Relacja z Diecezjalnego Odpustu cz.1

Jak co roku wiara mnie tu pcha do Boga, do Maryi. Taka nasza, można powiedzieć, druga Częstochowa. Na imię mi Elżbieta, jestem z parafii św. Faustyny ze Słupska. Jak często Pani udaje się tutaj pielgrzymować? Do tej pory zawsze żeśmy jeździli i w maju i we wrześniu, bo w maju jest taka, można powiedzieć, pielgrzymka różańcowa. Czy doświadcza Pani tu szczególnych łask od Matki Bożej? Być może, że to jest, ale ja nie wiem, nie staram się to zauważyć, ale jakoś dziękuję za to, co jest. Nie proszę o dużo, proszę właściwie o małymi kroczkami, żeby nie było gorzej niż jest. Na pewno, żeby wszystko się układało według planu Bożego. Widzi jak samotnie kona, owoc jajcze swego ona.

Tradycja Kościoła nazywa te doświadczenia siedmioma boleściami Matki Bolesnej. Te siedem boleści jak miedź przeszywający duszę jest nauką wiary w Syna Bożego, w Jego dobroć, w Jego miłosierdzie. Nieraz trwa to przez długie lata, aż odkryjemy, że te siedem boleści nie było nieszczęściem, ale drogą prowadzącą do zbawienia. Jesteśmy tu po to, żeby nabrać odwagi, nabrać nadziei i odejść z tego miejsca jak każdy pierwszym z wdzięcznością Bogu, ze słowami w duszy, na ustach. Bóg jest dobry. Jadwiga z Polanowa. Halina z Białego Boru. Dlaczego Pani przyjechała na odpust w Skratuszu?