Byliśmy razem

I po prostu nie można uruchomić zajęć szkolnych. To był nasz pomysł, a głównie tak nas bardzo zmotywowało już jak został zamordowany ksiądz Jerzy Popiełuszko. Wtedy już żeśmy nie odpuścili. Duże znaczenie odegrała jego śmierć. I może dlatego też nas wtedy może nie spacyfikowali, tak mi się wydaje. Wypisali jedno piętro w szpitalu, zostało opróżnione, wypisali wszystkich chorych, bo dzisiaj w nocy poleje się krew, robiąc miejsce dla nas. Rzeczywiście było tutaj, stacjonowało potem z opowieści wiemy, że pod Włoszczową mnóstwo zomowców. To było już na takich szczytach, że Jaruzelski podjął decyzję, że to będzie źle odebrane przez społeczeństwo, bo obawiali się buntu w całym kraju, więc odstąpiono od tego.

To niewiele brakowało. Tak, tak, bo żeśmy nawet mieli już sygnał wtedy i z kolegą Rafałem, żeśmy zabezpieczali okna, swoje kłódki zamontowaliśmy do drzwi wejściowych, żeby po prostu mieć swoje klucze, a nie... No po prostu najsilniejsi zostawali na dyżurach, no ale jakby weszli z pałami, z gazem, to nie wiem, czy byśmy dali radę, bo my mieliśmy tylko gołe ręce. No tej nocy po pierwsze to młodzież powiedziała, nie będzie żadnego spalnia, nic. Powiedzieli mi, że od dwunastej, kiedy była planowana niby ta interwencja przez siły ZOMO w szkole, powiedzieli, że chcieliby Pomodlić się do księdza Popiełuszki, żeby im dał chociaż trochę tej odwagi.

Odśpiewaliśmy apel jasnogórski. Potem właśnie Ala Groszek, przewodnicząca szkoły, przeczytała takich parę fragmentów z homilii księdza Popiełuszki. Właściwie ja tylko słuchałem, to oni prowadzili wszystko i to było zadziwiające i dla mnie... Do dzisiaj mi łzy w łączach stają, jak wspominam, jak sobie przypominam tamten moment, że... No bo ja mówię, skąd w tej młodzieży naprawdę aż... No taka wiara i taka miłość to krzyża aż do tego stopnia. Ta modlitwa mogła trwać, ja wiem, godzinę, półtorej godziny, może gdzieś do drugiej, drugiej w nocy. W pewnym momencie, no, nie było już żadnego strachu, nie było lęku.