Radio MORS - UG Przedstawia - 04 lipca 2024

Żeby telewizja nas pokazała. Żeby nasze życie było życiem z telewizji. Nasze domy były domami z telewizji. Nasze obiady były obiadami z telewizji. Nasze ciała były sprawne jak w telewizji. Nasze głosy były ważne. I żebyśmy byli jak z telewizji. Jak wrażenia po spektaklu? Bardzo dobrze. Bardzo dobrze, bardzo pozytywne. A znakomicie. Było wesoło i gorzko jednocześnie, a nawet trochę kwaśno.

A bardzo fajnie, bardzo nam się podobało. Byłam pod wrażeniem. Tak, super, super spektakl. Bardzo dobrze się oglądało. Fenomenalnie. Jestem Julia Okoń. Powiedz mi, jak trafiłaś do Standby Studio? Znalazłam ulotkę na swoim wydziale, z kodem QR zeskanowałam i przyszłam na casting. Czy to jest dla Ciebie wielka przygoda? Jak Ty się czujesz, będąc w teatrze? Teatr to jest przygoda w ogóle mojego życia, moja wielka pasja, a fakt, że w ogóle dostałam możliwość, żeby to robić równolegle z Uniwersytetem, bo myślałam, że jak pójdę na studia, no to albo, albo. No i się okazało, że można mieć po prostu dwie gołębie, dwie pieczenie czy dwie coś tam, bo mogę i studiować i mieć ten teatr i w ogóle świetnie się czuję, bardzo dobra okazja. Nazywam się Jędrzej Rumak i jestem w tej chwili zastępcą dyrektora Standby Studio.

Inna wersja! Chodzi żołnierz koło drogi, nie ma ręki ani nogi. Chodzi, chodzi, medytuje, komu bombę podaruje. Wyślij się rekrucie! Chodzi żołnierz koło drogi, nie ma ręki ani nogi. Trzeba jego pożałować, zdrowia, zdrowia podarować! A jak rozpoczęła się ta przygoda z Jankiem? Jak to się stało, że Ty trafiłeś do Standby Studio? Oj, to tak naprawdę ogromny przypadek, dlatego że moja koleżanka szła na casting i mi się nie chciało totalnie, bo miałem już ponadroczną przerwę w graniu, ale poszedłem, żeby jej nie było głupio i żeby nie musiała iść sama, no i się dostałem. A powiedz mi, jak wyglądają relacje w waszej ekipie? Czy to jest tak, że jak wy robicie jakiś projekt, to każdy jest przydzielony do jednej konkretnej rzeczy, którą ma wykonywać?

Przed chwilą zobaczyliście Państwo teatr Standby Studio z ich najnowszym tegorocznym spektaklem pod tytułem Egzorcyzm. Jestem Julia Burek. Czyli już teraz jesteś rok w Standby Studio. Jak to się stało, że tutaj trafiłaś? Trafiłam tak, że po pierwsze bardzo kocham teatr i nie chciałam kończyć tej przygody właśnie z tym, że poszłam na studia. I jak zobaczyłam plakat na uczelni, że jest tutaj teatr, to postanowiłam dołączyć. Jak się współpracuje w takiej grupie teatralnej? Super, naprawdę to dużo też zależy od ludzi. Tutaj wszyscy jesteśmy w podobnym wieku i się super dogodujemy. Każdy nosi swoją osobną energię i uważam, że się dopełniamy. A mama jest oczywiście bardzo zadowolona z córki i dumna. Tak, i bardzo wzruszona, jak słychać i widać. Chcę być, a nie być! To jest moja siła! Nigdy więcej wojny! Pokój się zaczyna!

Cześć, nazywam się Jan Orszulek i jestem założycielem i reżyserem Standby Studio. Oprócz oczywiście reżyserowania zarówno spektakli jak i filmów, prowadzę również warsztaty aktorskie. Nie tylko, bo z całego powiedzmy spektrum dramatu. Oprócz tego montuję te filmy, piszę scenariusze. Wydaje mi się, że to przeszło rodzinnie. Moja mama jest reżyserką teatralną. Mój tata również, zanim umarł, też był reżyserem. Co prawda bardziej z zamiłowania, mama bardziej z zawodu. Więc wydaje mi się, że tak naturalnie to przeszło w genach. Poza tym nauczyłem się tego, ja też kiedyś byłem sportowcem, nauczyłem się tego rozkochania w sobie tego filmu i teatru właśnie. Czy można powiedzieć, że teatr Standby Studio wyrósł z młodzieńczego buntu?

Jak najbardziej. On wyszedł stuprocentowo z młodzieńczego buntu. Miałem trochę dosyć mówienia czyimś innym głosem poprzez innych reżyserów i stwierdziłem, że założę bunt czuczny. Ten teatr jeszcze nawet nie miałem legitymacji studenckiej. Zebrałem najlepszych studentów, którzy najlepiej po prostu grali teatralnie, jak ich znałem i tyle. Ile obecnie osób współtworzy projekty filmowe? I jak wygląda ta praca? Wasza wspólna? Tak, to jest około, myślę, filmowe, jeżeli mówimy o filmowych, to 20-30, nawet czasami ponad 30 ludzi. To są nie tylko studenci, to są również absolwenci, to są również, powiedzmy, aktorzy już zawodowi, których ściągamy, żeby pracowali z nami profesjonaliści w innych dziedzinach, żeby to wszystko było jak najbardziej profesjonalne. Czy zdarzyło Ci się, że oprócz castingów, które organizujecie co roku, prawda?

Które z tych wydarzeń wymieniłbyś jako przełomowe dla istnienia teatru? Na pewno Festiwal Szekspirowski to na 100%. Myślę, że to taki sufit teatru studenckiego, który można osiągnąć. I z pewnością wyjazd do Cannes, oczywiście nie na ten główny festiwal. Nie pamiętam teraz nazwy tego pobocznego, ale dział się dokładnie w tym samym czasie i było to niesamowite wydarzenie, że jeszcze mogliśmy tam pojechać dzięki sponsorowi. Jakie są wasze plany na przyszłość? Grać dalej. Dużo spektakli. W tym roku wypuściliśmy trzy spektakle. W następnym roku chcemy też wypuścić trzy, jeździć po całej Polsce, tak jak w tym roku. Być może, jakby się udało za granicę, zrobić musical. Już we wrześniu jedziemy być może na dwa festiwale. Także gramy dalej. Czy chciałbyś coś przekazać osobom, które będą ciebie słuchały w Radio MORS? Twórzcie, zachęcam wszystkich, szczególnie młodych ludzi, ale oczywiście w każdym wieku, żeby tworzyli, obojętnie co, ważne, żeby się angażować, nie siedzieć w domu i to jest chyba jakiś meritum życia.