Cliché Popkultury: #1 PIORUN | PODCAST

Trochę najważniejszym, bo on miał faktycznie tę moc boską, tę sprawczość, która wynikała z tego młota. Reszta bohaterów to były albo mutacje genetyczne, albo eksperymenty, albo technologia, a on faktycznie był postacią, która miała tę moc w sobie, faktycznie od Boga. Jako jedyny nie był człowiekiem do czasu, w tej oryginalnej ekipie Avengersów. Nie przywaliłbyś jej z pioruna? Została właśnie największym piorunem w historii elektryczności. Nawet nie kichnęła. Jak powiedziałeś, nie był on człowiekiem. A wiesz, kto jeszcze nie był człowiekiem? Kto? Frankenstein.

Frank & Winnie, Disneyowską animację, bardzo lubię, gdzie jest właściwie przełożenie tego samego o piesku. Tak, ale Frank & Winnie, czy on miał tam... To jest Tim Burton, dokładnie tak. To jest totalnie ta estetyka. Do czego dążę? Że Piorun jest nośnikiem życia. Dlaczego jest tam... To życie i to niebezpieczeństwo, ta groza, bo to właśnie się kojarzy bardzo mocno z tą boskością, gdzie na początku to zaznaczyliśmy, że piorun kojarzy się z Bogiem, to jest atrybut gniewu, atrybut decyzyjności, więc grom z jasnego nieba, no to jest momentalne skojarzenie właśnie z gniewem bożym lub właśnie wykorzystaniem, jak w tym przypadku we Frankensteinie, tej boskiej mocy do ożywienia.

Więc to też jakby symbolizuje i do teraz jakby to jest. No bo piorun sam w sobie jest niezwykle niebezpieczny, no przecież. No jako zjawisko, tak? No jako zjawisko, no ale jak cię piorun trzaśnie... Tak się wystraszyłem, że hej! Ja mówię, matko bosko, mówię, co, co, co się stanęło? I no rosł, no. I no rosł, i... Chociaż są przypadki przecież ludzi, którzy... Wioska strzelił piorun. Tak, mają te piękne tatuaże, znamiona popiorunowe, które właśnie zdobiło mi ich ciało, no i są znamieniem tego stoczonego pojedynku. Jak Harry Potter. Jak Harry Potter. Jak Harry Potter. Ale w ogóle, a propos jeszcze wierzeń ludzkich w pioruny i różne tego typu sytuacje, no to mamy przecież zjawisko tych całych strzałek piorunowych, czyli...

Tak, czyli strzałki piorunowe, czyli te kamienie po prostu, zwykłe, najzwyczajniejsze kamienie, które były znajdowane i uwaga, okazywały się neolitycznymi grotami i uznawano ich za materialne resztki boskich wyładowań, czyli właśnie tych atmosferycznych piorunów. Inaczej nazywane również fulguryty, To nieregularne rurkowate twory powstałe przez stopienie piasku kwarcowego podczas uderzenia pioruna w ziemię. Ciekawe, bo osiągają nawet mety długości. Duże to jest. Bardzo ciekawe. Takie. Jakieś mniej więcej. Tak. Całkiem spore.

Całkiem to spore. Nazwa odnosi się też do Balemnitów, czyli skamieniałości głowonogów. I one często były mylone ze sobą, no i rozumiecie. Znajdujecie sobie skamieni... skamieni... skam... Skamieliny. Tu, tu, tu. Znajdujecie sobie skamielino... skamiel... Kurczę, jak skamieniałości. Wiecie, znajdujecie sobie te skamieniałości głowonogów, robaków, i mylicie je z boską interwencją. Maga to takie de lulu. Ale to chyba nie jest trudne, żeby coś z boską interwencją pomylić. Szczególnie jeśli to takie z dawnych czasów, gdzie wszystko się dało tą boską interwencją wyjaśnić. Tak, no ale ewidentnie Słowianie wierzyli w kamienie.