124: Czy cierpisz na chorobę noblistów?

A mianowicie zaczęło się to od stwierdzenia, i tak się o tym mówi, o tej chorobie noblistów, gdy ktoś, kto dostaje Nagrodę Nobla, czyli zostaje tak naprawdę w gigantycznym stopniu uznany za wybitną osobę za swoje osiągnięcia naukowe w danej dziedzinie, Po tej nagrodzie zaczyna tworzyć pseudonaukowe, niepotwierdzone teorie, momentami wręcz powiedzielibyśmy dość absurdalne i niedorzeczne. Jednym z takich klasycznych przykładów jest Linus Pauling, który dostał zresztą jako jedyny dwie nagrody Nobla indywidualnie, to znaczy żaden z tych nagród nie współdzielił. Jedną z nich dostał w dziedzinie chemii, drugą dostał jako nagrodę pokojową. i zaczął kłaść ogromny nacisk na skuteczność działania witaminy C. Nawet stworzył Instytut Witaminy C, zakładając, że ona może leczyć nowotwory i jakby to, że postawił jakąś hipotezę, no to okej, założył, że może działać, no to fajnie byłoby to stwierdzić.

Problem polega jednak na tym, że On nie miał żadnych dowodów, bo takich nie było, które mogłyby potwierdzać np. to, że witamina C leczy nowotwory, a jednocześnie bardzo, bardzo ten temat promował, nagłaśniał, a w momencie, kiedy jakieś bardziej szanowane czasopisma odrzucały jego artykułu na ten temat, no to po prostu... zaczyna opublikować się w takich, które nie były zbyt naukowo rzetelne, nie było tam żadnych recenzji. Więc jak widzicie, to jest taki jeden z przykładów osoby, która jest wielkim autorytetem w dziedzinie nauki w jakimś obszarze. Linus Pauling w ogóle przez niektóre klasyfikacje mieścił się nawet w 20 najwybitniejszych naukowców, a potem zaczyna, powiedzielibyśmy kolokwialnie, odjeżdżać w jakieś niepewne, niesprawdzone rejony.