Radio MORS - Reportaż w Radiu MORS – 10 maja 2026
„Młodość bez adresu” – Reportaż radiowy, który oddaje mikrofon młodym ludziom mierzącym się z kryzysem bezdomności. Ich opowieści pokazują codzienność pełną niepewności, chwilowych rozwiązań i walki o zachowanie godności. To intymne spotkanie z historiami, które rzadko przebijają się do przestrzeni publicznej i próba uchwycenia, dlaczego tak wielu młodych w Polsce traci poczucie bezpieczeństwa i własnego miejsca.Reportaż Julii Dudek i Igi Kurasińskiej stworzony w ramach pracy dyplomowej na kierunku Dziennikarstwo i komunikacja społeczna pod opieką naukową dr Dominiki Rafalskiej.
Zbliżamy się do stacji Warszawa Centralna. Jest 25 sierpnia 2025 roku. Jedziemy do Warszawy. Odwiedzamy miejsce, które dla wielu jest ostatnią deską ratunku i pierwszą prawdziwą szansą. Jesteśmy w Domu dla Młodzieży Fundacji Po Drugie. To jedyna w Polsce inicjatywa, która na bezdomność młodych ludzi nie patrzy jak na problem, ale jak na historię, którą wciąż można napisać od nowa. To tutaj trafiają ci, którzy nie mieli dokąd wrócić, którzy słyszeli, że nigdzie nie pasują. Chcemy zrozumieć, zobaczyć, posłuchać. O tym, jak działa miejsce, które dla wielu stało się nowym początkiem, rozmawiamy z jego założycielką Agnieszką Sikorą, tegoroczną laureatką tytułu Warszawianki Roku.
No i na bazie tego wszystkiego, co się u nas dzieje, budujemy z tymi młodymi ludźmi relacje i nagle oni mają szansę przekonać się, że nie wszyscy dorośli są źli. Że są tacy dorośli, którzy są bezpieczni, którzy są przewidywalni, którzy są stali. I myślę, że to jest tak naprawdę najważniejsza rzecz, która pomaga tym młodym ludziom podnosić się, zmieniać swoje życie i odbudowywać albo w ogóle po raz pierwszy budować w życiu jakąś nadzieję. Dom dla młodzieży to tylko jedna z wielu dróg, jakie Fundacja otwiera przed młodymi ludźmi w kryzysie bezdomności. Dziś oddajemy głos jego mieszkańcom. Po to, żeby ich historie, dotąd ciche i zupełnie niewidoczne, miały szansę wreszcie wybrzmieć.
Początki bywały ciężkie, bo miałem problemy z agresją, miałem głody, nękałem ludzi, bo po prostu tak jakby zostałem nauczony, że jeżeli jesteś słaby, no to jesteś pipa. I jesteś źle wtedy traktowany? Jakby w domu biologicznym, kurczę, był... Mama piła, tata też pił. No kurczę, stary gwałcił tą matkę, kurczę, bił ją, szarpał. Też mnie bił i... Ciężko, kurczę, no ciężko, no. No po prostu, jak się napił, to bił wszystko, co się ruszało. Pamiętam, jak mama mi kiedyś kupiła taką plastikową konsolę. Potem stary przyszedł i matkę pobił za to, że w ogóle cokolwiek mi kupuje i w ogóle. Uważam, że jeżeli człowiek jest uzależniony na przykład, nie wiem, od alkoholu, to tylko mu zależy na tym, żeby kupować ten alkohol i nie myśli o tym, żeby na przykład, nie wiem, dziecku kupić Lego, tylko woli po prostu pójść i sobie kupić flaszkę i się napić.
W domu nie znalazła wsparcia, którego potrzebowała. Pytamy, czy był ktoś, kto jej nie zawiódł. Kto w najtrudniejszych momentach był obok. I o dziadziu teraz myślę, żebym go przytuliła. On zawsze we mnie wierzył. On jest moim ulubionym wspomnieniem. Wszystko, co związane z nim. Nawet to, że nie mówił ryj i czasami coś przeklał, co mu się nie zdarzało często, jak był zły. Nawet jego złość jest moim najlepszym wspomnieniem. Bardzo dobry człowiek, pełen miłości, ciepła. Zresztą też miał depresję, zachorował ciężko na nowotwór. I no tęsknię, ale ja wiem, że on już chciał zresztą odejść.
