Praca pasją na całe życie (Pod jednym niebem #8)

A to tylko piłka nożna czy coś jeszcze? Wiesz co, piłka ręczna też była i tu akurat było fajnie, bo przecież lata 2004-2013, no to jest czas Bogdana Wenty, to jest czas właśnie... Kiedy polska drużyna osiąga sukcesy największe. Słynna jedna wenta, prawda? Czyli 30 sekund. 45, przepraszam. To jest ten mecz z Norwegami, kiedy Artek Siódmiak trafia do siatki na 31-30. My w półfinale gramy i nie dajemy rady. No, faworyzowanym Chorwatom wtedy przez cały turniej, bo to generalnie wtedy Domago i Duwniak, Plażenko, Laskowicz, bracia Walciciowie, którzy potem w Kielcach grali wtedy. Przełom podstawówki i gimnazjum.

Tak, szeroko pojętej szkole średniej dokładnie. Czyli od dziecka już wiedziałeś, że chcesz iść w tą stronę dziennikarską. Powiedzmy, że tak, no wiesz, nie było to wiadomo to, że 10 lat i byłem pewny, że się uda, że będzie fajnie, prawda? Wiadomo, ale już gdzieś były te zaczątki. Na pewno gdzieś były zaczątki, przede wszystkim już byli mistrzowie dziennikarstwa, prawda? Którzy... Gdzieś tam, od których mogłem podpatrywać. Tak, którymi się... Część z nich w telewizji pracuje i jeszcze do tej pory część nie pracuje, prawda? No Jacek Jońca, prawda? Stanisław Snopek. Z informacyjnych Bogdan Rymanowski. Wtedy już może nie rozpoczynał, bo już był na drugim etapie swej pracy, ale też taka ciekawa postać. No Monika Olejnik, wtedy prowadząca Gościa Radia Z, zupełnie inaczej

Ja powiem szczerze, bardzo bym chciał, żeby jakiś taki następca kiedyś się pojawił. Czy się pojawi? Boję się, że nie. Czyli to dziennikarstwo kiedyś było lepsze niż teraz. Oczywiście, że tak. Oczywiście, że tak. Wiesz co, przede wszystkim było nastawione na kulturę słowa. Jak sobie posłuchamy, czy właśnie śp. Bogdana Tomaszewskiego, czy szyjących starych typu, nie wiem, Karol Stopa, Janusz Basawa i Rymanowski, Może on nie jest taki stary, ale no w sensie jego używam w kontekście doświadczenia. To zobaczysz, że to jest nie tylko kultura słowa, ale to jest też kultura bycia. To jest nieprzerywanie, to jest nieprzeszkadzanie, to jest tonowanie nastroju, to jest panowanie nad debatą, to jest coś, co powinno być soną dziennikarstwa, a jest coraz mniej. I nie wiem, z czego to wynika, jeżeli miałbyś mnie o to pytać.

Zauważam różnicę i też bardzo dużo mistrzów dziennikarstwa słucham, współczesnych. Kogo polecasz na przykład? Michała Korościela, Igora Błachuta na pewno, ale to są różne charaktery, to znaczy jak ktoś chce z humorem to Korościel, jak ktoś chce poważnie z nutką researchu i nutką retrospekcji, czyli powrotu do przeszłości to Błachut, jak ktoś chce z nutką takiej informacji i sztywnego odpowiadania na pytania kto, co, gdzie, kiedy, dlaczego, w jakim celu, z jakim skutkiem to Bogdan Rymanowski, bądź Cyprian Jopek. A jak ktoś chce bardziej tak opowieść, maśniową to za duże słowo, ale taką, gdzie płynie wydarzenie, prawda, to Maria Stepan, Dawid Henć, ewentualnie z tych starszych, no to Kacper Merk, Dominik Formela, Michał Jelonek,

Tylko właśnie, żeby nie było odwrotnie to co ja mówię, czyli żebyśmy pewnego dnia nie pozostawili ich bez opieki. Bo jak to się wydarzy, to jest już po wszystkim. Zostawić 25 metrów wolnego miejsca, on się już tak jest w stanie przedrzeć, że ty nie jesteś w stanie wrócić. Zastanawiam się czy sport bardziej łączy ludzi czy dzieli. No bo tak, teoretycznie współpracują ze sobą. Bez współpracy nie ma wiadomo wygranej i tym podobnych. Natomiast no jeśli... Wywiad Roberta Lewandowskiego z Bogdanem Rymanowskim niestety uświadczył mnie w przekonaniu, że nie zawsze łączy. Gdy doszło do tematów piłkarskich to było w miarę, natomiast gdy Bogdan zaczął go pytać, w sensie Lewandowskiego, O rzeczy związane z codziennym życiem, z jego wiarą, z jego poglądami i tak dalej, to się niestety Lewandowski wtedy odkręcił, mówiąc kolokwialnie, czyli zaczął mówić, że ma niechęć do niektórych piłkarzy, do niektórych ludzi.