Czerwony dywan: Za Kotarą (21.11)
W sobotę, 21 listopada, gośćmi byli: Piotr Białek i Mariusz Śliwiński - przedstawiciele zespołu Za Kotarą. To formacja z warszawskiego Ursusa, która konsekwentnie buduje swoją muzyczną drogę, stawiając na autorskie kompozycje i rockowy charakter.W rozmowie Dagmara Obrębska porusza temat debiutanckiej EP-ki zespołu pod tytułem „Budzik”. Rozmawiamy również o kulisach powstawania płyty, tekstach, koncertach, zespołowej energii i o tym, co wydarzyło się za kotarą, zanim muzycy wyszli na scenę.
Ale wy chyba musicie się po prostu lubić, bo sześć osób z takimi muzycznymi duszami To podejrzewam, że gdyby tak nie było, że darzycie się sympatiom, to by dochodziło do ostrych tarć. No jednak jesteście twórcami muzycznymi. Tak, muszę powiedzieć, że my musimy się lubić. No właśnie, bo przecież często zespoły na tej płaszczyźnie się nie dogadują i często się rozpadają. Ale wy jesteście razem i wydaliście debiutancką epkę Budzik. To było chyba w sierpniu tego roku, tak? Nie mylę się. Tak, tak. Wydaje mi się, że tak. 19 albo 18 sierpnia, jak już tak zapamiętałem.
Cztery utwory, udało nam się nagrać, troszkę to trwało, szlifowaliśmy to i efekt można posłuchać na tych streamingowych rzeczach, platformach, więc no tak, cztery utwory, troszkę podobne do siebie, znaczy Poddamy te utwory wiwisekcji, bo zacznijmy może właśnie od budzika. To jest według mnie taki protest song, przeciwstawienie się współczesnemu światu i takiej pogoni, bo tam takie wersy, dawaj, dawaj, praca czeka. To jest właśnie coś takiego, że mam wrażenie, że w dzisiejszym świecie często biegamy jak chomik w tej swojej karuzeli i nie mamy czasu nawet niczego zobaczyć.
To wszystko nas nakręca. Potrzeba pieniądza, potrzeba spełniania jakichś własnych doznań. To według mnie jest taki protest sąg przeciwko temu, co się w nas dzieje. Mariusz, Ty? Bo ja dużo gadam. Piotruś, to jest pytanie do Ciebie. Jeżeli chodzi o Budzik, to rzeczywiście ja uwielbiam ten utwór za tekst właśnie, bo on opowiada O nas wszystkich tak naprawdę, o tej gonitwie, o tym, że zapracowujemy się na śmierć, że gdzieś z tyłu zostaje żona, zostają dzieci, zostaje dom, że zapominamy o tym wszystkim, a prawda jest taka, że powinniśmy pracować nie dla samej pracy, tylko właśnie dla nich, dla dzieci, dla żony, dla rodziny.
W ogóle mam wrażenie, że cały budzik, tu mówię o epce, jest takim troszkę podsumowaniem dzisiejszego świata naszych lęków, naszych obaw, a właściwie może nawet nie tego, tylko że w ogóle już nie mamy żadnych lęków i obaw i po prostu żyjemy tak Tak jak nam nakazuje ten świat, bo z kolei Cykoria to jest utwór chyba trochę o szukaniu takiej większej wartości, na przykład miłości, tak to odbieram, że też się w pewien sposób tego boimy. Ja jeszcze troszkę o tym budziku powiem, że rzeczywiście tego czasu bardzo, bardzo brakuje i nie wiadomo nawet, gdzie on znika. Więc my mamy próby raz w tygodniu, po półtorej godziny tak naprawdę i zawsze mówię chłopakom, że super, zobaczcie, przez tak mało czasu udało się tyle i tyle osiągnąć, tyle i tyle zrobić, tyle i tyle stworzyć.
Ta gonitwa jest, ale wywalczyliśmy sobie w domu, w pracy i dookoła raz w tygodniu dwie godziny z dojazdem, także tego nie odpuszczamy. Ten budzik wam dzwoni, że teraz jest czas na Za Kotarą. No właśnie, to z tego się cieszymy, że wiem, że jak odpuścimy, to się rozleci, więc ja też tam troszkę w środę przypominam, panowie, dzisiaj próba. No ale to to, a cykoria, co z cykorią, to mam troszeczkę problem, czy nie problem, tylko właśnie na którymś z występów się zorientowałem, że przecież ludzie też czytają teksty, słuchają teksty i to może być niebezpieczne. Bo jak sobie pomyślę o mojej żonie i o mnie, który jedzie samochodem i sobie wyobraża jakąś cudowną kobietę, którą tam chciałby spędzić życie, no to ona mogłaby to zupełnie inaczej zinterpretować.
Nie wiem dlaczego akurat te utwory, bo mamy całą masę utworów i wypełniamy nasze koncerty naprawdę bardzo fajnymi kawałkami. Nie wiem akurat dlaczego te. Może to była sugestia Piotra, nie wiem, niech się wypowie. Budzik ze względu na to, że opisuje taką rzeczywistość najbardziej nam pasował. I Budzik, co do Budzika wszyscy byli zgodni, natomiast każdy miał swoje inne propozycje. Muszę powiedzieć, że w tej chwili jesteśmy na takim etapie, że po wydaniu tej epki zrobiliśmy się troszeczkę głodni.
Znowu głodni, tak? Zjedliśmy już to ciasteczko, tego ponczusia i wydaje mi się, że za chwilę wejdziemy do studia i będziemy kontynuować nagrania pozostałych naszych utworów. No to mnie bardzo cieszy i ja już się wpraszam na rozmowę. Jak sądzę, mówimy o płycie. Panowie, gdyby ktoś... Powiem tak, to jest jednak też taki ewenement, że tylu muzyków gra ze sobą, że mają frajdę, że te wszystkie instrumenty są żywe, to słychać, Wszystko jest grane tak jakby, powiem tak, ręcznie, a nie komputerowo. Więc gdyby ktoś chciał Was obserwować, gdyby ktoś chciał posłuchać Epki Budzik, to co ma wpisać w te wszystkie internetowe adresy?
Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podstawowe przedstawienie gości i ich roli w formacji Za Kotarą.
Opis początków formacji i powstania nazwy Za Kotarą.
Przedstawienie struktury zespołu i roli poszczególnych członków.
Opis procesu tworzenia utworów w formacji Za Kotarą.
Opis epki Budzik i jej tematyki, a także rozmowa o procesie tworzenia utworów.
Rozmowa o znaczeniu tekstów utworów, a także opis utworu Cykoria.
Opis procesu tworzenia epki i jej nagrania.
Informacje o dostępności materiału muzycznego i sposobach jego posłuchania.
Rozmowa o sposobach promowania zespołu i informacje o platformach społecznościowych.
Podziękowania gościom i zakończenie rozmowy.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
W rozmowie Dagmara Obrębska porusza temat debiutanckiej EP-ki zespołu pod tytułem „Budzik”. Rozmawiamy również o kulisach powstawania płyty, tekstach, koncertach, zespołowej energii i o tym, co wydarzyło się za kotarą, zanim muzycy wyszli na scenę.