#564 Dlaczego Moja Książka Kosztuje 2000 PLN? Walka Bokserska z Diablo - Piotr Szumowski

To nie było tego elementu takiego, o Jezus, czy jeżeli ja zginę w tym ringu. No nie wiadomo, mam kask, mam rękawice, ale taki po prostu może stres, że nie pójdzie po mojej myśli, że zawiodę swojego trenera, siebie. Czyli ty tak naprawdę poważnie do tego potrzebujesz. Tak. Tak, tak, tak, o i w pełni. W pełni, w stu procentach, no. Zajebista historia. I stary, my ostatnio, to że my do boksu, my ostatnio byliśmy na wyjeździe narciarskim i była właśnie akcja, że w sumie tak w sumie siedzieliśmy i trochę energii upadało, już jest wieczór, nikomu się nie chce za bardzo pić i już wyjeżdżenie na nartach, ale za wcześnie, żeby iść spać i jest ośmiu komików przy stole, zastanawiamy się co robić, jeden rzuca Mistrzostwa świata w walce na kciuki.

Tak, bo on, jemu się kciuk pocił i wyślizgiwał się spod mojego palca. I moim zdaniem on specjalnie spocił swojego kciuka, żeby właśnie był, wiesz, bardziej śliski. Ale federacja... Zrobię wycinek z tego. To był Michał Łęcki, ja go wymienię z imienia i nazwiska. Śliski kciuk Michał Łęcki. Śliski chłop. Wracając do tej walki. Czyli stresowałeś się. Jakie to było finalnie doświadczenie? Było to doświadczenie, którego... Ja miałem jedną walkę z Maćkiem Adamczykiem i później 8 lat później praktycznie z Diablo Włodarczykiem. Czyli 8 lat jednak doświadczenia. No, no... Też mówimy 8 lat. Tam też są okresy, że rok nie ćwiczyłem, a później na maksa wszedłem.

No pamiętam, że największe takie zderzenie było, to że wróciłem do Polski po 470 dniach i wiesz, wylądowałem, jestem na lotnisku i nagle słyszę, kurwa, Stasiu, przyjdź tu kurwa, a gdzie ty lecisz? O Jezu, ja wszystko rozumiem. Ja przed chwilą byłem w Ameryce Południowej, gdzie nic nie rozumiałem i w mojej głowie wszyscy, co rozmawiali, to rozmawiali wierszem i wszystko się rymowało i oni byli tacy ten, że nie ma żadnej różnicy. Uśmiechnięci. Uśmiechnięci i tak dalej. A nagle wracasz do Polski i masz takie, o nie, ja wszystko rozumiem. Ja już zacząłem, to jest zły świat, nie, nie, nie. Myśl mi znowu w ten kokoń pięknego hiszpańskiego języka, gdzie każde słowo to tango, a każde kichnięcie to siesta. Co to znaczy, że za granicą czujesz się bardziej Polakiem niż w Polsce? A ja tak powiedziałem? Tak, to jest jedno z zdań? Tak, powiedziałeś coś takiego i wydaje mi się, że mówiłeś to w kontekście takim, że są przyzwyczajenia polskie, które nie wiesz, że są polskie, dopóki nie pojedziesz za granicę.

Trochę myśleli, że na tym to polega, bo taki filmik oglądali i że oni pomagają. Są ci ludzie, którzy są pijani i po prostu już przestali się hamować. Są ci ludzie, którzy Są po prostu źli. Zdarzają się też tacy. Najgorsi są ci tacy, którzy na przykład głośno komentują i wydaje im się, że ich nikt nie słyszy. To są ci, którzy mnie najbardziej denerwują. Ci tacy, którzy mają takie... O Jezus! O boże, nie? Albo, hmm, to było śmieszne. I masz takie, no to się zaśmiej, w sensie, jak psujesz rytm wszystkiego i znowu ja mogę w to wejść, ale ty jeżeli za każdym razem to będziesz robił, to no już po prostu to się stanie nudne, nie? Wypraszasz tych ludzi? Na tej trasie, którą teraz kończę, skończyłem, bo teraz jest premiera dzisiaj, wydaje mi się, że jedna osoba wyszła, ale nie wiem, czy była wyproszona.

