#529 10 Centymetrów w Lewo i Byłbym Przecięty Na Pół, Fakty i Mity o Formule 1 - Robert Kubica

Według mnie to powinna być zabawa. Myślę, że ty jesteś temu trochę winny. Ludzie zobaczyli tą ścieżkę, że można ją przejść, więc teraz próbują podążać ją z powrotem. Powtórzyć to po tobie. Nie wiem, ale chciałbym wrócić do poprzedniej historii, że temat Formuły 1, ja teraz wchodzę na przykład na Instagrama i widzę 11-letni dzieciak startujący w jakichś tam wyścigach kartingowych, nie ujmując nic, nawet nie w najwyższym poziomie, Ktoś potrafi napisać mu, ponieważ nie sądzę, że to on sobie pisze, Future F1 Driver. Wszystko fajnie, ale na przykład co według mnie było takim dużym plusem u mnie, to było to, że po pierwsze temat

Formuły 1 nigdy się nie pokazywał, bo pokazał się bardzo późno. To też były inne czasy. Ja nie mogłem oglądać sobie Formuły 1 w telewizji. Oglądałem jakieś tam wyścigi czasami. Jedyne wyścigi, które mogłeś oglądać, na przykład pamiętam w 97 roku mistrzostwa Anglii samochodów turystycznych, to tak się to nazywa, ale wyścigi były sprzed poprzedniego sezonu. Czyli oglądałeś coś w 97 roku, co się wydarzyło rok wcześniej. I jakby ten temat, to mi pozwalało chyba, i tak naprawdę karting ten międzynarodowy, kiedy wyjechałem w 98 roku już za granicę, to był mój najlepszy czas, według mnie taki najfajniejszy.

Jak ja sobie rozmawiałem z ludźmi, którzy pracują w obsłudze Formuły 1, odnieśmy się do tego czasu, to oni mówią, że kierowcy są ogromnie obciążeni, że tam jest cały czas wyjazd, cały czas trening, że te bolidy są przewożone samolotami i jest ogromny nacisk na to, żeby właśnie bardzo dużo trenowali. Jednocześnie ty mówisz, że ty masz cały rok wakacje. To jest super ciekawe. To zależy od perspektywy. Nie wiem od kogo to słyszałeś, nie wiem kto to powiedział, możemy się sprzeczać co jest tak naprawdę super obciążeniem, ponieważ ja uważam, że kierowcy wyścigowi szczególnie w Formule 1 są pod ogromną presją, ale presją, którą bardzo często sobie sami robią. I tak musi być, ponieważ motorsport od młodego wieku, i wrócimy tutaj do kartingu,

I do tej presji, do tego ścigania uczy cię bardzo egoistycznego podejścia. Ale to jest takie w zakresie zdrowego egoizmu? Zdrowego, ale takiego balansującego nad już takim... Jakby podejściem... Tak musi być, tak musi wyglądać. Dlaczego? Ponieważ jasne, każdy marzy, każdy aspiruje, żeby być w Formule 1. Formuła 1 jest to 20... Okej, do tego roku teraz będzie 22 kierowców, którzy się ścigają, ale oni nie są wymieniani Rodacyjnie co rok, dwa. Średnio na przykład statystycznie przez ostatnie 20 lat zwalnia się półtora miejsca tak zwanego na rok.

I umiałeś się pomiędzy tym przełączać? Ja miałem bardzo takie podejście luzackie, można powiedzieć. Ja się śmieję, ponieważ kiedy pojawiła się możliwość przejścia do formuły, formuły juniorskiej. Była to formuła Renault w 2001 roku. W 2001 roku, przepraszam. I mój tata przyszedł mi powiedzieć, że jest taka możliwość i według niego powinniśmy iść tą drogą. Ja się rozpakałem, ponieważ ja chciałem jeździć w kartingu. Dla mnie karting to było po prostu spełnienie mojego jakby ambicji, a nawet więcej.

Disneyland. Tak. W tym roku, co zakończyłem. Nie był to rewalsyjny rok dla mnie. Skończyłem, nie wiem, czwarty mistrzostwa Europy chyba, czwarty mistrzostwa świata i jakby czułem, że muszę coś jeszcze dokonać tam. Oczywiście później przeszedłem do tej Formuły Renault, ale pierwsza jakby reakcja była taka nie, ponieważ jakoś... Mi tam było dobrze. To była taka moja pierwsza sportowa miłość, ten karting. I naprawdę nie tylko z punktu widzenia kierowcy, dzieciaka, kierowcy, ale też z punktu widzenia dorastania mi sporo dał. Ja na przykład miałem ogromne szczęście, że znalazłem się we Włoszech. Mówię ogromne, ponieważ Włosi są otwarci.

