"Finały były jak setne urodziny dziadka" - rozmowa z wice-mistrzami Polski U17 | Crunch Time

Uważam w szczególności, że mieliśmy dużo chorób i ja również byłem delikatnie kontuzjowany. I to by nas pociągnęło, może również na półfinałach porażka z Komorowem by się nie wydarzyła w takiej sytuacji, ale możemy tylko gdybać. Ale ja jestem bardzo zadowolony z drugiego miasta. No właśnie, ta porażka z Komorowem w turnieju półfinałowym to jest wątek też, o który chciałbym Jak się przygotowywaliście do tego spotkania? Co zagrało w tym półfinale, co nie zagrało w tym?

Tak naprawdę przygotowanie do tego meczu nie różniło się zbytnio od tego półfinałowego. Tak naprawdę to co pokazałem chłopakom to nasz mecz właśnie z Komorowem, w jaki sposób traciliśmy punkty, w jaki sposób nie rzucaliśmy tych punktów, z czym mieliśmy problem. I tak naprawdę kazałem im samym sobie odpowiedzieć na pytanie, czy my tak po prostu gramy i czy to jest nasz poziom. I wydaje mi się, że gdzieś tam zrozumieli, że to był wypadek przy pracy i jeżeli zagramy po swojemu, to ten mecz Powinniśmy wygrać i wygraliśmy. A czy ten mecz półfinałowy z Komorowem wygrany nieznaczną ilością punktów, dopiero w ostatnich finałowych minutach odjechaliście, czy to był najtrudniejszy mecz tego turnieju finałowego?

Tak, zdecydowanie tak. Był tam moment, w szczególności w połowie, w którym Ja widziałem w naszej drużynie dużo zwątpienia. Przechodziły nawet takie myśli, że może coś nie pójść po naszej myśli, chociaż uważam, że byliśmy murowanymi faworytami do zwycięstwa. W drugiej połowie zachowaliśmy, tak kolekcjonalnie mówiąc, zimną głowę i zaczęliśmy trafiać rzuty wolne. Wpadło kilka rzutów. Graliśmy przede wszystkim agresywnie i to prowadziło nas do zwycięstwa. To czego między innymi nie było w pierwszych trzech kwartach meczu z Komorowem na półfinałach, co uważam doprowadziło nas do porażki.

Tak jak powiedział Urbaniak, no tam był moment zwątpienia, no ale wiedzieliśmy o co walczymy, wiedzieliśmy z kim walczymy, no i zrobiliśmy to. W takim razie, bo tak myślę o emocjach, jakie mogły przechodzić przez waszą głowę zarówno po tym półfinale z Komorowem, jak i po przegranym finale z WKK i przejdźmy do tego finału z WKK. Czy bardziej cieszyliście się z tego srebra, czy czuliście taki niedosyt, że jednak nie sięgnęliście po ten największy puchar, który był do zgarnięcia? Mi było bardzo przykro, bo uważam, że mogliśmy to wyciągnąć jako drużyna. Co prawda analizowałem to, dwa dni z rzędu oglądałem ten mecz po kilka razy.

To nie już mecz DZ Kosza, że można sobie tam pozwolić na to, co się chce, że zrzucamy tylko za trzy punkty albo coś tam, żeby ktoś się Rozwijał tutaj już, trzeba gdzieś tam wycisnąć tą cytrynę do końca. I tak jak tutaj Ali też powiedział, gdzieś tam były jakieś zmiany taktyczne i tak dalej przed tym samym turniejem, żeby wynik był jak najlepszy, no bo tu już się gra o coś po prostu. A właśnie jeszcze a propos tego meczu z Komorowym, czy to według Ciebie też był najtrudniejszy mecz w całym tym turnieju? Tak, no gdzieś tam te półfinały to nie są nigdy łatwe mecze, bo nie dość, że tam jest presja taka, że przegrywasz i możesz nie mieć nic, wygrywasz, masz już tak naprawdę medal i uważam, że półfinał i pierwszy mecz turnieju finałowego zawsze jest gdzieś tam najtrudniejszym meczem.