Radio MORS - Reportaż w Radiu MORS – 19 kwietnia 2026

Musiałam się bardzo mocno skupić, żeby ten samochodzik się nie rozwalił o ścianki tej drogi. Były takie zabawy różne sensoryczne na zasadzie robienia, lepienia jakichś rzeczy. Kuleczki pamiętam bardzo dobrze. Boże, Senach, zamknij ryje. Były kuleczki w basenie, tą też pamiętam dobrze. Były jakieś takie wiszące szarfy, hopy itd. W zasadzie taki jeden duży pokój zabaw, który miał gdzieś pomóc mi się sensorycznie ustawić i skupić na jednym zadaniu. Zajmuje się diagnozą zaburzeń ze spektrum autyzmu, diagnozą inteligencji, a także diagnozą ADHD i właśnie z tego powodu się spotkamy.

Było to bardzo ciężkie dla osoby z silnym ADHD, bo siądź przed tą książką i się tego naucz, skup się na tym, żeby to zapamiętać i żeby to potem napisać. Boże, o czym mówiłam? No właśnie, straciłam wątek. Byłam raz na terapii, nie potrafię wysiedzieć na terapii. bo ja już od dzieciństwa zostałam zmuszona tak naprawdę do autoterapii. W momencie, w którym właśnie mnie ta szkoła zblokowała i mówię, aha, czyli wydaje mi się, że to było takie moje myślenie jako dziecko, wydaje mi się, że obudziło mi się coś takiego, nie mogę zaufać dorosłym, nie mogę zaufać innym ludziom, bo mnie skrzywdzili, bo mnie nie rozumieją i nawet nie próbowali wysłuchać mojej strony. Wiem, czego potrzebuję i wiem, czego nie lubię, ale od niedawna nauczyłam się to mówić ludziom dookoła i niektórym ludziom to bardzo nie odpowiada, jak na przykład zaczęłam teraz mówić, że dla mnie dotyk nie jest normalny i nigdy nie był normalny.

To jest po prostu zgłębianie samego siebie, kim ja jestem. Bycie człowiekiem nigdy dla mnie nie było byciem w relacji, byciem w związku, znajdowania swojego grona przyjaciół. Ok, teraz w tej chwili faktycznie gdzieś to się pojawiło. Teraz, niedawno, od jakiegoś roku, co jest olbrzymim szokiem dla mojego organizmu. I szczerze powiem, że panicznie się tego boję. bo tego nie miałam przez całe życie. Zawsze to ja musiałam być tą osobą, która gdzieś pielęgnowała te jakiekolwiek relacje, jakie już się pojawiły, bo wiedziałam o tym, że zaraz ktoś się dowie, że jestem oddechowcem, że inaczej myślę i zaraz po prostu zrezygnuje ze mnie, bo powie, o Boże, ona jest pierdolnięta, po prostu trzeba od niej uciekać.

I dlaczego tak się wydarzyło? O Boże, ja już się nie będę do tej osoby odzywać, bo jeszcze coś do mnie powie. Jednego dnia na przykład potrafię się stać perfekcjonistką, załóżmy, w ceramikę. bo sobie obzdurałam, że dzisiaj będę zajebistą garncarką i nauczę się robić garnki i zrobię zajebiste garnki bo faktycznie moje ADHD pozwala mi na to, że jak się na coś nakręcę to dochodzę do takiego poziomu, że to jest zajebiste że faktycznie jak się nakręcę, to dochodzę do takiego poziomu. Tylko problem polega na tym, że tego jednego dnia to jestem zaniebista w to garcerstwo, ale kolejnego dnia to ja już w zasadzie... Ja już się szczęśliwa nauczyłam o tym garcerstwie i mnie w zasadzie to już nudzi. To nie wiem, może będę pływać teraz.

Przeżyłam niesamowity kryzys egzystencjalny, gdzie nie byłam w stanie bardzo wiele lat, powiedziałabym, że dwa lata zajęło mi, żebym była w stanie patrzeć na siebie w lustrze. W tym było eksperymentowanie z makijażem, z wyglądem, ale rzeczą, która najbardziej się do tego przyczyniła, do mojego... gdzieś tam, powiedzmy, glow-upu i do mojej przemiany, to była moda. Przez całe życie patrzyłam na tych ludzi i mówię, Boże, jak Ty tak naturalnie łączysz te kolory? Kompletnie nie miałam wyczucia stylu. Jeżeli, trzeba teraz połączyć kropki, jeżeli my mamy, osoby z ADHD, obniżoną dopaminę i to nie jest fajne uczucie, nie?