relacja z "Czepkowania" w PANS Koszalin

Co do panów pielęgniarzy, jest to naprawdę potrzebne, jest to bardzo widoczne, nawet podczas praktyk. Przydawaliśmy się bardzo, czy nawet pomóc podnieść pacjenta. Mamy większą empatię czasami, potrafimy też porozmawiać z pacjentem na wiele różnych sposobów. Jednocześnie czuję dumę i stres. Tą dumę, takie szczęście, że już dostajemy symbol przyjęcia do społeczności pielęgniarskiej, a jednocześnie to, że ta droga się nam nie kończy. Mamy tyle możliwości rozwoju, tyle możliwości pomagania ludziom, Ja widzę siebie na psychiatrii dziecięcej. Jest bardzo mało osób, które chcą pracować w tym kierunku. Myślę też właśnie o specjalizacji pediatrycznej i psychiatrycznej. Joanna Oleksiuk, studentka trzeciego roku pielęgniarstwa. Zuzanna Wójcik, również studentka trzeciego roku pielęgniarstwa. Pielęgniarstwo to jest bardzo dobry kierunek na pomaganiu innym.