O nazwiskach Baruch i Barucha

Łacińskie Baruch przez ch. I tu, proszę Państwa, właśnie ta etymologia z hebrajska, błogosławiony, wielbiony, stanowi podstawę. On może nawet troszkę brzmieć tak, jakby to było nazwisko rodzime. Właśnie ta pani pytała, czy to nie jest słowiańskie nazwisko. Nie, nie jest. Więc ten Baruch, proszę Państwa, Józef Baruch, Stanisława Baruch. Nazwisko Baruch w wypadku, gdy nosicielką jest kobieta, nie odmienia się. Natomiast męskie nazwisko Baruch, kogo czego nie ma, Jana Barucha. Komu czemu się przyglądam? Baruchowi z Baruchem. I o kim, o czym mówię? O Baruchu. O Baruchu. Natomiast druga wersja nazwiska to Barucha. Barucha. Państwo pamiętają Józef Baruch, Józef Barucha, Józef Barucha i Stefania Barucha na przykład.

Odmiana jest trochę inna, komu czemu przyglądamy się Józefowi Baruchowi, a jeżeli mamy nazwisko Barucha, przyglądamy się Józefowi Barusze. I tu dawniej jeszcze można było spotkać nazwiska żeńskie, formy żeńskie, typowe, czyli końcówka żeńska Baruchowa, ten sufiks Baruchowa, czyli pani Baruchowa, była to żona pana Barucha i baruchówna córka Proszę Państwa, córka, podobnie można było kiedyś utworzyć nazwiska od męskiego, nazwiska Barucha. Można było, ale troszkę inaczej, za pomocą innych sufiksów. Żona to była pani Ewa Baruszyna. A córka pani Anna Baruszanka.