Stres szkolny

Zmienia na przykład miejsce zamieszkania na internat w dużym mieście. I to powoduje duże stresy. O tym wszystkim dzisiaj w rozmowach z terapeutą. Proszę koniecznie pozostać razem z nami. Patrycja Osman, terapeutka traumy, socjolog, dyrektor poradni MyFuture jest razem z nami. Dobry wieczór, witam Panią, Pani Patrycjo. Dobry wieczór. Jest stres na początku roku szkolnego? Jest ogromny stres i tak jak go obserwuję, to to jest stres zarówno u dzieci, jak i u nauczycieli, ale też i u rodziców. A u nich chyba największy. Myślę, że tak. Wielu rodziców mówi, że czas wakacji był z jednej strony trudny, no bo trzeba zaopiekować dzieci, znaleźć dla nich zajęcie czy opiekę. Natomiast ten czas roku szkolnego jest takim ogromnym wysiłkiem też logistycznym.

No to być może już później będzie za późno. I niestety często tak jest, że te dzieci myślą, że już jest za późno, bo już za późno na korepetycje, bo już za późno na lekcje dodatkowe. Korepetycje to jest temat w ogóle na zupełnie oddzielną audycję, bo fakt sam, że trzeba się jeszcze gdzieś doszkalać, Budzi bardzo wiele kontrowersji, no ale wróćmy do tego stresu Pani Patrycjo. Pewne jest to, że stres towarzyszy, towarzyszy wszystkim. Stres może być budujący, ale stres może także działać destrukcyjnie. Ja bym powiedziała, że taka, że budująca może być ta taka ekscytacja, to taka ciekawość co będzie za chwilę, co będzie dalej. Natomiast ciężko powiedzieć, że budujący jest stres sam w sobie, bo on nie dość, że źle działa na nasz układ nerwowy, to też źle działa na cały nasz układ taki organiczny człowieka, tak?

Więc to są często faktyczne, fizyczne dolegliwości, które dzieci mają i które odczuwają, nawet jeżeli one nie mają stricte uzasadnienia w zaburzeniach jakichś takich zdrowotnych, wynikających z jakichś chorób, no to właśnie ze względu na ten stres te objawy somatyczne mogą się pojawiać. A takie pobłażanie i nie puszczanie dziecka do szkoły może mieć jeszcze gorszy efekt niż rozmowa, terapia, tłumaczenie. No i o tym też dzisiaj powiemy. Patrycja Osman, terapeutka traumy, socjolożka, jest razem z nami. Proszę pozostać. Powracamy do rozmowy. Rozmawiamy o stresie szkolnym. Pierwszy tydzień szkoły jest środa.

Tak naprawdę to wczoraj i dziś ta nauka już się pomaleńku rozpoczyna, ale jeszcze w większości szkół pewnie ten pierwszy tydzień jest tygodniem łagodnym. Pani Patrycja, to zacznijmy od tych maluchów. Dzieciaki idą do pierwszej klasy szkoły podstawowej. To są dzieci czasami sześcioletnie w przewadze, to są dzieci siedmioletnie, czyli jeszcze całkiem małe osóbki, nieukształtowane. Jak reagować? Na co zwracać uwagę? Powiedziała Pani w poprzedniej części, że to mogą być wymioty, nudności, ale wszyscy jesteśmy na razie podekscytowani, bo nowa szkoła, nowy piórnik, nowa koleżanka, nowa pani. Jakie sygnały będą dawały dzieci? Ja bym powiedziała, że nawet tutaj bym cofnęła się do jeszcze młodszych dzieci, bo przecież to jest też rok szkolny, który zaczynają przedszkolaki, trzylatki.

O tym dzisiaj z Patrycją Osman. Proszę pozostać razem z nami. I powracamy do rozmowy. Przypominam, tematem głównym jest stres szkolny, wynikający z tego, że rozpoczął się rok szkolny. Dopiero drugi dzień tak naprawdę dziś w środę prawdziwej nauki, bo w poniedziałek to wszyscy się witali po wakacjach i cieszyli na swój widok. No ale zaczęło się i trzeba w te tryby szkolne jakoś mądrze wejść. Patrycja Osman, terapeutka traumy, socjolożka, razem z nami w studiu. Pani Patrycjo, czy te rozmowy o szkole, jeszcze porozmawiajmy o tych najmłodszych 6-7-letnich dzieciach, te rozmowy o szkole powinny być prowadzone w ogóle w domu? Jeżeli dziecko nie podejmuje tematu, to powinniśmy zaczepiać dzieciaka i dopytywać?

