Radio MORS - Z Innej Strony - 21.11.2022

Witajcie, witajcie! Tutaj audycja Z Innej Strony, a przed mikrofonami Dawid Komorowski. Karolina Skulska. Julia Panić. Dzisiejszego wieczoru zaprosimy was do prali i cofniemy się trochę w przeszłość, bo do prali z czasów Czechosłowacji. Na pewno chciałam powiedzieć z czasów PRL-u, ale to tak jakby nie pasuje. To trochę nie tak. Prawie to samo. Zaraz przy granicy to siedzicie. To są czasy Czechosłowacji. Możemy też wyobrazić sobie tą piękną wizję, że na Czechy, Czechy nas podbijają. Możemy to połączyć. Piękna wizja. I poddajemy się pierwszego dnia. Albo my podbijamy Czechy. No i poddajemy się od razu. Czekaj, my podbijamy Czechy i się poddajemy? Tak. To jest dziwne. Czemu? To dziwne. Dawid jest gdzieś poza internetem chyba, on nie zna memów.

Ja znam ten mem, ale to jest dziwne. Nieważne. Wracając, co my będziemy w tych Czechach robić? Będziemy walczyć z przypadkiem, opowiadać o miłości i komunistach. To ja wolę o komunistach. Najlepiej. Ale zanim tego przejdziemy, to ja trochę zbojkotuję mundial w Katarze, a Dawid i Karolina powiedzą o tym, co właściwie zaproponują wam lepsze rzeczy do roboty niż oglądanie mundialu w tym roku. Nie. Tak. Ja zachęcam was do tego, żebyście śledzili pociążki, które oni zaproponują, zamiast wspierać tegoroczny mundial, który przez Amnesty International został nazwany mundialem wyzysku. Nie pierwszy, nie ostatni.

Prawda. Jakby nie zgadzam się trochę z tym, co mówisz, ale tak, prawda jest taka, że ten mundial jest troszeczkę dziwny i dzisiaj z okazji tego, że wczoraj był mecz otwarcia, Qatar-Equador, dzisiaj z Dawidem przygotowaliśmy dla was taki mini ranking, kilka polecajek, po prostu najlepszych książek o piłce nożnej. Ja wybrałam dla was reportaże, Dawid chyba też z tego, co tam mi się wydaje, nie? Nie tylko, nie tylko. Jeśli chodzi o mnie, no to przede wszystkim książka Moje najważniejsze 90 minut. To jest coś skierowanego ku kibicom reprezentacji Polski przede wszystkim. Była to książka wydana bodajże w zeszłym roku, w 2021 na stulecie PZPN-u. I tam 100 piłkarzy reprezentantów Polski wspomina swój tytułowy najważniejszy mecz, tytułowy najważniejsze 90 minut.

On podobnie jak Anita Werner i Michał Kołodziejczyk w swoim reportażu Macz to pretekst też podróżuje i opisuje to, co widzi. Także też taka ciekawa propozycja. Ale to w paru krajach Europy? Tak, on w całym świecie jest, w Urugwaju, też między innymi w Chile, także to troszkę szersze niż to, co pisali właśnie Werner i Kołodziejczyk. Także też polecam, czytałam ostatnio. 9 na 9 jest takie mocne. A poza Europą i Ameryką Południową gdzieś ląduje? Też chyba w Azji. Także polecam. Bo Azji to się nie słyszy chyba w tym kontekście często. A ty Dawid, jakie masz dla nas pozycje? A ja przygotowałem, znaczy nie wiem, nie jest to jedna książka, ja mam jedną z nich, bo to jest właściwie seria, taka seria niekwartalna, nie, jak to się nazywa, niecodziennik?