Jakie to było dla Ciebie doświadczenie dostać się już do Formuły 1? Bo szedłeś najpierw do Formuły Renault i później przechodziłeś i finalnie lądujesz w Formule 1. Z tego co sobie też już oglądałem rozmowy z Tobą, to w ogóle tego nie planowałeś, nie myślałem. Nie wiem, ale to może planować. Tego się nie da planować. W tym momencie mówiłeś o driverach, którzy są 11 letni. Inaczej. Przepraszam, widzisz. I tu jest moja wizja, jakby podejście do tego sportu, a inne wizje. Ja nie kwestionuję, kogo są jakby... Jak się powinno podchodzić. Tak. To jest jakby... Świat jest piękny, ponieważ jest różnorodny i oferuje różne możliwości.

Historia wejścia do Formuły 1 moja jest, można powiedzieć, wyciągnięta, trochę jakby się wyciągnął... Robisz trik, który myślisz, że ci nigdy nie wyjdzie, a nagle ci wyszedł. Dlaczego? Ponieważ wygrywając World Series by Renault, kategoria, która była taka druga najszybsza razem z dawną GP2, teraz Formułą 2, Poza Formułą 1. Dostałem jakby w nagrodzie był test z Renault, zespołem Formuły 1. Pamiętam, ponieważ to był czas, kiedy wróciłem do Polski. Leciałem na te testy z podejściem i to według mnie był mój duży, ogromny plus.

Pamiętam, przejechał Coulthard. Ja się popatrzę na Daniela i mówię, ale ja tak nie potrafię. To jest w ogóle... Nie, no jak? A fakt jest taki, że wsiadłem do auta dzień później i potrafiłem. To prawda, że twój umysł musiał się dostosować do tego, jak szybko jeździ Formuła 1? I właśnie dlatego podkreśliłem drugą najszybszą kategorią, ponieważ przeskok jaki jest, ja pamiętam moje pierwsze okrążenia, ja byłem tu, mój mózg myślał, że ja jestem tu, a ja już byłem tam parę metrów z przodu. Dosłownie takie miałeś doświadczenia? Pamiętam, że pewne rzeczy robiłem zbyt późno.

I jedyną jakby odpowiedzią jest to, że po prostu... Za wolno procesowałeś. Tak, ale to jest normalne. Nawet wrócę, kiedy w okresie powypadkowym, kiedy wróciłem do bolidu Formuły 1, większość ludzi myśli, że ja miałem... Moim największym zmartwieniem były moje ograniczenia fizyczne. Kiedy wracałem do testu Formuły 1, wiedziałem, że fizycznie dam sobie radę, ale nie wiedziałem, co będzie z moim umysłem. Mimo to, że byłem już kierowcą Formuły 1, że jeździłem i nigdy nie wiesz. Myślę, że mózg, umysł jest... Taką naszą największą niewiadomą i mózgiem, który bardzo często nie doceniamy i nawet nie eksplorujemy go.

I tak sobie myślisz, że co kierowca wyścigowy zrobi? Żeby dostać się do tej Formuły 1. Ja pamiętam całą historię, ponieważ tak naprawdę historia mojego wejścia do zespołu BMW Sauber była taka, że ich kierowca się nie zmieścił do tego bolidu. No i jakby... Co masz na myśli? W sensie ten bolid nie jest przypadkiem? Przecież to siedzenie wewnątrz bolidu jest przygotowane specjalnie pod danego kierowcę. Tak, siedzenie tak, ale twój kokpit, jakby przestrzeń w kokpicie jest... teraz są minimalne wymiary. Dawniej nie było tak. Czyli jak dasz wolną rękę inżynierowi, który jakby jest obsesyjny pod względem rozmiarów, ponieważ im mniejsze tym lepsze, im wszystko bardziej ekstremalne tym lepsze.

Pamiętam moment, w którym jakby wszystko już było okej. Pojechaliśmy na pierwsze rozmowy i zrozumiałeś, że coś jest ze wzrostem, ponieważ z jednych pierwszych pytań było, jaki jestem wysoki. I tak było, że... Ile ty masz wzrostu? Metr osiemdziesiąty? Pięć. Ale jakby pomyliłem się. Dopomniałeś na chwilę. No i nie. I pomyliłem się. Pomyliłem się o 5 centymetrów. I pamiętam pierwsze takie spotkanie, które pojechałem. To wiesz, dłuższe spodnie, taki zgarbiony się chodzi. No i wróciłem do domu i tam po tygodniu mnie zaprosili na drugie spotkanie, a już jakby zapraszając mnie na drugie spotkanie, to już był też okres bardzo blisko świąt, także dosyć późno jak na świat motorsportu i Formuły 1, to wiedziałem, że coś dobrego się szykuje.

