Radio MORS - Kilka Zdartych Płyt - 12.04.2023

A w przypadku Divoglio mamy już stricte inspiracje tym, co było popularne w latach 70., czyli disco oraz funk. Zaczęliśmy od Mediolanu i Lombardii i teraz schodzimy niżej do regionu Emilia-Romagna. Przed Wami Vasco Rossi i Splendida Giornata. O che conte che sia stata, come una splendida giornata.

Wydaje mi się, że już gdzieś tam powoli wchodzimy w takie klimaty ala Italo Disco, ale tak jeszcze nie do końca. Chciałem znaleźć jakiekolwiek informacje na temat wykonawców tego utworu, czyli The Chaplin Band i być może znaleźć z jakiego regionu pochodzą, co tam grali. Niewiele jednak można o nich znaleźć i co ciekawe, okazuje się, że to nie jest włoski zespół, tylko holenderski, który po prostu nagrał swoją interpretacją bardzo dobrego i bardzo hipnotycznego utworu, jakim jest Il Valliero, napisane pierwotnie przez innego włoskiego muzyka. A o kogo chodzi? Poznajcie sami. Lucio Battisti i Anko Ratu.

Przez ten włoski eklektyzm można go nazwać włoskim Davidem Bowiem. Może być to trochę też krzywdzące, ponieważ Lucio był jedyny w swoim rodzaju i przez wielu zachodnich artystów był też wymieniany jako najważniejszy włoski muzyk, bo doceniali go wspomniany przed chwilą David Bowie czy nawet Paul McCartney. Był troszeczkę takim outsiderem, przez co można go porównywać właśnie do Dylana. Niechętnie grał koncerty i niechętnie udzielał się publicznie. Jednak jego dyskografia, w której znajdziemy zarówno pop, rock, rock progresywny, nawet disco i funk jest doskonale znana przez większość Włochów. To mniej więcej ten poziom znajomości, co te wszystkie grane przez nas piosenki przy ognisku. Taki uniwersalny przekaz z pokolenia na pokolenie. A my lecimy dalej.

Staram się jak mogę, powinienem to chyba lepiej sprawdzać, ale mam nadzieję, że dobra muzyka jakoś to wynagrodzi. Gdzieś tam z północnych rejonów Włoch przenieśliśmy się na południe, a konkretniej do Neapolu. Miasta pizzy, wezuwiusza, mozzarelli, limoncello. Miasto prawdziwie żywego i wpływowego już od starożytności. Z Neapolu wywodzi się też dużo dobrej muzyki, czego przedstawicielem jest właśnie Alan Sorrenti. Zaczynam od muzyki bardziej progresywnej, aby skierować się w stronę disco i tutaj Filii della Stelle jest tego sztandarowym przykładem. Był to wielki przebój we Włoszech w 1978 roku. Jeden z nielicznych przykładów piosenki disco śpiewanej właśnie w tym pięknym języku. A szkoda, bo język włoski w połączeniu z kojącym głosem Serentiego to świetny przepis na takie rozczuwające

Delikatne disco. No to teraz może drugi przedstawiciel włoskiego disco Enzo Carrella i Barbara.

O Enzo Carelli niewiele wiadomo. Pojawił się, stworzył właśnie ten utwór, który zdobył olbrzymią popularność i to dokładnie w tym samym czasie co puszczone przed chwilą filli delle stelle, co wiąże się właśnie z modą na disco. A piosenka Barbara zajęła drugie miejsce w festiwalu Sanremo. Nad tym wydarzeniem chciałbym się trochę pochylić, bo Sanremo to zdecydowanie najważniejsze miejsce dla włoskiej muzyki. Co roku do tej miejscowości znajdującej się gdzieś między Genułą a francuską Niceą zjeżdżają się najważniejsi włoscy muzycy, aby wygrać konkurs w Sanremo. i zawojować włoskie listy przebojów. To właśnie Sanremo wymyśliło tę formułę, którą dopiero potem powieliła Eurowizja, festiwal w Sopocie czy festiwal w Opolu i dzisiaj zwycięzca Sanremo staje się właśnie włoskim przedstawicielem na Eurowizji.

Było trochę jak klimatów klasycznego disco, ale większość z nas kojarzy Włochy z Italo disco. Przed wami Plastic Mode i Mi Amor.

KONIEC! Italo Disco, czyli gatunek doskonale znany w Polsce gdzieś tam w latach osiemdziesiątych i mimo tego, że pochodzi z Włoch i ma w nazwie Italo, to zdecydowana większość numerów była śpiewana w języku angielskim, a szkoda. Gatunek bardzo eskapistyczny, bardzo syntezatorowy, który mimo tego, że w swoich czasach był często określany jako tani i mało ambitny, to znalazł wierne grono fanów i też wpłynął na dzisiejszą muzykę elektroniczną, co bardzo dobrze słychać u wielu współczesnych DJ-ów.

Mimo, że pierwotnie narodził się we Włoszech, to bardzo szybko wirus Italo Disco przeniósł się na resztę Europy, w szczególności do Niemiec, gdzie większość późniejszych muzyków zaczynało właśnie tam, o co ze sprawą wytwórni ZYX Music. Która wydała większość znanych utworów tego gatunku. Założył ją Bernard Mikulski, który to właśnie wymyślił termin Italo Disco. Również chyba samo Mia Morcz zostało wydane przez tę wytwórnię. I mimo tego, że artyści Italo Disco robili muzykę tanimi sposobami, to to wszystko było robione łopatologicznie. Teledyski ponoć wyglądały bardzo tragicznie. Nie można im odmówić pełnej finezy i niezwykłej wyobraźni, że naprawdę potrafili z niczego stworzyć coś.

Wiele z tych artystów było jednorazowymi projektami, jak na przykład puszczony przed chwilą duet Plastic Mode. Zostało jednak po tym wszystkim dużo tanecznych inspiracji i ta Modena Italo Disco trochę wraca i bardzo dobrze, ja się z tego cieszę. A teraz kolejna z tych tanecznych inspiracji, wracamy do Neapolu, Tony Esposito i Kalimba de Luna.

Wydaje mi się, że numer świetnie oddaje tę energię Neapolu i dla mnie jest to jeden z lepszych kawałków z nurtu Italo Disco. Docenili go też bardziej znani od Tonego Esposito, bo swoją wersję nagrał słynny zespół Disco, czyli Płyt Płyt.