Relacja z Diecezjalnego Odpustu cz.1

Jak co roku wiara mnie tu pcha do Boga, do Maryi. Taka nasza, można powiedzieć, druga Częstochowa. Na imię mi Elżbieta, jestem z parafii św. Faustyny ze Słupska. Jak często Pani udaje się tutaj pielgrzymować? Do tej pory zawsze żeśmy jeździli i w maju i we wrześniu, bo w maju jest taka, można powiedzieć, pielgrzymka różańcowa. Czy doświadcza Pani tu szczególnych łask od Matki Bożej? Być może, że to jest, ale ja nie wiem, nie staram się to zauważyć, ale jakoś dziękuję za to, co jest. Nie proszę o dużo, proszę właściwie o małymi kroczkami, żeby nie było gorzej niż jest. Na pewno, żeby wszystko się układało według planu Bożego. Widzi jak samotnie kona, owoc jajcze swego ona.

W sanktuarium takim jak nasz Maryja uczy nas tej boskiej uległości. Biskup koszalińsko-kołobrzeski Krzysztof Zatarko. Uczy wychodzenia z tego pogańskiego i fatalistycznego przymusu pogodzenia się z czymś nieuchronnym i nas przenastającym. Ona uczy nas przeżywania swoich trudnych spraw, z nią i jak ona, aby otrzymać upragniony pokój w sercu, zrozumienie obecności Boga, na przekór nieraz wszystkim szydercom, niedowiarkom i małodusznym. Jakże często ludzie poranionej miłości, poranionej przez lżeń nasz i czynsz, poranionej przez ludzką głupotę i arogancję pomieszaną z pychą, poranionej przez niewiedzę i czasami po prostu przez złą wolę.

Tradycja Kościoła nazywa te doświadczenia siedmioma boleściami Matki Bolesnej. Te siedem boleści jak miedź przeszywający duszę jest nauką wiary w Syna Bożego, w Jego dobroć, w Jego miłosierdzie. Nieraz trwa to przez długie lata, aż odkryjemy, że te siedem boleści nie było nieszczęściem, ale drogą prowadzącą do zbawienia. Jesteśmy tu po to, żeby nabrać odwagi, nabrać nadziei i odejść z tego miejsca jak każdy pierwszym z wdzięcznością Bogu, ze słowami w duszy, na ustach. Bóg jest dobry. Jadwiga z Polanowa. Halina z Białego Boru. Dlaczego Pani przyjechała na odpust w Skratuszu?