Mateusz Rybicki, wrocławski muzyk, improwizator, jazzman - wywiad

Jak mieszkaliśmy w Michałowicach, przyjechaliśmy do Wrocławia i to mnie jakoś tak bardzo zainspirowało. Wtedy chyba Mikołaj grał z braćmi Oleś. Później byłem na jakimś koncercie z Brocmanem. Też mój tato mi w pewnym momencie podrzucił, wiesz, Love Supreme i Kind of Blue, więc jakoś tak to się po prostu, wiesz, plotło. No i ciężko, ciężko powiedzieć dlaczego, nie? To jakiś taki dłuższy proces. Natomiast, wiesz, trochę sobie nie wyobrażam, że miałbym się czymś innym zajmować. Ale umiałbyś odpowiedzieć, co jest w muzyce improwizowanej, czego nie ma w muzyce nieimprowizowanej? To nie jest jakby jedyna muzyka, która mnie interesuje. Ja traktuję improwizację też jako pewną metodę po prostu. Jest masę wspaniałej, skomponowanej muzyki i po prostu myślę, że różne metody dają trochę różne rezultaty. I co innego, jakby inne możliwości daje muzyka skomponowana, inne daje muzyka improwizowana.

Ale dla mnie chyba to, co jest istotne w muzyce improwizowanej, to pewna możliwość ekspresji w ogóle takiej dosyć dużej. Ale też tego, że rzeczywiście mam ogromny wpływ na tę muzykę. W momencie kiedy wykonuję muzykę skomponowaną, to też jest super, ale to nie do końca jest moje wtedy. A tutaj rzeczywiście mam ogromny wpływ na to, jaki kształt ma ta muzyka. Też aspekt zespołowy, nie? Że to jest jakieś kolektywne dzieło, duże słowo, ale rzeczywiście, że to jest jakaś wspólna rzecz, nie? No i też całe życie można poszerzać swój warsztat, swój język też improwizatorski i tych rzeczy do odkrywania jest mnóstwo, nie? Także myślę, że to przede wszystkim. Wspomniałeś o Brocmanie. Według informacji, do których udało mi się dotrzeć, było ci dane grać razem z Brocmanem.