Też bardzo ciekawe. Sabina była kochanką Tomasza, taką bardziej stałą. Dawid kręci przeczącą głową. On jest już obrzydzony. Ludzie, patologia, co ja musiałem czytać. Dawid obrażasz klasykę. Ale nie mówię, że patologia o książce, tylko patologia o tych ludziach w tej książce. To jest trochę taki Kundera, bo Kundera bardzo dużo właśnie ma takich wątków seksualnych, takich, które mogą sprawić, że jesteś zdegustowany. I trochę, moim zdaniem, Kundera ma trochę problem z kropetami, z tym, jak on je przedstawia. On przedstawia je bardziej przedmiotowo, jako jakiś obiekt seksualny zazwyczaj. Znaczy nie tylko. Na przykład jeśli chodzi o Sabinę, to uważam, że nie tylko. No Sabiny nie tylko, ale na przykład on ma taki zbiór opowiadań, księga śmiechu i zatracenia, gdzie tam to już kobiety są bardzo przedmiotowe.

Przypominamy, to jest audycja z Innej Strony, tak jakby ktoś zapomniał, przy mikrofonach Karolina Skulska, Julia Panicz i Dawid Komorowski. Teraz powiemy sobie troszeczkę o wątkach państwa totalitarnego. Autorytarnego? Nie, totalitarnego, jakim była Czechosłowacja przecież w czasach komunistycznych. Też teraz chciałem powiedzieć, że w czasach PRL-u jakoś tak to się chyba wiąże z tym wszystkim. Tak, to się jakoś kojarzy. Tak, bo trzeba zaznaczyć, że cała akcja toczy się w okresie prastiej wiosny mniej więcej, bo zaczyna się w 68 roku. Tak, a praska wiosk na, tak jak już powiedziałaś, zaczęła się w 68 roku. To właściwie była podobna sytuacja do tego, co się działo 12 lat wcześniej na Węgrzech w roku 56, tylko że w Czechosłowacji nie mieliśmy takiej typowej rewolucji, kiedy wszyscy do siebie strzelali tam przez jakiś czas.

Tylko jednak mimo wszystko była to inwazja wojsk Układu Warszawskiego, bo nie tylko wojsk radzieckich, w tym też polskich, dlatego nas Czesi bardzo lubią, ale nas kochają po prostu z tego względu. Znaczy się, no nie tylko z tego względu, ale myślę, że to jest jeden z tych czynników. Dawid powiedział to tak sarkastycznie. Powiem wam, kiedyś byłem w Pradze i weszliśmy ze znajomymi do jednego baru, w którym pani kelnerka jak tylko usłyszała, że rozmawiamy po polsku... To was wygoniła? Nie, ale miała chyba nas wielką ochotę wygonić. Ale się do nas tak zwracała, jakby nas chciała naprawdę wyrzucić. No to nie była miła historia, powiem szczerze. Ale nieważne, teraz Czechy są fajne i mówimy o praskiej wiośnie z 68 roku.

Dzieci w Czechach biegną po szarej trawie. Po szarej trawie, nie do szkoły. Dzieci w Czechach nie biegają. Tak. Więc ten wątek komunistycznych Czechosłowacji. Ten wątek polityki wydaje mi się, że też zajmuje sporą część tej książki. Jakby nie patrzeć zaraz po tym przypadku, po tej miłości, to myślę, że to jest taki trzeci główny temat, który może nie dosłownie w każdym momencie, ale jest gdzieś tam obecny przez większość przemierzania stron. Tak, i Kundera właśnie bardzo dobrze opisuje te techniki, jakie stosował tamten reżim i różne mechanizmy tamtej władzy, więc myślę, że jeżeli ktoś interesuje się historią i interesuje się wydarzeniami właśnie w Czechosłowacji i polityką, to jest to pozycja, pod którą może sięgnąć niezależnie od tych wątków miłosnych, przez które Dawid nie mógł przebrnąć.

