Mentionsy Mentionsy
Radio RSC - newsy, wywiady, audycje
Radio RSC - newsy, wywiady, audycje

Czerwony dywan: Ewelina Flinta (21.03)

23.03.2026 ·25 min 36 s

W sobotę, 21 marca, gościem audycji "Czerwony dywan" była Ewelina Flinta. W rozmowie Dagmara Obrębska poruszyła temat jej muzycznej drogi, inspiracji oraz najnowszej płyty "Mariposa".

I zagraliśmy na tym przystanku Woodstock. To był trzeci przystanek Woodstock, Woodstock w ogóle w historii tego festiwalu. Już było 30 tysięcy ludzi, rok później znowu zagraliśmy, było 100 tysięcy i później w kolejnym roku 1999 znowu zagraliśmy, było 300 tysięcy. I rzeczywiście, tak naprawdę, faktycznie jak ja trafiłam już do tego idola w 2002 roku, to była taka sytuacja, kiedy owszem, sporo osób poznało mnie dopiero z telewizji, z tego programu, natomiast bardzo dużo osób pisało i dzwoniło, komentowało gdzieś tam na stronach, że oni znają tę Ewelinę z przystanku Woodstock.

I to było cudowne, bo dla mnie to było takie, wiesz, takie, no takie mocne podparcie. Zresztą przyznam szczerze, że ja idąc na casting do programu, ja w ogóle, ja byłam taka trochę zdezorientowana, czy ja chcę tam iść, czy nie chcę, bo przecież ja jestem z przystanku Łódz, to przecież koncert. Nawet takie miałaś, nawet pamiętam twoje ubrania wtedy, to byłaś taka, takie dziecko kwiat. No tak, tak, tak jak wiesz, tak jak nosiłam się przez wiele lat wcześniej, bo ja tak się nosiłam od chyba ósmej klasy podstawówki. Tak przyszłam do programu Idol. To była jakaś taka moja tożsamość. Ja byłam totalnie zakochana w tej muzyce lat sześćdziesiątych, siedemdziesiątych. Wiele się nie zmieniło. Natomiast rzeczywiście takim miłym akcentem, jak przyszłam do tego programu, weszłam na casting, się okazało, że w jury jest Robert Leszczyński.

Oni ściągali znanych zagranicznych artystów, ale bardzo chcieli, żeby Supporty grali nie znani polscy artyści, tylko tak zwani młodzi i zdolni. W związku z tym po tym pierwszym przystanku Woodstocku w 1997 roku wydarzyło się parę miesięcy później coś niewiarygodnego, dlatego że my zagraliśmy w sali kongresowej, w grudniu, w sali kongresowej supportowaliśmy Mika Taylora, byłego gitarzystę The Rolling Stones. Warszawa, sala kongresowa i wyobraź sobie, że to w ogóle był mój pierwszy pobyt w Warszawie. Ja myślałam, że śnię. Wiesz to, no wyobraź sobie, raptem miesiąc wcześniej skończyłam 18 lat, nigdy nie byłam w Warszawie i nagle jadę od razu do jakiejś takiej mekki muzyki, bo przecież tam się tyle niewiarygodnych koncertów wydarzyło.

Na to, jak wyglądała, czy wygląda płyta, a wygląda tak. Jest w ogóle piękna i jestem bardzo dumna. Jak ktoś ma ochotę kupić, to zapraszam. Tu jest jeszcze książeczka i tam się dużo dzieje generalnie. Czyli wiesz, i sesje zdjęciowe, i teledyski. Wiadomo, że muzyka to jakby podstawa, ale ja też sama to finansuję. Po raz pierwszy w życiu sama jestem odpowiedzialna za wszystko. Oczywiście, gdyby nie pomoc muzyków, artystów, z którymi pracowałam, nie byłoby tego. Gdyby nie pomoc przyjaciół, wiesz, i fotografów, i reżyserów teledysków, nie byłoby tego w takiej formie. Czułam się, jakby był to, jakby to był debiut, natomiast też z jednej strony czułam, że jeszcze, bo dostawałam takie sygnały, że sporo osób na mnie czeka, ale pewna grupa oczywiście miała swoje oczekiwania.

I w ogóle rzeczywiście są dwa takie utwory. Które, których ja nie napisałam. Napisał je Radek. Natomiast w obu tych przypadkach on rzucił jakieś takie właśnie słowa żartem. A ja po prostu... Rany, napisz to! Napisz to, bardzo cię proszę! I nawet stwierdziłam, że nie będę mu się do tego wtrącać, chociaż rzeczywiście później się wtrąciłam troszeczkę. Bo gdzieś w Kasi na przykład chciałam, żeby było słuchać, że powód, dlaczego ona to robi, jest głębszy. Że to nie jest tylko tak, że ona, wiesz, któregoś dnia stwierdziła, że ona zakończy żywot tego swojego ukochanego. Ale że działo się tam coś bardzo złego, że ona może była ofiarą przemocy, że to nie był dobry związek, że w afekcie, no nawet nie stwierdziła, bo w afekcie się niczego już nie stwierdza, to jest afekt.