Tak naprawdę Mało osób może wie, może jacyś bardziej wtajemniczeni kibice, ale gdyby nie droga Formuły 1, najprawdopodobniej wylądowałbym w Japonii. Ponieważ tam miałem możliwość stania się profesjonalnym kierowcą i po prostu, a jak już raz pojedziesz do tej Japonii, szczególnie w tamtych czasach, to po prostu tam zostajesz i starasz się tam robić swoją karierę. BMW zadzwoniło po tym teście, po tym krótkim teście, ponieważ tam miałem pół dnia w Barcelonie. Zadzwoniło jak na standardy Formuły 1 sporo, bo cztery zespoły, które... Ale miałeś testy dla Renault z tego czasu.

I nie męczę się za bardzo. Wiesz, i nie jest to jakoś super męczące, przecież dojadę sobie na zakupy, to nic nie ma wspólnego. Ale nie wiedzą, co to jest 5G. Ale też na przykład motosport, ponieważ następne pytanie jest, to ile dni w tygodniu trenujesz? No i odpowiedź jest szokująca. Dawniej jeździliśmy sporo. Na przykład w 2006 roku ja przejechałem 24 tysiące kilometrów czy tam 23 na testach. Praktycznie wyścig, testy, wyścig, testy, wyścig, testy. Tego teraz nie ma. Kierowcy Formuły 1 Trenują na siłowni, ale nie trenują za kierownicą. Na symulatorze tyle jeżdżą?

Na symulatorach jeżdżą, ale to nie jest to samo. To tak jakbyś wsiadł do myśliwca na symulatorze. To nie jest to samo. I to nie tylko z Formułą 1. Też w juniorskich seriach to jest duże ograniczenie, że jest to tak drogie, Czyli to jest kwestia kosztów. Tak, głównie, ale też jest fakt taki, pamiętam w Formule 3 w 2003 roku, mimo że dwa miesiące nie jeździłem, bo byłem kontuzjowany, miałem załamaną rękę, to To zrobiłem prawie 30 dni testowych, co jest sporo, z jednym zespołem. Rok później było ograniczenie 15 dni narzucone przez organizatora.

Jak dostałeś się do Formuły, mocno się zmieniło twoje życie? Jak stajesz się kierowcą Formuły 1, dużo się zmienia? Uśmiecham się, ponieważ... Tak. I niekoniecznie na dobre. Niekoniecznie na dobre, ponieważ Ja jestem osobą, która rozdziela bardzo życie prywatne od zawodowego i w 2004 roku wróciłem do Polski i mieszkałem w Polsce. Podpisałem ten kontrakt z BMW i niestety musiałem się w cudzysłowie wyprowadzić z Polski. Nawet nie w cudzysłowie, tylko ten, ponieważ było trudno mi nawet wyjść z domu bez tam jakichś... Ogólnie było duży nacisk na zrobienie story, nie wiem, szukanie jakichś sensacji.

Ja zobaczyłem po sobie, tak, jak to wygląda. I później jakby, wiesz, okej, miałem wtedy 21 lat. I sobie tak, wiesz, mówię, Czy ja coś słyszę w telewizji, co tak naprawdę jest w stu procentach? No i nie wiem. Myślę, że mało rzeczy tak w stu procentach jest prawdziwych. Pamiętam jeden z takich pierwszych moich eventów w 2005 roku, to już przed Formułą 1, dla Arena Polska. Wywiady jeden na jeden. Pięć wywiadów z największymi gazetami. No i później otwierasz trzy i w każdych trzech jest inny człowiek.

O kierowcach Formuły 1, o jakby byciu przeciążonym i też tymi rzeczami. To na przykład jest dobry przykład. Ja startowałem w BMW i byłem z nimi związany z kontraktem i tam wszystko było jasne. Ilość dni tak zwanych PR-owych, wszystkie eventy i tego było dużo, naprawdę dużo. Ponieważ też się nauczyłem, że niektóre zespoły, na przykład jeden dzień PR-owy tak zwany, niektóre zespoły liczą też podróż. Czyli na przykład jak ja przylecę do Warszawy, zrobię 4 godziny wywiadów i wrócę, to będzie jeden dzień. A na przykład BMW to liczyło, jeśli 4 godziny to jest pół dnia. Podróże się nie liczą.

Zwłaszcza jeśli jedziesz taką prędkością, gdzie... A tu nawet nie chodzi o prędkości, tak. Oczywiście im wyżej, tym Formuła 1 jest to wszystko... Formuła 1 to ja się tak zastanawiam, nawet kiedyś rozmawiałem z takim doktorem, robiliśmy parę testów na temat jakby mózgu i wykorzystywania go i Był taki pomysł, żeby jeździć symulatorem, ale przyspieszonym. Jeszcze się dotrenować? Tak, po to, żeby jak wchodzisz w realu do auta, żeby wszystko wydawało się zwolnione, żeby twój mózg był przyzwyczajony do szybszych reakcji. To trochę tak jak słuchasz czegoś na YouTubie, przyspieszysz sobie na większą prędkość i później słuchasz normalnym i myślisz sobie co chodzi w ogóle.

