodzaj instrumentu dętego pojawia się na płycie The King of Limbs z 2011 roku, właśnie grupy Toma Yorka. Sama zaś artystka wydała właśnie już piąty długogrający krążek, gdzie dzieli i rządzi, komponuje, aranżuje i produkuje.

Ciekawe spotkanie tradycji Czornego Lądu i współczesnej elektroniki. To DJ Kalab i legenda Mali Baba Sisoko we wspólnym nagraniu ze wspólnej płyty, do której mam nadzieję również znajdę czas, by jeszcze na naszej antenie wrócić. No ale teraz czasu już brakuje 5 minut. Pozostało do godziny 11, a ja chciałem jeszcze przypomnieć o płycie Inferno. Wczoraj duch w mizofonii szeroko, bo przez dwie godziny rozprawiał nad nowym albumem, długo wyczekiwanym tego właśnie duetu, który zebrał bardzo dobre recenzje, choć zdarzyły się też takie jak autorstwa dziennikarzy The Guardian, którzy dali zaledwie 40 punktów na 100 możliwych, a więc bardzo niską notę, atakując Szkotów za wtórność.

Dużo zabawy Rytmen, grupa Klavo, Prosta ze Szwajcarii, Leif et Montre. Tu musiałem się przez chwilę zastanowić, czy rzeczywiście jest ze Szwajcarii. No i teraz jeszcze wracamy do tego koncertu najświeższego wydawnictwa gdańszczan, które okazało się pod koniec Przypominają mi się od razu te sytuacje sprzed trzech lat z festiwalu w Biedowie, kiedy zespół Klavo widziałem jak do tej pory raz jedyny. Wtedy urzekli mnie raz doskonałym warsztatem muzycznym, ale dwa takim kontrolowanym hippiesowskim, bym powiedział, chaosem. Bardzo kolorowa załoga, która wprowadzała dużo elementów zaskoczenia do swojej muzyki, opartej rzecz jasna o jazz,

W tym tygodniu dziać się będzie całkiem sporo. Tu warto zajrzeć na naszą stronę uwmfm.pl do artykułu, gdzie wymieniamy te koncertowe atrakcje, ale ja sięgam mocno w przyszłość, choć ona nadciąga już naprawdę bardzo W szybkim tempie cała nasza redakcja w zasadzie patrzy już głównie w kierunku 25 urodzin Radia UWM FM, które powiązane są z Nocą Radiowców i z koncertem zespołu Byty. 3 dnia lipca w piątek zapraszamy do przystani kortowskiej nad jezioro Kortowskie, gdzie tak jak i w ubiegłym roku będzie można posłuchać interesującej ekipy z Trójmiasta. Tym razem odwiedzi nas kwartet Byty, choć niewykluczone, że pojawi się piąty członek tego zespołu, z którym Byty zrealizowało ostatnie swoje wydawnictwo, epkę Chemicals, mowa o Szymonie.