To coś, bo przemoc w domu działa się już bardzo długo i naprawdę to nóż kuchenny jest najczęstszym narzędziem z obrony, bo on jest pod ręką. Z takich ciekawych historii wyobraź sobie, że ja z tym zespołem Surprise, jak miałam 18 lat, zagraliśmy koncert w więzieniu dla kobiet w Krzywańcu i dopiero kiedy wyszłam, dowiedziałam się, że tam były kobiety, które zamordowały swoich mężów i zrobiły to w afekcie. Więc tak to. Życie. Życie jakby pisze różne scenariusze. Śmieszno-straszne. Poważnie się zrobiło, wybacz. Bardzo poważnie. Ale utwór jest, choć jest ubrany w taką dosyć pogodną formę, no to mówię, tu jest bardzo taki cave.

17 godzin, utwór, który pojawia się w wersji polskiej, w wersji angielskiej, taki typowy amerykański, typowa amerykańska ballada drogi. O naszym życiu, tak w gruncie rzeczy. Dagmarot, widzę, że mam do czynienia po prostu z absolutnie fantastyczną dziennikarką muzyczną, bo ty czytasz te wszystkie moje utwory genialnie. Tak, to jest amerykańska ballada drogi. Co ciekawe, rzeczywiście to jest prawdziwa historia. Nic, co się tam... Nie ma zmyślonych. Tak jak Balada o Pięknej Kasie jest historią zmyśloną, ale bardzo prawdopodobną, tak 17 godzin jest prawdziwe w stu procentach.

17 godzin trwała podróż z Nowego Orlanu do Charleston. Jechałyśmy z moją przyjaciółką autobusem. Zabawna historia, bo Agnieszka bardzo chciała, żebyśmy w czasie tej naszej amerykańskiej podróży Chociaż jeden odcinek przyjechała autobusem, żeby zobaczyć bardziej, wiesz, Stany. Ja wtedy pomyślałam sobie i powiedziałam jej od razu, wiesz, ale prawdopodobnie będziemy jechać głównie autostradami i nie sądzę, żeby tam coś ciekawego się wydarzyło. I tak było. Natomiast rzeczywiście to, co ciekawe, wyjątkowe i piękne i wzruszające, wydarzyło się w środku, bo był ten niesamowity kierowca z Alabamy. Ja nie miałam wątpliwości co do tego, z jakiego stanu pochodzi. Zresztą też wiedziałyśmy, że ten autobus zaczyna kurs w Alabamie.

Ale wiesz, jeśli pamiętasz, jestem pewna, że pamiętasz film Forest Gump z Tom Hanks, to tam jest taka wspaniała postać baby, baba. Przyjaciel Forresta i on właśnie pochodził z Alabamy i on ma taki silny akcent stamtąd. Tak też mówił kierowca, w związku z tym, jak się odzywał do nas, to nikt nie zrozumiał, co powiedział, ale absolutnie nikt, nie tylko my Polki, ale też Amerykanie. Wszyscy poprosili, żeby powtórzył. To było urocze i się szybko okazało też, że on prosił o pomoc dla kobiet, które siedziały za nami. A to były kobiety, które jechały z Ameryki Południowej do Nowego Jorku z małymi dziećmi.

No i w tym wszystkim rzeczywiście ta piosenka po prostu jest o tym, że naprawdę jesteśmy wszyscy tacy sami, że my po prostu mamy może inny kolor skóry, ale to jest tylko powłoczka. Kolor krwi jest dokładnie taki sam. Czy mariposa, czyli motyl po hiszpańsku, ma związek z tymi migrującymi motylami? To jest monarcha wielki bodajże, one przelatują chyba od Kanady gdzieś tam na południe Stanów Zjednoczonych. Czy to jest ten motyl, też taki wędrujący, szukający? Tak, to jest tak zwany Danaid wędrowny i one rzeczywiście przymierzają bardzo długą drogę. Kanada, Meksyk, Meksyk, no Kanada taka wiesz, długa migracja i oczywiście no to nie są ptaki, to są motyle, więc one... Delikatne.

Delikatne, one dolatują w którymś pokoleniu dopiero. Natomiast faktycznie ta ich wędrówka jest zjawiskiem jeszcze nie do końca zbadanym przez przyrzadników i fascynuje wszystkich. No na pewno widziałaś te zdjęcia, no to jest niebywałe wiesz, no motyl jest malutki i leciutki, ale kiedy one w tych takich chmarach po ileś tam tysięcy czy milionów zaczynają Od monarchów wędrownych wzięła się nazwa miejscowości w Kalifornii, w której byłam z moją przyjaciółką, W której też bardzo spontanicznie zaśpiewałam z tamtejszymi muzykami.

Zresztą w ogóle ta przemiana motyla wygląda, to jest fascynująca rzecz, bo tam po prostu robi się jedna wielka masa w środku. Te komórki się przebudowują i powstaje ta postać dorosła motyl, więc ja się czuję trochę tak jak rzeczywiście, jakby ta moja przerwa to była postać, to była ta poczwarka i pobyt w maripozie rozpoczął to wykluwanie się, rozpościeranie skrzydeł, suszenie skrzydełek i lot. A my odsyłamy i zapraszamy, żeby... Kilkukrotnie co najmniej przesłuchać Mariposa, no i oczywiście, żeby ona stanęła na Waszej półce z płytami. Dziękuję za cudowne spotkanie. Moim i Państwa gościem była Ewelina Flinta. Dziękuję serdecznie i ja również zapraszam do wysłuchania tej płyty, ale też do obejrzenia teledysków, bo rzeczywiście wiele ich zrobiliśmy, ostatnio nawet do tej tytułowej Mariposy i myślę, że jest przepiękny.

Pokazano wszystkie 12 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.