Radio program for Polish seniors - episode 122 - Audycja dla polskich seniorów - odc.122

Wita Was Małgosia Żuchowska z Polskiego Biura Opieki Społecznej Polker w Oklej. Dzisiaj o tym, jak moglibyśmy uodpornić mózg na skutki Eizhalmera. Okazuje się, że jest na to sposób i to bardzo przyjemny, według Medonet. Choroba Eizhalmera odbiera pamięć i niszczy mózg. Jest nieodwracalna. Uznaje się nią za jeden z najpoważniejszych kryzysów zdrowotnych XXI wieku. Jak można się przed nią bronić? Naukowcy odkryli sposób, dzięki któremu mózg staje się bardziej odporny na destrukcyjne skutki Eizhalmera.

To zaś może opóźnić pojawienie się objawów o lata. Co więcej, sposób ten jest przyjemny. Choroba Eizhalmera jest nieodwracalną chorobą mózgu, która stopniowo niszczy neurony, pamięć, zdolności myślenia i samodzielność. Wyniki badań sugerują, że ćwiczenie mózgu poprzez czytanie, pisanie, gry czy łamigłówki może sprawić, że będzie on bardziej odporny na niszczące skutki Eizhalmera. Badacze uważają, że taki trening mózgu w starszym wieku może o 5 lat opóźnić wystąpienie objawów związanych z chorobą Eizhalmera. I tak Eizhalmer jest nieodwracalny, ale można uodpornić mózg na jego skutki.

Choroba ta niszczy neurony, mózg pomału się kurczy, a więc również pamięć, zdolność myślenia i w końcu możliwość wykonywania najprostszych czynności. To może oznaczać gubienie się chorego, kłopoty z płaceniem rachunków, problemy z rozpoznawaniem przyjaciół i najbliższych, zmiany w osobowości i zachowaniu, np. utrata zahamowań albo nieufność. Eizhalmer ma charakter postępowy, to znaczy, że objawy rozwijają się stopniowo przez wiele lat, prowadząc do coraz większych problemów. Gdy w stadium zaawansowanym pacjent nie jest już w stanie wykonywać zwykłych, codziennych czynności, nie potrafi się ubrać, zjeść, umyć, staje się całkowicie zależny od opieki innych.

Wiadomo, że przyczyną choroby Eizhalmera jest odkładanie się w mózgu dwóch rodzajów białek, tzw. beta-amyloidów oraz białka tau. Powstałe złogi białkowe najpierw zaburzają prawidłowe funkcjonowanie komórek nerwowych, a następnie prowadzą do ich degeneracji i obumierania. Wciąż pozostaje tajemnicą, co dokładnie uruchamia ten destrukcyjny proces. Ostatnie odkrycie naukowców z Rush University Medical Center w Chicago wskazuje jednak na sposób, w jaki można chronić się przed niszczącym działaniem tych związków na mózg i tym samym opóźnić pojawienie się objawów nawet o 5 lat. A na działania w tym kierunku nigdy nie jest za późno.

Pytano ile czasu spędzali na czytaniu, mogła to być gazeta czy książka każdego dnia, Jak często pisali listy, rozwiązywali łamigłówki, grali w gry np. w karty czy warcawy albo szachy. Naukowcy zebrali również informacje na temat ich aktywności poznawczej we wczesnym okresie życia, uczestnictwa w zajęciach społecznych, w tym odwiedzania znajomych lub krewnych, życia w parze lub pojedynkę. Każdy uczestnik zgodził się na coroczne testy, które miały za zadanie wykryć ewentualne sygnały otępienia, a także sekcję mózgu po śmierci. W sumie przeprowadzono ich 695. Pod koniec badania chorobę Eizhalmera zdiagnozowano u 457 uczestników.

Przy czym u osób z najwyższym poziomem aktywności poznawczej kilka razy w tygodniu, pierwsze objawy otępienia rozwijały się w wieku około 94 lat. Niezależne było to od płci i poziomu wykształcenia. U ludzi z najniższym poziomem aktywności poznawczej w starszym wieku Symptomy Eizhalmera obserwowano w wieku 88,6 lat. Badanie sugeruje, że aktywny poznawczo styl życia może o kilka lat opóźnić objawy poznawcze choroby Eizhalmera i powiązanych z nim zaburzeń. A tym samym znacznie zmniejszyć długość życia w stanie niepełnosprawności poznawczej. Wykazano, że na szybkość wystąpienia objawów choroby nie wpływało ani wykształcenie uczestników, ani aktywność umysłowa na wcześniejszych etapach życia.

Znaczenie miała głównie gimnastyka umysłu w późniejszym życiu. Sugeruje to, że aktywność poznawcza w starszym wieku jest najważniejszym czynnikiem rozwoju choroby Eizhelmera. Naukowcy uważają, że stymulujące czynności poznawcze doprowadzają do zmian w strukturze i funkcji mózgu, wzmacniając niektóre systemy nerwowe. Można powiedzieć, że aktywność poznawcza przez całe życie opóźnia objawy, ale nie zatrzymuje choroby podstawowej. Innymi słowy, aktywność ta zapewnia swego rodzaju rezerwę, która sprawia, że mózg jest bardziej odporny na destrukcyjny wpływ Eichshalmera, Umożliwiając lepsze funkcjonowanie przez dłuższy czas.

Naukowcy szacują, że aktywny, poznawczo styl życia w starszym wieku może opóźnić wystąpienie objawów Eizhalmera nawet o 5 lat. Śmiech to zdrowie, każdy ci to powie. Jacek w długiej żarliwie modli się. Panie Boże, zeszli mi wygraną w totkat. Panie Boże, dopomóż. Dla Ciebie to nic. A słyszy głos w góry. Durniu, wyślij kupon. Żona mówi do męża. Wiesz, kochanie, ta para, co mieszka nad nami, oni się bardzo kochają.