Radio MORS - Fala Krytyki - 12.03.2024

Nie wiem jak ty miałeś, ale ja na przykład jak próbowałem nadążać, to tak musiałem odpalić sobie podpisy i nawet wtedy ciężko mi było nadążać za tym, co chłop nawija. No to prawda, on w tych bardziej agresywnych utworach się tak napędza. Ogólnie tempo na tej płycie jest bardzo zmienne, które jest dopasowane właśnie do tego stylu, co mówiłem. To jest sinusoidal tendencies, krótko mówiąc. Ale wyszło to według mnie całkiem nieźle i dopóki te zmiany tempa są takie nagłe, to ta płyta mi się bardzo podoba. Najlepsze jest chyba na początku, jak schodzisz z intra do tego utworu z Ten drugi, drugi utwór pop. Tak. Z Rico... Z Rico Nasti. To jest Fresh Guy jest intro i z tego Fresh Guy schodzisz do pop i ten... Funny Guy. O Jezu, z Funny Guy, przepraszam.

Z Funny Guy do pop i ta zmiana jest nagła. I potem i tak w kółko, przez parę następnych utworów jest tak w kółko. Jest jazzowa, smooth, refleksyjna piosenka, potem agresywny, gangsterski rap i w kółko, i w kółko, i w kółko. I to się sprawdza według mnie. Pomimo tego, że właśnie formuła jest wykorzystywana w tej samej konfiguracji, to brzmi po prostu dobrze, tego chce się słuchać. I tak jak ty powiedziałeś, to jest album przede wszystkim różnorodny. Jakbym miał go określić tylko jednym słowem, jest różnorodność. Szczególnie produkcja. Tak, i to jest najśmieszniejsze w tym wszystkim, że tu jest chyba najmniej dopracowana produkcja, w sensie czuć, że to jest jeszcze taki nieoszlifowany diament i to gra wyjątkowo na korzyść tego albumu według mnie. To nie brzmi jak perfekcyjnie zrobiony album i to jest dobrze.