Mentionsy Mentionsy
Przekrój
Przekrój

Wieje (Renata Lis)

26.09.2022 ·10 min 29 s

Potężne drzewa łamie, a trzciną lekko kołysze. Relacjom, jakie z wiatrem miewali bohaterowie liryczni, postacie mityczne, a także ona sama, przygląda się Renata Lis.  Tekst ukazał się w 12 (3567)/2019 numerze kwartalnika "Przekrój".  Czyta Renata Lis. ilustracja: Karyna Piwowarska

Mimo że deszcz miewa różne tempa, związany z nim smutek jest jednostajny i nie grożą mu turbulencje. Słodycz deszczowej melancholii płynie równo, jak zagęszczone mleko z tubki w okresie PRL-u. W czasie deszczu można wspominać stare miłości i podróże, czytać powieści albo medytować, a najgorsze, co może się przydarzyć, to zbyt szybki powrót słońca. Pod jednym warunkiem, o ile nie zacznie wiać. Bo wiatr to całkiem inna sprawa, przy czym mam tu na myśli wiatr silny, ale nie za bardzo. Na przykład ten halny, który kiedyś złapał mnie w drodze na Kopę Kondracką i zmusił do czołgania się pod górę, a w drodze powrotnej do zjazdu na siedzeniu, bo złapanie pionu groziło zdmuchnięciem ze szlaku, nie wchodzi w rachubę.

Podmuchy wiatru, zawsze coś unoszące i przez to widzialne, są unaocznieniem niewidocznego powietrza. Można to zobaczyć zwłaszcza na jesieni, kiedy nie tylko wzbijają miejski kurz i pył polnych dróg, lecz także porywają ze sobą uschłe liście. Tańce niesionych wiatrem drobin istnienia wraz z towarzyszącymi dźwiękami, ze szczególnym uwzględnieniem wycia i zawodzenia, ale nie należy lekceważyć również gwizdów i świstów. Działają na człowieka tak, jak podziałałby własny dom, gdyby znienacka zawirował w pijanym foxtrocie. Coś jak przedsmak trzęsienia ziemi o magnitudzie powyżej 6 stopni w skali Richtera. Średnie i duże wstrząsy, znaczne zniszczenia. Wiatr wywiewa z nas kruche poczucie bezpieczeństwa wynikające z zadomowienia.

Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.