Muzyczna przystań: Borys Stokalski - Florence Jenkins Project (04.10)

A ty to tak ubrałeś, tak pokroiłeś, Tak dopisałeś niektóre, bo tam jeszcze trzeba było co po niektóre wersy zmienić, chociażby o tych nocach mediolańskich, że dla mnie wyszedł majster. Powiem tak, Ildefons by cię tutaj nie zganił. No mam nadzieję, mam nadzieję. To jest gigant. To jest taki przełomowy utwór dla niego. 1946 rok, on w zasadzie kończy swoją przygodę związaną z tym, że w czasie wojny trafił jako jeniec do niewoli niemieckiej. I to był już ten moment, kiedy był w Paryżu i tu wiadomo, że jakby przychodzi komuna, ale tu jest żona, tu jest jakby świat ten, który go w pewnym sensie stworzył, prawda?

Czyli cała Polska, cała polska historia. No i teraz to pytanie, wrócić, nie wrócić. Święty Augustyn teraz powiedzmy, który jest tam przywoływany właśnie podczas Nocy Mediolańskich, doznał nawrócenia i porzucił swoje dziecko i małżonkę, żeby tak było w kontekście. To jest tak, że oni byli potem jednak w relacji tylko takiej bratersko-siostrzanej, to znaczy, że i ta jego kochanka, towarzyszka życia, bo to w ten sposób chyba trzeba popatrzeć. To był młody człowiek, zmajętny, więc stać go było po prostu też na utrzymanie kobiety, która dawała mu oparcie psychiczne, oczywiście tą miłość fizyczną również. Natomiast to nie był nigdy związek taki czysto, że tak powiem, fizyczny.