No, trudne, smutne zdarzenia. Niemniej jednak w samych tekstach, jak piszą uczniowie, dotarli do tych tekstów, muzykant był pisany małą literą. Na przykład taki fragment przytoczyli. Nazywali go ludzie Janko Muzykant. I w tym oryginalnym tekście Sienkiewicz wyraz muzykant napisał małą literą, czyli była to apozycja, taki apelatyw, czyli wyraz pospolity. Traktował to jako dodatkową przydawkę, określenie tego chłopca. I proszę Państwa w wielu tekstach, które były drukowane jeszcze przed reformą ortografii w okresie dwudziestolecia międzywojennego, Janko Muzykant był pisany, sam wyraz muzykant w tym członie, w tytule, był pisany małą literą, między innymi proszę Państwa w 1884 roku.
W zasadzie można byłoby powiedzieć, że jest to określenie, które stało się pewnego rodzaju przezwiskiem, później elementem, który już traktowano jako nomen propium, czyli właśnie pełna nazwa, dwuczłonowa Janko Muzykant jako określenie, jako nazwa własna. Sam wyraz muzykant To wyraz zapożyczony z języka niemieckiego, pochodził z łaciny i ma takie dość potoczne znaczenie, takim jakim właśnie ochrzcił bohatera Henryk Sienkiewicz, czyli to jest osoba niewykształcona muzycznie, ale Gra lubi muzykę, często jest, mówi się o muzykantach w kapeli, w zespole ludowym, zespół muzykantów występował, czyli takich właśnie nie do końca wykształconych muzycznie osób, które jednak grają, śpiewają i funkcjonują w tym świecie muzyki.
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.