Akustyk sali na trasie, już nie pamiętam w jakim mieście to też ten, ale że... Wiesz, występ był super i tak dalej, podchodzi później, ja sprzedawałem książki po występach i podchodzi do mnie dziewczyna i mówi, fajnie, tylko ten akustyk strasznie zjebany. Ja tak, a co, że mikrofon mi źle podłączył? Mówi, nie, on wszystko komentował. Ja tak, o czym ty mówisz? No, że siedział, bo była taka budka, wiesz, on jest na środku sali, wiesz, za nim ludzie, przed nim ludzie i ponoć po prostu on, wiesz... O Jezu, że ci ludzie się z tego śmieją. A i że trzeba przeklinać. I masz kurwa akustyka, który tam pracuje i to robi. I też może już jest po występie, no co zrobię, no wiesz, już było minęło, nie? Wyskakują do ciebie ludzie, którzy cię spotykają na ulicy i próbują cię challenge'ować na żarty? Niestety tak. Niestety tak, no. To jest mniej pojebane, bo wiem, że bokserzy i fajterzy opowiadają, że ludzie potrafią ich challenge'ować na ulicy, co jest totalnie odklejone, ale domyślam się, że u ciebie to też tak działa, że oni pomyślą sobie, ja jestem śmieszniejszy niż ty.

Ty mi nie opowiadasz żartów. Bardzo mi miło, bardzo fajna narracja i zgadzam się z tobą, nie ma nic gorszego od człowieka, który próbuje cię rozbawić. I ty wiesz, że on cię próbuje rozbawić. Tak, o Jezu, paskudne uczucie. Teraz ci opowiem żart. I co robisz? No chyba i tak się zaśmiejesz, nie? Musisz się kurtuazyjnie zaśmiać z takiego żartu, nie? Ty dajesz ciszę, nie zaśmiejesz się nawet takiego. Ja uważam, coś takiego potrafię zrobić, ale ja to też odbieram jako kłamstwo, jak ja się zaśmieję z żartu, który mnie nie śmieszy. Ojejku, nie, to nie jest interpretacja kłamstwa, to jest bycie... I to, jak potrafię wybrać z tego intelektualnie, to śmieję się z tego dlatego, bo ta osoba chce sobie ze mną pożartować. I wtedy mogę się z tego zaśmiać, nie? Ale nie mogę się zaśmiać z tego żartu, bo mnie nie śmieszy i będę odbierał to jako kłamstwo. To ja ci dam ciekawe społeczne i będę bardzo ciekaw twojej opinii, bo wydaje mi się, że miałem sytuację, zostałem przyłapany na tym i chciał mnie ktoś tak, wiesz, na świecznik wyciągnąć, że jesteśmy przy stole i jest motyw, że

Albo rasistowskie, albo takie ekstremalnie głupie. Ekstremalnie głupie mogą mnie rozbawić. Dobra, a znasz... Czekaj, ostatnio słyszałem, że... Nie, znam jedyne takie przychodzące ekstremalnie rasistowskie i nie powiem publicznie. Ostatnio słyszałem żart, bo ja go pierwszy raz opowiadałem, ktoś mi go opowiedział w poniedziałek i bardzo mnie rozśmieszył, ale czuję, że go nie powtórzę dobrze. Że jest chłop i jest pies i jest szkoła, która uczy psy mówić ludzkim głosem. No i chłop sobie patrzy, mówi, kur, no super, chciałbym poznać swojego psa, jasne, że tak i tak dalej, ile to kosztuje? 40 milionów dolarów. On ma takie, Jezus Maria, ile to pieniędzy, no ale mam akurat 40 milionów dolarów.

I tak czuję, że jest wiele informacji już niepotrzebnych, ale... Jezus Maria, mojego psa i że mnie oszukałeś, podchodzi do dyrektora, że mój pies, że 40 milionów dla Rufa, a on dalej nic nie mówi. Dyrektor ma tak, nie no... Kurde, no dobra, sprawdzę, co to jest za sytuacja. Wyciąga tam dziennik, patrzy się i mówi, no to jest ten pies, mówi tak... No to jak on ma cokolwiek mówić, jak on tylko dwóje dostaje? Ten żart wybrałem, żeby ci opowiedzieć. Ledwo go pamiętałem, bo tam puenta była jakaś delikatnie inna, ale... Ale tutaj bardzo dużo zagrało to, że ty się po prostu tego chichrałeś, nie? Słuchaj, nie skończymy tego odcinka inaczej, jeżeli ty nie wymyślisz jego żartu teraz na szybko.