Docelowo tam wszedłem po prostu, nie? Bardzo wystraszony byłem. Wybieraliśmy terapię, pani Agnieszka się bała, że jak pójdę do pracy, to ja zaraz jak wezmę pieniądze, to pójdę zażywać. Było bardzo ciężko, ale przetrwałem ten ciężki okres i udało się. Bardzo dużo determinacji miałem w sobie, żeby dążyć do normalnego życia. Moje dzieciństwo to było takie przeplatanie dobrych i złych momentów. Ja na przykład jestem taki, że nienawidzę świąt Bożego Narodzenia. Nienawidzę strasznie, bo kojarzy mi się to z tym, jak ojciec w Wigilię wziął pasa i zaczął nas nawalać nim. Było to bardzo nieprzyjemne. No często chodziło o nasze zachowanie, bo się wygłupialiśmy czy coś i jego to denerwowało i po prostu dosyć często wybuchał agresją. No najbardziej mnie zawiódł jak pobił moją mamę, nie? Pod wpływem alkoholu.
Ja cały czas tęsknię za nią. Jakby ja uważam, że jakby moja mama żyła, to moje życie by się inaczej potoczyło. Moja mama była porządną kobietą, która pracowała, opiekowała się domem i to była kobieta, która była wolna od nałogów, nie? Ja po prostu byłem, po prostu do mnie to nie docierało, że ona nie żyje, nie? To była bardzo ciężka informacja, to była strasznie ciężka, nie? Bardzo to przeżyłem. No, ale odsparcia od ojca za bardzo nie miałem, tak? Bo on pił w tym momencie i zamiast pomagać, to on pił i się wydzierał tylko co chwilę, nie? Jego uzależnienie od alkoholu niestety często go gubiło. No, mam do niego dużo żalu, ale ja mu jeszcze wszystkiego nie wybaczyłem, nie? Ja sobie wielu rzeczy jeszcze nie wybaczyłem, ale jemu to też ciężko jest wybaczyć, tak, nie?
Bo to, że z nim rozmawiam, to nie znaczy, że nie mam żalu. Mam żal. W jego słowach wraca obraz ojca i trudnych doświadczeń. Chcemy zrozumieć więcej. Wracamy do momentu, w którym wszystko się zaczęło. Mieszkałem u ojca, była eksmisja. On mieszkał u sąsiadki, ja mieszkałem w tym pustostanie, w którym to mieszkanie właśnie, z tego go wyrzucono. No i któregoś razu uciekłem stamtąd po prostu, bo już miałem dosyć tego środowiska i wylądowałem na ulicy po prostu. Kradłem w sklepach alkohol, żeby mieć co pić. Kradłem alkohol, żeby sprzedać komuś, ale później docelowo i tak to szło na picie czy na jakieś zażywanie, bo po prostu sam fakt, że gotówka jest w kieszeni, to już robiło mi wiele.
Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Rozmowa o wybranym temacie i decyzji o realizacji reportażu radiowego.
Podsumowanie treści reportażu i opowieści młodych bezdomnych.
Rozmowa z założycielką Agnieszką Sikorą o Fundacji Po Drugie i jej zadańach.
Mateusz opowiada o swoim przejściu z domu do fundacji i doświadczeniach tamtejszych.
Mateusz podaje radę dla osób mierzących się z trudnościami.
Analiza problemu bezdomności młodzieży i działania systemu społecznego.
Paulina opowiada o swoim przejściu z domu do fundacji i doświadczeniach tamtejszych.
Rozmowa o przyszłości i radach dla innych osób mierzących się z trudnościami.
Emil opowiada o swoim ojcu, który go zawiódł i o śmierci swojej mamy, a także o swoim przejściu przez uzależnienie i terapię.
Emil opowiada o swoim przejściu przez fundację, pracę i terapię, a także o atmosferze w domu dla młodzieży.
Rozważana historia Patryka, który opowiada o swojej mame i niepełnosprawności psychicznej.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
„Młodość bez adresu” – Reportaż radiowy, który oddaje mikrofon młodym ludziom mierzącym się z kryzysem bezdomności. Ich opowieści pokazują codzienność pełną niepewności, chwilowych rozwiązań i walki o zachowanie godności. To intymne spotkanie z historiami, które rzadko przebijają się do przestrzeni publicznej i próba uchwycenia, dlaczego tak wielu młodych w Polsce traci poczucie bezpieczeństwa i własnego miejsca.
Reportaż Julii Dudek i Igi Kurasińskiej stworzony w ramach pracy dyplomowej na kierunku Dziennikarstwo i komunikacja społeczna pod opieką naukową dr Dominiki Rafalskiej.