#547 Co w Życiu Jest Ważniejsze Od Tego, Żebyś Był Szczęśliwy? Rajd Dakar - Edward Ruszczyc

Czym się zajmowałem? Przedsiębiorczością. I sztuką, znaczy sztuką, nie sztuką, bo ja tam za dużo sztuki nie tworzyłem, raczej tylko w trakcie moich studiów na Akademii. I to przeważnie na koniec czasu sesyjnego przygotowywałem wiele prac, ale generalnie... Kreatywność to była rzecz, która u mnie zaczęła jakby być blisko mnie zaraz po liceum. Liceum przebumylowałem. To myślę jak każdej, to było bardzo potrzebne w życiu. Przebumylowałeś to znaczy? Przeimpracowałeś? Trochę przeimprezowałem i miałem swobodne. Byłem w ogólniaku, bez żadnej koncentracji, bez żadnej większej wizji na to, że chcę być panem doktorem, panem profesorem filologii, politologii, czegokolwiek.

Ale wskoczyłem na pokład i tam, z tego bumelanta licealnego, poczułem pasję. I ona spowodowała to, czym się zacząłem zajmować. Bo już w trakcie studiów chyba na czwartym roku otworzyłem własną działalność gospodarczą, studio kreatywne wraz z moim przyjacielem z Akademii, z Konradem, otworzyliśmy Brightness Creative Studio. Też mi na pewno dało stypendium, które dostałem i pojechałem na studia do Milwaukee. Gdzie spędziłem trochę czasu, to dało mi rozpędu i amerykański rodzaj edukacji akademickiej i metodologia otworzyła mi oczy. Właśnie o to chciałem zapytać, czy to Ci trochę otworzyło oczy? Otworzyło mi oczy.

Pierwsza rzecz, która mi otworzyła oczy, bo tam poznałem świetnych profesorów, ale to, co się zorientowałem, że oni mają tam taki system edukacji, że ludzi, którzy nie mają tej kreatywności, nie mają talentu plastycznego, nie mają pomysłu na to, co robią, Bo dostawaliśmy te same zadania, widziałem z czym oni zaczynali. Ja już byłem wtedy po trzech czy czterech latach właśnie w naszej warszawskiej akademii, gdzie się liczyła kreatywność i ciebie tą kreatywność wyciskali, czasami we łzach, różnymi bolesnymi metodami. Akademia miała swój smaczek edukacyjny. Nie wiem czy nadal ma, ale to było ciekawe uważam. Tam się okazywało, że osoba, która nie do końca ma tą błyskotliwość, zrozumienie, ma metodologię. Jak oni wpadali w tę metodologię, to ja widziałem, jak zaczynaliśmy razem te prace i oni dochodzili do bardzo fajnych, jakościowych prac.

Patrzyli później na Ciebie dziwnie, jak wróciłeś ze Stanów z tymi nowymi pomysłami i nowymi procesami? Czy patrzyli się na mnie dziwnie? Myślę, że w wielu miejscach moje zachowanie i tak wystarczająco było prowokujące, żeby patrzeć trochę inaczej i dziwnie. Nie wiem czy... Myślę, że w ogóle patrzyli na mnie dziwnie. Byłem trochę odmieńcem, jeżeli chodzi o tradycyjnego studenta Akademii Sztuk Pięknych. Byłem gościem tam niepasującym. Byłem tam gościem niepasującym, co odczuwałem z grubsza. Na zasadzie nie tak, że antypatycznie, ale jakby czasami moje wizje gdzieś tam wyłapywały jakieś tam, nazwałbym to czasami pośmiechujki. Natomiast miałem zupełnie czyste z tym emocje, bo wiem, że robiłem inne rzeczy, które rozdziawiały im gęby i to była dla mnie też spoko rzecz i wcale nie...

Zaczynałem mieć wolny czas. Popatrzyłem trochę na moich kolegów. Po akademii, którzy robili fajne, artystyczne rzeczy, trochę pozazdrościłem, że ja tego nie robię. Mówię, dobra, zacznę znowu projektować. Stworzę swój nośnik. I szukałem nośnika dla siebie. Już nika dla siebie to znaczy? Tak, bo niektórzy jak malują, rysują, masz jakiś swój warsztat. Jedni robią fotografię łączoną z czymś, ktoś inny robi litografię na kamieniu, inny linoryty, inny projektuje, drukuje na czymś. Każdy artysta ma swój warsztat, czyli swoją myśl plastyczną, na co i jak przenosisz. Ja nie miałem swojego warsztatu. Moim warsztatem, właśnie mówiąc, buduję swoje miejsca, a nie chciałem brać dość oczywistych rzeczy, czy zacznę projektować na komputerze grafikę i nadrukować ją na... Raczej bym projektował trochę z gestu, skanu i resztę w komputerze.

To jest scena, w której mówię, kurde, ja chcę być takim gościem. Od tamtego momentu w głowie miałem, ja chcę być tym gościem. I kłaść to auto w ten zakręt. I ten szutr walący, ten ryk silników, te płomienie za nimi zostawione. To od tamtego momentu, od tych lat dziewięćdziesiątych we mnie siedziało. Zostało to jakby zagłuszone latami dwutysięcznymi, gdzie poszedłem na studia i tu Ameryka, kreatywność, Akademia Sztuk Pięknych, zajebisty nowy świat, który poznałem, pochłonął mnie, on mnie wciągnął. Przedsiębiorczość dał mi to narzędzie, a przedsiębiorczość to był drugi mój obraz z lat 90-tych, który widziałem.