Które Dawida obrzydziły. Jakbym nie przebrnął, to bym tej książki nie przeczytał, przepraszam bardzo. On miał dość po osiemdziesięciu stronach, pamiętaj. Ja nie wiem, co się stało po sześciu. Nie, nie, nie, nie, ja nie byłem, znaczy ja nie miałem dość, ja byłem zdegustowany. Zdegustowany. Przypominam. Ale przebrnąłem. Cieszymy się. Ta ciążka nie jest zbyt grzeczna chyba dla ciebie. Grzeczna? Grzeczna. No grzeczna raczej na pewno, nie? No właśnie, mi się wydaje, że to cię zabolało. To, że ona jest taka łamiąca troszeczkę też. Tak, złamałem się w pół jak ją przeczytałem, po prostu. To chyba właściwie omówiliśmy całą książkę, to teraz was zaprosimy na przerwę muzyczną i w ostatniej trzeciej części, nie, trzeciej, czwartej, trzeciej, dobrze liczę, dobrze. W trzeciej części sobie ocenimy książeczkę. Tradycyjnie. A czemu nie, tak.

I wracamy po przerwie, czas na oceny naszej książki. Przypomnijmy, to audycja z innej strony i dziś rozmawialiśmy sobie o książce Nieznośna lekkość bytu autorstwa Milana Kundery. No i cóż, tradycyjny segment ocen. Jestem też ciekawa, jak oceniliście tę książkę. Może od Dawida zaczniemy, bo on był taki zdegustowany. Ja dwa tygodnie temu, nie, cztery tygodnie temu, miesiąc temu to już było, Jezus Maria. Miesiąc temu Putinowi, tak? Dawałem 8,5? Tak. No to temu bym dał jakieś 9,73. Co tak wysoko? No bo dobre to było. Dobre to było? Znaczy się, no nie dla mnie, ale dobre to było. Byłeś zdepustowany, ale dobre. No ja muszę to obiektywnie oceniać. Nie da się oceniać obiektywnie. A wiemy, że ja jestem tak obiektywny, jak nikt nie jest tak obiektywny. Ale to już poruszaliśmy ten temat.

Tak, osiem, dziewięć i siedemdziesiąt trzy setne. Czekaj, ja to zapiszę. Jeszcze dwa rogeliki i pszczołę, ale to dla wtajemniczonych, prawda? Boże, się czuję, jak z inteligencji bym był. Z rodziny inteligenckiej. A przepraszam, z rodziny inteligenckiej. Tak. Także Dawid dzisiaj dość wysoko. Trzeba przyznać, no i... Ale ja też będę wysoko. Ja też będę wysoko, ale Dawid jak na Dawida, no. No, bo on w zeszłym sezonie dawał same niestnie oceny. No jak same niestnie oceny? A teraz się rozwijał. Były dziewiątki, koźle jądra nawet były, co ty chcesz ode mnie. A no fakt, no to było wysoko. Ja daję ocenę 10 na 10. Ja jestem zachwycona tą książką. Wyżej się nie dało? 11 na 10. Dobrze.

Ja powiedziałam przed audycją tutaj do Julii i Dawida, że to była chyba najlepsza książka, jaką jakby dotychczas do naszej audycji czytałam i rzeczywiście tak było. I ocena? Chciałam dać 10 na 10, ale jednak zostawię to 10 na 10 na coś, co to przebije, więc dałam 9,5 na 10. Czyli dzisiaj najniżej, ale i tak ogólnie bardzo wysoka średnia ocen dzisiaj u nas. Czyli polecamy. Nie znoś tam lekkość bytu Milana Czundery. Podobnie jak polecamy inne jego książki, bo po przeczytaniu tej wydaje się, że inne też są niezłe. Ja szczególnie polecam zbiór opowiadań Cięga Śmiechu i Zatracenia. Bardzo fajne. Dobrze, to ja się chyba też pod tym muszę podpisać. Jedną ręką i drugą ręką. Karolina chyba tak samo. To była Nieznaczna lekkość bytu.

Milana Kundery. Milana Kundery. I audycja z innej strony. Tak, dziękujemy wam bardzo i oglądajcie Mistrzostwa Świata. Prawda ojciec. Nie słuchajcie się Julii. Przy mikrofonach byli? Julia Panicz, Karolina Skórska i Dawid Komorowski. Do usłyszenia za dwa tygodnie. Do usłyszenia.