Jak mi opowiadasz o takich rzeczach i mówisz, że twój mózg nie akceptował prawej strony twojego ciała, To mi się w ogóle nie klei u mnie w głowie. Ale wracamy i podkreślimy to drugi raz to samo. Ja widzę, jasne, to nie był fajny okres, ale ja widziałem ludzi, którzy mieli dużo trudniejszy okres. Naprawdę na maksa trudniejsze. I wracamy tutaj do początku, gdzie kierowcy Formuły 1 są obciążeni. Kierowcy Formuły 1 nie idą o 5 rano do pracy i się martwią, czy rodzina będzie miała co położyć na stół. To wszystko zależy od tego, jak do tego podejdziemy. We Włoszech jest powiedzenie takie, że możesz widzieć, jak jest połowa wody, to połowę kranki pustej lub pełnej.

Posłuchać intuicji. Zadzwoniłem do niego, pamiętam, 7-15 rano. Pierwsza myśl, tak? Jestem na testach Formuły 1. Nie, po co? Po co w ogóle tam? Tym bardziej, że w tym momencie miałem już podpisany kontrakt z Ferrari na następny rok i Ferrari mi nie pozwalało na starty w rajdach. Także był to mój ostatni start. I ten start był tak naprawdę Oddaniem tego, ponieważ... Prezentem od właściciela tego zespołu, ponieważ kiedy wynajmowałem auta w poprzednim roku od niego, te auta się psuły. I on się czuł taki ten. I zorganizował wszystko. I ja zadzwoniłem, on powiedział, ty, mamy tu opony, tu Pirelli przyjedzie, tu już testy, tu... Wiesz, bardzo taki ten.

Chcę robić siebie. Zacząłem dążyć do tego, żeby wsiąść do auta. Zacząłem jeździć. Zacząłem widzieć siebie w takim środowisku bardziej tym, którym byłem przyzwyczajony wcześniej. Jak dużo osób ci mówiło, że nigdy nie wrócisz? To zależy gdzie, bo wiesz, bo były dwie grupy. Był okres, kiedy już przeskoczyłem parę lat, kiedy wsiadłem do bolidu Formuły 1 i to nie była moja pierwsza propozycja. Ja miałem propozycję testów półtora roku wcześniej, dwa lata wcześniej, ale czułem, że to jest bardziej taki marketingowy chwyt.

Poddawałem się też swoim analizom, testom, że w momencie, kiedy pojechałem na te testy z Renault w 2017 roku, Byłem świadomy tego, że mimo moich ograniczeń, ja jestem w stanie to zrobić. I kto na mnie popatrzył? Na pewno wiele osób myślało, że nie będę z tego w stanie zrobić. I co się wydarzyło? Te testy dobrze poszły. Miałem drugie testy, później pojechałem na testy oficjalne, gdzie zresztą to jeden z takich fajniejszych dni, jeśli chodzi o kibiców, które powiedziałem, że są dużą częścią mojego życia. Zobaczyć na testach Formuły 1. Pełną trybunę na Węgrzech Polaków.

I w momencie, kiedy wracałem, było dużo onboardów, dużo tego i zrobiło się pełno analiz, gdzie on to skręca, ale czy on trzyma rzeczywiście kierownicę, czy nie, czy tamto, czy zramto. Pamiętam, że Mieliśmy w Williamsie białe rękawiczki, no to zacząłem jeździć w czarnych, bo czarna kierownica, czarny ten i ten. I naprawdę zespoły też Formuły 1, Renault na przykład, mnie wysłało do takiej kliniki. Zresztą to było też fajne doświadczenie z fajnym takim facetem, który był szczery. Jak przyjechałem do niego, Myślę, że był bardzo taki asekuracyjny, ponieważ Renault na pewno mu zleciło sprawdzenie i czy według niego jest szansa.

No i życie daje ci lekcje. Lekcje i prezenty. Gdziekolwiek z tyłu twojej głowy w tym procesie zdrowienia miałeś, żeby grać kiedyś Lemo? Nie, ale z drugiej strony nie jestem osobą, która wychodzi, tym bardziej po wypadku, która wychodzi aż tak bardzo naprzód. Szczerze, nigdy nie myślałem, że będę mistrzem świata w WRC2 w moim pierwszym roku startu w rajdach. Nie myślałem, miałem nadzieję, jak sobie... Bo powrót na tor mało zrozumiało, ja nie chciałem wracać do Formuły 1. Ja chciałem wrócić, zawsze sobie dawałem jakby cel powrotu do najwyższej kategorii, jakiej ja będę w stanie się ścigać.