To jest też takie niesamowite zjawisko, dlatego że, żeby nasze dziecko uczestniczyło w różnych zajęciach, bardzo często potrzebujemy do tego kilku osób. Prosimy babcię, dziadka, ciocie, jest dwoje rodziców albo jakieś wsparcie. Starsze rodzeństwo. Dokładnie tak. Natomiast to dziecko samo uczestniczy właśnie w tak wielu aktywnościach i ono się nie rozdzieli na czworo, pięcioro. Więc miejmy też to na uwadze, że skoro my nie jesteśmy w stanie zadbać o wszystkie te działania, na które zapisaliśmy dziecko, to znaczy, że ono też wcale nie musi dawać rady. Proszę o tym pamiętać. Patrycja Osman, terapeutka traumy, socjolożka, jest razem z nami. Już za chwilę podpowiemy Państwu, jak w ogóle wybierać te zajęcia dodatkowe.

Czy to my decydujemy, czy rozmawiamy jednak z dzieckiem, co chciałoby robić? Stres szkolny, dodatkowe obowiązki, szkolne zajęcia pozalekcyjne. Właśnie tego wszystkiego jest naprawdę bardzo dużo. Jak mały człowiek, taki sześciosiedmioletni, ma sobie z tym poradzić? Jak mają poradzić sobie także opiekunowie, o tym rozmawiamy z panią Patrycją Osman, terapeutką traumy, socjolożką. Pani Patrycjo, wiadomo, że jak dużo zajęć, to wcześniej czy później to się będzie musiało rozpaść. Ale kiedy decydujemy o tym, na jakie zajęcia zapisujemy dziecko, to my decydujemy, czy decydujemy wspólnie z dzieckiem, bo chcemy bardzo zrobić śpiewaka operowego z naszego cudownego syna. Ale ono nienawidzi śpiewać.

Bo prawda jest też taka, że domyślam się, że trudno jest dzisiaj powiedzieć, że możesz nie chodzić na żadne zajęcia, ponieważ jest to też już w jakimś takim rozwoju dziecka i wyrównowaniu szans też z innymi dziećmi. A czy jest Pani Patrycjo taka górna granica w przypadku dzieci małych, klasy jeden, trzy, no rozmawiamy o pierwszakach, czyli dzieciach sześcio-siedmioletnich, że nie więcej niż na przykład dwa albo trzy zajęcia dodatkowe? Ja myślę, że trzy to jest już naprawdę dużo. To jest max. Według mnie tak, no bo teraz gdyby każdy z Państwa, gdybym ja powiedziała, że każdy, kto chodzi do pracy, dzieci chodzą na tyle, porównywalnie tyle samo godzin do szkoły. I jeszcze więcej mają tam stresów i jeszcze więcej mają tam wysiłku fizycznego.

I jeszcze bym powiedziała, że musi sobie ktoś dorosły wybrać trzy aktywności, czyli fitness, jazdę konną. I pływanie. I pływanie. No to myślę, że większość z nas by powiedziała, no nie, to już z jednym jest trudno, tak? Dokładnie tak samo będą miały dzieci. Proszę o tym pamiętać. Patrycja Osman, terapeutka traumy i socjolożka jest razem z nami, a już za parę chwil porozmawiamy o już nie dzieciach, tylko młodzieży, która poszła do nowej szkoły po zakończeniu edukacji w szkole podstawowej, czy to technikum, czy liceum, czy jakaś szkoła zawodowa. Zawsze jest to nowe środowisko i może się wiązać z ogromnym stresem. Patrycja Osman, razem z nami terapeutka traumy, socjolożka. Pani Patrycjo, taki młody człowiek, który kończy edukację w szkole podstawowej, ma około lat 15.

Jest godzina dwudziesta druga i rodzice mówią, gaś światło, a tutaj jeszcze dziecko w lesie z nauką. Proszę być rozsądnym, rozważnym, obserwować swoje dzieci, nie bać się szukać pomocy u specjalistów, bo to może przynieść bardzo wiele korzyści. Pięknie Pani, dziękuję za to spotkanie. Dziękuję bardzo. Patrycja Osman, terapeutka traumy, socjolog, dyrektor poradni MyFuture była naszym gościem. Dziś w rozmowach z terapeutą mówiliśmy o stresie szkolnym. Jeżeli Państwo mają ochotę teraz jeszcze posłuchać tej rozmowy, Gorąco do tego zachęcam. radiokielce.pl, zakładka podcasty i rozmowy z terapeutą. A ja życzę już dobrej, spokojnej nocy. Magdalena Sitek. Do usłyszenia.